گاهی است، « وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ » تا وقت معین. یعنی تا پایان اجل هایتان از دنیا بهره مند می شوید، سپس به سرا و جهانی منتقل می شوید که برای آن آفریده شده اید و آن نیز برای شما آفریده شده است. در این آیه به این مطلب اشاره شده است که زندگی دنیا موقت و عارضی است و دنیا مسکن حقیقی نمی باشد، بلکه راه عبوری است برای رسیدن به جهان و سرای آخرت.وَلِلّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللّهُ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ؛ از آن  خداست  فرمانروايي  آسمانها و زمين  و خدا بر هر چيزي  تواناست.
او مالک آسمانها و زمين و آنچه در آسمانها و زمين است، مي باشد، و خداوند با کمال قدرت و صنعتگري شگفت انگيز خود در آنها تصرف مي نمايد، پس هيچ کس چيزي را از او منع نمي کند و هيچ چيزي او را ناتوان نمي سازد.إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لِّأُوْلِي الألْبَابِ؛ هر آينه  در آفرينش  آسمانها و زمين  و آمد و شد شب  و روز ، خردمندان  راعبرتهاست .
الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ؛ آنان  که  خدا را ايستاده  و نشسته  و به  پهلو خفته  ، ياد مي  کنند و در  آفرينش  آسمانها و زمين  مي  انديشند : اي  پروردگار ما ، اين  جهان  را به   بيهوده نيافريده  اي  ، تو منزهي  ، ما را از عذاب  آتش  بازدار.
رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ ؛ اي  پروردگار ما ، هر کس  را که  به  آتش  افکني  رسوايش  کرده  اي  و  ظالمان را، هيچ  ياوري  نيست.
رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَار؛ اي  پروردگار ما ، شنيديم  که  مناديي  به  ايمان  فرا مي  خواند که  به   پروردگارتان  ايمان  بياوريد  و ما ايمان  آورديم   پس  ، اي  پروردگار ما  ، گناهان ما را بيامرز و بديهاي  ما را از ما بزداي  و ما را با نيکان   بميران.
رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ ؛ اي  پروردگار ما ، عطا کن  به  ما آنچه  را که  به  زبان  پيامبرانت  به  ما  وعده  داده  اي  و ما را در روز قيامت  رسوا مکن  که  تو وعده  خويش  خلاف  نمي   کني.
خداوند متعال مي فرمايد: « إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لِّأُوْلِي الألْبَابِ» ودر ضمن بندگان را به انديشيدن و فکر کردن در آفرينش آسمانها و زمين و تدبر در نشانه هاي آن برانگيخته است. و « آيات» را به « نکره» ذکر کرد، و اين بيانگر کثرت و عموميت نشانه هاست، زيرا در آسمان ها و زمين نشانه هاي عجيب و شگفت انگيزي وجود دارد، که نگاه کنندگان را حيران، و متفکران را قانع نموده و دلهاي صادقان و راستگويان را جذب مي نمايد، و عقلهاي روشن را بر کليه ي مطالب الهي آگاه مي سازد. اما براي هيچ مخلوقي ممکن نيست که تمام نشانه هايي را که در آسمانها و زمين وجود دارند، محصور و مشخص گرداند و يا بر برخي از آنها احاطه پيدا کند. و اين بيانگر عظمت و گستردگي نظام هستي و سيطره نظم بر حرکت منظومه ها بوده و بر عظمت آفريننده و بزرگي فرمانروا و فراگيري قدر او، و آفرينش متقن و شگفت انگيز و ظرافت و حکمت خداوند دلالت مي کند. منافعي که آسمانها و زمين، و رفت و آمد شب و روز براي مردم در بردارند، بيانگر گستردگي رحمت خدا و عمومِ بخشش و فراگير بودن احسان اوست، که حتما بايد شکرانه آن را بجا آورد، و شاکر آفريننده اين همه نعمات بود و در راستاي خشنودي وي تلاش کرد، و کسي ديگر را شريک او قرار نداد، چرا که نه براي خود، و نه براي کسي ديگر، نمي تواند به اندازه ذره اي کاري بکند. و  خداوند اين آيات و نشانه ها را به خردمندان و  اهل انديشه اختصاص داد، چرا که آنان از آن بهره مي برند، و با چشم عقل به آن مي نگرند نه با چشم سر.
سپس خردمندان را اين چنين توصيف نمود: « الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ» آنهايي که در همه حال خدا را ياد مي کنند، « قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ» ايستاده و نشسته و بر پهلوهايشان افتاده. اين شامل تمام انواع ذکر اعم از ذکر قولي و قلبي مي گردد، و نماز به صورت ايستاده نيز در آن داخل است، پس اگر به صورت نشسته بخواند و اگر نتوانست، آنرا به پهلو بخواند. 
« وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ» و در آفرينش آسمانها و زمين مي انديشند تا از اين طريق بر آنچه که به خاطرش آفريده شده اند استدلال نمايند. و اين بيانگر آن است که تفکر عبادت است و يکي از ويژگي هاي اولياي خدا و عارفان مي باشد. پس هرگاه در آن بيانديشند در مي يابند که خداوند آن را بيهوده نيافريده است. پس مي گويند: « رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ» پروردگارا! اين را بيهوده نيافريده اي، پاک هستي از هر آنچه که شايست شکوه و بزرگيت نيست، آنها را به حق و براي حق آفريده اي، « فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ» و ما را از کارهاي بد مصون بدار و بر انجام کارهاي شايسته توفيق ده، تا بدين وسيله از جهنم نجات يابيم. و اين طلب کردن بهشت را در بردارد، زيرا وقتي خداوند آنها را از جهنم نجات دهد به بهشت مي روند. اما از آن جا که ترس الهي دلهايشان را فرا گرفته، آنچه را که نزد آنها مهمتر است،از خدا خواستند.
« رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ» پروردگارا! هرکس را که وارد جهنم کني او را خوار نموده اي، چون او به خشم و ناخشنودي تو، و به ناخشنودي فرشتگان و دوستان خدا، و رسوايي که نجاتي از آن نيست، و نجات دهنده اي از آن وجود ندارد، گرفتار مي آيد.
بنابراين خداوند متعال فرمود: « وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَار» و ستمکاران را ياوري نيست که آنها را از عذاب خدا نجات دهد. و اين دلالت مي نمايد که آنها به سبب ستم خودشان وارد جهنم شده اند.
« رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإِيمَانِ» پروردگارا! ما شنيديم که دعوتگري به سوي ايمان فرا مي خواند. و ندا کننده، محمد (ٌ) است که مردم را به ايمان آوردن فرا خوانده و آنها را بر ايمان و پايبندي به اصول و فروع آن تشويق مي کرد. « فَئَامَنَّا» و ما بلافاصله او را اجابت کرديم، و به سويش شتافتيم. و اين خبر دادن از نعمت خدا بر آنها، و شادمان گشتن به آن و متوسل شدن به ايمانشان است تا گناهانشان را بيامرزد، و بدي هايشان را بپوشاند، زيرا نيکي ها، بدي ها را از بين مي برند، و خداوندي که به آنها ايمان را ارزاني نموده است، امنيت کامل را نيز به آنها خواهد بخشيد. « وَتَوَفَّن