ْ كَافِرِينَ، اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، اگر از گروهي  از اهل  کتاب  اطاعت  کنيد  ،شما را از ايمانتان  به  کفر باز مي  گردانند.
وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَأَنتُمْ تُتْلَى عَلَيْكُمْ آيَاتُ اللّهِ وَفِيكُمْ رَسُولُهُ وَمَن يَعْتَصِم بِاللّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ، چگونه  کافر مي  شويد در حالي  که  آيات  خدا را بر شما مي  خوانند ، و، رسول او در ميان  شماست   و هر که  به  خدا تمسک  جويد به  راه  راست  هدايت   شده است.
 در آيات گذشته خداوند متعال بر اهل کتاب دلايل اقامه کرد، هرچند که آنها پيامبر (ص) را مانند فرزندانشان مي شناختند، و در اين آيات مخالفان را به سبب کفر ورزيدنشان به آيات خدا و بازداشتن مردم از راه وي ، سرزنش و توبيخ نموده است، چون توده اهل کتاب پيرو علمايشان هستند، و خداوند حالات آنها را مي داند و آنان را بر اين عمل مجازات خواهند نمود.
پس از آنکه خداوند متعال دلايل را بر اهل کتاب اقامه کرد، و آنها را به سبب کفر و سرسختي شان توبيخ و سرزنش نمود، بندگان مومن را بر حذر داشت که فريب آنان را نخورند، و براي آنها بيان نمود که اين دسته از اهل  کتاب به شدت در پي آنند که به شما زيان برسانند، و شما را پس از ايمان آوردنتان به سوي  کفر بگردانند.
اما شما اي گروه مومنان ! الحمد لله خداوندا پس از آنکه نعمت دين را به شمار ارزاني نمود و نشانه ها و محاسن و مناقب و فضائل آن را مشاهده کرديد، پيامبري را در ميانتان مبعوث کرد که شما رابه تمام آنچه به نفعتان است راهنمايي کرد، و در سايه رحمت خدا به ريسمان الهي که همان دينش است چنگ زديد. پس اکنون بعد از برخورداري از اين همه عنايت خدا محال است کافران بتوانند شما را از دينتان برگردانند، زيرا ديني که بر اين اصول و پايه هاي ثابت و  استوار و انوار درخشان بنا نهاده شده است دلها به سوي آن پر مي کشند و از آن دل نمي کنند و بندگان را به بهترين اهداف و آرمان ها مي رساند. « وَمَن يعتَصِم بِاللَّهِ» و هرکس بر خداوند توکل کند و به او پناه ببرد، « فَقَد هُدِي إِلَي صِرَطٍ مُّستَقيمِ» همانا به راه راست هدايت يافته است. در اين آيه انسان ها تشويق شده اند که به دين خدا جنگ بزنند، و اينکه دين خدا تنها راهي است که آدمي را به امنيت و آسايش  و هدايت مي رساند.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ ، اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، آنچنان  که  شايسته  ترس  از خداست  از او بترسيد و جز در مسلماني  نميريد.
وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاء فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنتُمْ عَلَىَ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَأَنقَذَكُم مِّنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ، همگان  دست  در ريسمان  خدا زنيد و پراکنده  مشويد و از نعمتي  که  خدا بر، شما ارزاني  داشته  است  ياد کنيد : آن  هنگام  که  دشمن  يکديگر بوديد و او دلهايتان  را به  هم  مهربان  ساخت  و به  لطف  او برادر شديد  و بر لبه   پرتگاهي از آتش  بوديد ، خدا شما را از آن  برهانيد  خدا آيات  خود را  براي  شما اينچنين  بيان  مي  کند ، شايد هدايت  يابيد.
وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ، بايد که  از ميان  شما گروهي  باشند که  به  خير دعوت  کنند و امر به  معروف و  نهي  از منکر کنند  اينان  رستگارانند.
وَلاَ تَكُونُواْ كَالَّذِينَ تَفَرَّقُواْ وَاخْتَلَفُواْ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُوْلَـئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ، همانند آن  کسان  مباشيد که  پس  از آنکه  آيات  روشن  خدا بر آنها آشکار شد،، پراکنده  گشتند و با يکديگر اختلاف  ورزيدند ، البته  براي  اينان  عذابي   بزرگ  خواهد بود.
خداوند در اين آيات بندگان مومنش را برانگيخته است تا شکر نعمت هاي او را به جاي آورند، و به طور شايسته از او بترسند، و از وي اطاعت کنند و نافرماني اش را ترک کرده و مخلصانه عمل کنند و دين خود را بر پاي دارند و به ريسماني که خداوند به سوي آنها فروهشته است چنگ بزنند، و خداوند اين ريسمان را رابط بين خود و بندگانش قرار داده و آن ريسمان دين و کتاب خداست.
همچنين پروردگار جل جلاله در اين آيات مسلمانان را تشويق مي کند که بر دين او اجتماع کنند و از تفرق و پراکندگي بپرهيزند و تا آخرين لحظات زندگي اين روند را ادامه دهند. سپس آنان را يادآور مي شود که قبل از مسلمان شدن دشمنان سرسخت يکديگر بودند و در تشتّت و چند دستگي بسر مي برند، اما خداوند به برکت اسلام آنها را در کنار هم جمع نمود و بين آنان انس و الف ايجاد کرد، به گونه اي که تبديل به برادران صميمي يکديگر شده اند. اين در حالي بود که قبلا بر لبه پرتگاه و دهانه آتشي بزرگ قرار داشتند، اما خداوند آنان را نجات داد و راه سعادت و خوشبختي راهنمون شد. « کَذِلَک يبَينَ اللَّهُ لَکُم ءَايتِهِ لَعَلَّکُم تَهتَدُونَ» اين چنين خداوند آيات خود را براي شما تبيين مي کند تا شايد راه بيايد، به گونه اي که شکر نعمات وي را به جاي آوريد و به ريسمان وي چنگ زنيد. سپس پروردگار مومنان را دستور مي دهد که اين حالات را به حد کمال برسانند، و به آنان دستور داده است که قوي ترين اسباب و بهترين ملزومات را فراهم کنند که به وسيله بتوانند دين خدا را برپا دارند، به نحوي که گروهي از آنان حتما بايد اين کفايت و شايستگي را در خويش بوجود بياورند. « يدعُونَ إِلَي الخَيرِ» خير و نيکي همانا دين و اصول و فروع آن و احکام مربوط به آن است. « وَيأمُرُونَ بِالمَعرُوفِ» و امر به معروف کنند، و معروف هر آن چيزي است که خوبي آن از نظر شرع و عقل شناخته شده است، « وَينهَونَ عِنِ المُنکِر» و از منکر بازدارند، و آن همان است که زشتي آن از نظر شرح و عقل دانسته شده است، « وَأُولَئِکَ هُمُ المُفلِحُونَ» و ايشانند که به تمام خواسته هاي خود دست يافته و از هر امر ناگواري نجات مي يابند. و اهل علم و تعليم و متصديان وعظ و تبليغ، و مسئوليني که مردم را به خواندن نماز و پرداختن زکات، و انجام قوانين دين واداشته و آنها را از منکرات باز مي دارند مشمول اين حکم مي گرداند. پس هرکسي مردم را به صورت عام و يا خاص به کار خير فرا بخواند و کسي يا عده اي را نصيحت کند مشمول حکم اين آيه کريمه مي باشد.
سپس خداوند آنها را از در پيش گرفتن راه تفرقه و تشتت بر حذر داشت، راه کساني که دين و نشانه هاي روشن پيش آنها آمد، که مي بايست آن را گردن نهند و متحد شوند، اما متفرق شوند، و اختلاف کردند، و به گروههاي مختلفي تقسيم شدند، و اين کار از روي ناداني نبود، بلکه عده اي از روي آگاهي و تعمّد بر عده اي ديگر ت