ُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِم مِّن كُلِّ بَابٍ باغهاي بهشت که جاي ماندگاري است، آنان همراه پدران و فزندان و همسران شايستۀ خود بدان جا وارد مي شوند و فرشتگان از هر دري بر آنان وارد مي شوند. 
سَلاَمٌ عَلَيْكُم بِمَا صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ (به آنان مي گويند:) سلام بر شما باد به سبب صبر و شيکبايي که داشتيد، پس آن سرا چه نيکو است!
خداوند ميان کساني که علم دارند و بدان عمل مي نمايند و کساني که علم دارند اما بدان عمل نمي کنند و يا اصلاً علم و دانشي ندارند فرق گداشته و مي فرمايد: (أَفَمَن يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَبِّكَ الْحَقُّ) آيا کسي که مي داند آنچه از سوي پروردگارت بر تو نازل شده حق است و آن را فهميده و به آن عمل مي نمايد، (كَمَنْ هُوَ أَعْمَى) ، مانند کسي که او کور است و حق را نمي شناسد و به آن عمل نمي کند؟ پس اين دو فرد زمين تا آسمان با هم فرق دارند، و شايسته است که بنده بينديشد و دريابد که حالت کدام يک از دو گروه بهتر و سرانجام کدام يک خوبتر است، و آن گاه راه وي را برگزيند و به دنبال آن گروه حرکت نمايد. ولي هر کس به سود و زيان خودش نمي انديشد. 
(إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ) بلکه فقط خردمندان و کساني که داراي عقلها و آراي کامل هستند، مي انديشند؛ آنان که مغز و هستۀ جهان و برگزيدگان فرزندان آدم مي باشند. 
اگر بپرسي که آنان داراي چه صفاتي مي باشند و چگونه کساني هستند، زيباتر از آنچه که خداوند در توصيف آنان بيان داشته است نخواهي يافت، آنجا که فرموده است: 
(الَّذِينَ يُوفُونَ بِعَهْدِ اللّهِ) آنان که به عهد خدا وفا مي نمايند، و به عهد و پيماني که خداوند از آنها گرفته و آنان را متعهد نموده است که حقوق الهي را به طور کامل انجام دهند، وفا مي کنند پس وفاي به عهد مقتضي آن است که عهد را به طور کامل ادا کرد و در آن خير خواهي نمود. ( وَ) و کمال وفاداري آنان اين است که، (لاَ يِنقُضُونَ الْمِيثَاقَ ) پيمان را نمي شکنند. يعني پيماني را که با خدا بسته اند نمي شکنند. پس همۀ پيمانها و عهدها و سوگندها و نذرهايي که بندگان مي بندند در اين داخل است. بنابراين بنده از خردمندان و کساني که داراي پاداش بزرگ هستند نخواهد بود مگر اينکه اين پيمانها را به طور کامل ادا کند و آنها را نشکند، و نيز به طور ناقص آنها را انجام ندهد. 
(وَالَّذِينَ يَصِلُونَ مَا أَمَرَ اللّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ ) و کساني که آنچه خداوند به پيوستن داشتن آن فرمان داده است پيوسته مي دارند. اين حکم عام است و همۀ آنچه را که خداوند به پيوسته داشتن آن امر کرده است از قبيل ايمان به خدا و رسولش و محبت خدا و پيامبرش، و پرستش خداي يگانه، و اطاعت از پيامبر را دربر مي گيرد، و با رفتار و کردار نيک با پدران و مادرانشان پيوند نيک را برقرار مي دارند و از فرمان آنها سرپيچي نمي کنند، و با رفتار و گفتار نيک، پيوند خويشاوندي را برقرار مي دارند. 
و با اداي حقوق ديني و دنيوي همسران و همراهان و بردگان، به طور کامل پيوند نيک را با آنان برقرار مي دارند. 
و چيزي که سبب مي شود بنده چنين عمل کند و دستورات خداوند را انجام دهد، ترس از خدا و روز قيامت است. بنابراين فرمود: (وَيَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ) و از پروردگارشان مي ترسند و ترس از خداوند و ترس از روز قيامت و اين که براي حساب و کتاب پيش وي حاضر مي شوند آنها را از ارتکاب گناه، و انجام ندادن چيزي که خداوند به آن دستور داده است باز مي دارد، چون آنها از عذاب الهي مي ترسند و به پاداش او اميدوارند. 
(وَالَّذِينَ صَبَرُواْ) و کساني که بر اطاعت و فرمانبرداري از دستورات خدا و دوري کردن از آنچه پروردگار متعال از آن نهي فرموده است شکيبايي مي ورزند . و يا در هنگام مصيبت و بلا بردبارند، و اين صبر و شيکبايي (ابْتِغَاء وَجْهِ رَبِّهِمْ) براي خشنودي و رضاي پروردگارشان است، نه براي ديگر اهداف و اغراض فاسد. 
و چنانچه بنده خودش را کنترل نمايد و براي خشنودي پروردگارش و به اميد نزديک شدن به او و بهره مند شدن از پاداش وي بردباري نمايد برايش سودمند است ، و اين صبر از ويژگيهاي اهل ايمان است و چنانچه هدف از آن کسب شهرت باشد، در حقيقت اين کار ستودني نيست زيرا چنين صبري از انسان عابد و انسان فاسق و مومن و کافر بر مي آيد. 
(وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ ) و نماز را بر پا داشتند يعني آن را همراه با تمام ارکان و شرايط و آنچه که نماز در ظاهر و باطن تکميل مي نمايد انجام دادند. (وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَعَلاَنِيَةً ) و از آنچه که به آنها روزي داده ايم در پنهان و آشکار بخشيدند. نفقات واجب از قبيل زکات و کفاره ها، و نفقات مستحب در اين بخشش و اتفاق داخل مي باشند و آنها هر جا نياز به انفاق باشد به صورت پنهان و آشکار انفاق مي نمايند. 
(وَيَدْرَؤُونَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ) و بدي را با نيکي دفع مي کنند. يعني هر کس با گفتار و يا کردار نسبت به آنها بدي نمايد با او مقابله به مثل نکرده و همان کار را با او انجام نمي دهند، بلکه با او نيکي مي نمايند. 
پس هر کس از دادن و بخشيدن به آنها دريغ بورزد آنان به او مي بخشند، و هر کس بدانها ستم روا بدارد، عفوش مي کنند،و هر کس پيوند خويشاوندي را با آنها قطع نمايد پيوند خيوشاوندي را با او برقرار مي دارند، و هر کس که با آنان بدي کند با وي نيکي مي کنند. پس با کسي که با آنان بدي نمي کند چگونه رفتار خواهند کرد!( أُوْلَئِكَ) کساني که داراي اين صفتهاي بزرگ و فضيلت ها ي زيبا هستند، (لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ) پاداش نيک آن سرارا دارند و پاداش نيک را چنين تفسير نمود: (جَنَّاتُ عَدْنٍ ) باغهاي بهشت که جاي ماندگاري است و از آن دور نمي شوند و نمي خواهند به جاي ديگري برده شوند، زيرا به خاطر نعمت هاي فراوني که بهشت دربر دارد و شادي اي که در آنجا هست، همۀ خواسته ها و اهداف آدمي در آن برآورده مي شود، به گونه اي که آنها بالاتر از آن چيزي را نمي بينند. و از جمله چيزهايي که نعمت و شادي انها را کامل مي کند اين است که، (يَدْخُلُونَهَا وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ) همراه با پدران و فرزندان و همسران صالح و شايستۀ خود بدانجا وارد مي شوند. و دوستان و ياران نيز از زمرۀ همسران و فرزندان به شمار مي روند. 
( وَالمَلاَئِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِم مِّن كُلِّ بَابٍ(  درودتان باد و سلام خدا بر شما باد. و اين کلام بيانگر دور شدن آنان از هر امر ناپسندي است و مستلزم حصول هر امر پسنديده و دوست داشتني براي آنان است .
(بِمَا صَبَرْتُمْ) به سبب شکيبايي تان، و صبور بودني که شما را به اين منازل عالي و باغهاي گرانبها رسانديم. ( فَنِعْمَ عُقْبَى الدَّارِ) پس جزاي آنان سراچۀ نيک است. 
بنابراين شايسته است کسي که خير خواه خودش مي باشد و براي خويشتن ارزش قايل است با نفس خود مبارزه و جهاد نمايند تا از صفات خردمندان برخوردار شود و از نعمتهاي آن جهان بهره مند گردد، نعم