خداونددر حق بندگانش است ، و او همواره نسبت به بندگان مهربان بوده و هر چه به سودشان است به آنها مي دهد. 
و از جمله رحمت هاي الهي دال بر اين که تنها او معبود حقيقي است نه آنچه غير از او معبود خوانده مي شوند، اين است که هرگاه سختي و ناراحتي در دريا به آنها برسد و گرفتار طوفانها و امواج شوند و از نابودي و هلاک شدن بترسند، مرده ها و زنده هايي را که در حالت آسايش و راحتي به فرياد مي خواندند از نظرشان ناپديد مي گردد، و انگار هيچ زماني آنها را به کمک و فرياد نخوانده اند. چون مي دانند که آنها ضعيف اند و توانايي دور ساختن هيچ مشکل و سختي را ندارند. و اينجاست که آفرينندۀ آسمانها و زمين را که همه مخلوقات در سختي ها از  او ياري مي جويند به فرياد مي خوانند، و خالصانه به درگاه اقدسش به نيايش و دعا مي پردزاند ، و در محضرش خاشع و فروتن مي شوند. 
اما وقتي سختي را از آنها دور نمايد و آنان را از غرق شدن نجات  دهد، و به خشکي برسان، خدا را پيش تر به فرياد خوانده بودند، فراموش مي کنند و با او کسي را که شريک مي سازند که هيچ فايده اي را نمي رساند، و هيچ ضرري را دفع نمي کند، و کسي را محروم نمي گرداند. بنابراين از يگانه پرستي و اخلاص در عبادت و دعا براي پروردگارشان اعراض نموده و روي بر مي تابند. 
و اين بر اثر جهالت انسان و ناسپاسي اوست، زيرا انسان شکر نعمت ها را نمي گذارد. مگر کسي که خداوند او را هدايت نموده و به وي عقل سليم عطا کرده، او را به راه راست رهنمود کرده است . پس چنين فردي مي داند کسي که سختي ا را دور مي نمايد و آدمي را از وحشت ها و امور هولناک نجات مي دهد خداست که سزاوار آن است تنها پرستش شود، و در سختي و آسايش و در فراخنا و تنگناف هر عبادتي فقط براي او انجام شود. 
اما هر کس که خوار شود و سرنوشت خود را به عقل ناتوان خو بسپارد، در هنگام سختي و شدايد جز به مصلحت و منفعت و نجات خود نمي انديشد، بنابراين وقتي که نجات يافت و مشقت و سختي از او دور شد به سبب جهالت و ناداني گمان مي برد که خداوند نتوانسته او را مجازات نمايد . و عقوبت دنيوي شرک به ذهن او خطور نمي کند، گذشته از اينکه به عواقب وخيم آن در قيامت بيانديشد. 
بنابراين خداوند آنها را متذکر شد و فرمود: (أَفَأَمِنتُمْ أَن يَخْسِفَ بِكُمْ جَانِبَ الْبَرِّ أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًا) آيا ايمن شده ايد از اينکه شما را در کناره اي از خشکي در زمين فرو ببرد، يا طوفاني بر شما بفرستد که شما را سنگباران کند؟ يعني خداوند بر هر چيز و هر کاري تواناست، اگر بخواهد عذابي از بالاي سرتان فرود مي آورد و شما را سنگباران خواهد کرد و آن عذابي است که آنها را هلاک و نابود مي سازد. بنابراين گمان نکنيد که نابودي و هلاک شدن جز در دريا در جايي ديگر صورت نمي گيرد. 
و اگر چنين گمان بريد، پس ايمن نيستيد از اينکه (أَمْ أَمِنتُمْ أَن يُعِيدَكُمْ فِيهِ تَارَةً أُخْرَى فَيُرْسِلَ عَلَيْكُمْ قَاصِفا مِّنَ الرِّيحِ) شما را به دريا بازگرداند، آن گاه تند باد در هم شکننده اي بر شما بفرستد، (فَيُغْرِقَكُم بِمَا كَفَرْتُمْ ثُمَّ لاَ تَجِدُواْ لَكُمْ عَلَيْنَا بِهِ تَبِيعًا ) و به سبب آنکه کفر ورزيده ايد شما را غرق نمايد؟ و کسي را نيابيد که در برابر اين کار، ما را تعقيب و مورد پيگرد قرار دهد، زيرا خداوند به اندازۀ ذره اي بر شما ستم نکرده است.وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاً و به راستي فرزند آدم را گرامي داشته، و آنان را در خشکي و دريا حمل کرده، و از پاکيزه ها به آنان روزي عطا نموده و بر بسياري از آفريدگان خويش کاملاً برتريشان داده ايم.
و اين بيانگر کرم و احسان الهي بر بندگان است که نمي توان مقدار وا ندازه ي آن حساب کرد. چرا که خداوند بندگانش را به صورتهاي گوناگون مورد تکريم قرار داده، پس آنان را با علم و عقل و فرستادن پيامبران و کتابها گرامي داشته، و از آنان اوليا و برگزيدگاني قرار داده، و نعمت هاي ظاهري و باطني را به آنها بخشيده است. (وَحَمَلْنَاهُمْ فِي الْبَرِّ ) و آنها را در خشکي بر مرکب هايي از قبيل شتر و قاطر و الاغ و ماشين هاي سواري حمل نمود ايم (وَالْبَحْرِ(   و در دريا با کشتي ها آنها را حمل نموده ايم، (وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ ) و خوردني ها و نوشيدني ها و پوشاک و همسران پاکيزه اي را روزيشان نموده ايم، و هيچ چيز پاکيزه اي نيست که به آن نياز داشته باشند مگر اينکه خداوند به آنها ارزاني نموده، و آنان را بدان گرامي داشته، و تهيۀ آن را برايشان آسان کرده است .
(وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاً ) و بر بسياري از آفريدگان خويش کاملاً برتريشان داده ايم.يعني با فضيلت هايي که به آنان اختصاص داده آنها را برتري داده است، به گونه اي که ديگر مخلوقات آن خصوصيت ها را ندارند . پس آيا سپاس کسي را که نعمت ها را به سويشان سرازي نموده و رنج ها را از آنان دور نموه به جاي مي آورند؟ آنها را از خالق و عطاء کنندۀ نعمت ها مشغول دارد، و با مشغول شدن به نعمت ها و خوشيها از عبادت پروردگارشان غافل شوند، و از نعمت ها در مسير نافرماني خدا است،اده نمايند.يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُوْلَـئِكَ يَقْرَؤُونَ كِتَابَهُمْ وَلاَ يُظْلَمُونَ فَتِيلاً  روزي فرا خواهد رسيد که هر گروهي را با پيشوايشان فرا مي خوانيم، آنگاه هر کس نامۀ اعمالش به دست راستش داده شود، آنان نامۀ اعمالشان را مي خوانند و کمترين ستمي نمي بينند. 
وَمَن كَانَ فِي هَـذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيلاً و هر کس در اين دنيا کور باشد، او در آخرت نيز کور و گمراه تر است .
خداوند از حالت مردم در روز قيامت خبر داده و مي فرمايد: هر گروه از مردم را در حالي فرا مي خواند که پيشوا و راهنمايشان همراه آنهاست، و آنان پيامبران و جانشينان هستند، پس هر امتي در حالي چيش مي روند که پيامبرشان ، همان که آنها را در دنيا به سوي خير دعوت مي کرد، حاضر مي گردد. و اعمالشان بر کتابي که پيامبر مردم را به سوي آن دعوت مي کرد عرضه مي شود تا معلوم گردد که کارها و اعمال آنان با کتاب وي موافق است يا نه؟ و بر اين اساس به دو گروه تقسيم مي شوند: (فَمَنْ أُوتِيَ كِتَابَهُ بِيَمِينِهِ) پس هر کس نامۀ اعمالش به دست راستش داده شود، چون از پيشواي خود که به راه را ست هدايت مي نمود پيروي کرده و با پيروي از کتابهايش هدايت يافته اس نيکي هايش زياد و بديهايش کم مي گردد (فَأُوْلَـئِكَ يَقْرَؤُونَ كِتَابَهُمْ ) و ايشان به سبب آنچه در نامۀ اعمال خود مي بينند شاد مي شوند و با شادي و سرور آنرا مي خوانند (وَلاَ يُظْلَمُونَ فَتِيلاً ) و به اندازۀ رشته نازکي که در شکاف هستۀ خرما قرار دارد ستم نمي بينند. يعني به ا