ن  را دوست  دارد.
وقتي که آيه تحريم شراب نازل شد، و به شدت از آن نهي گرديد، مردماني از مومنان آرزو کردند حال برادرانشان را بدانند که قبل از تحريم شراب بر دين اسلام بوده اند و در آن وقت شراب مي نوشيدند، پس آنگاه خداوند اين آيه را نازل فرمود و خبر داد که « َيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ جُنَاحٌ فِيمَا طَعِمُواْ» برکساني که ايمان آورده و کار شايسته انجام داده اند گناهي در آنچه از شراب نوشيده اند و از قمار انجام داده اند، نيست.
و از آنجا که نفي گناه شامل امور مذکور و غير از آن نيز مي شود، خداوند آن را مقيد نمود و فرمود:« إِذَا مَا اتَّقَواْ وَّآمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ» به شرطي که آنها گناهان را ترک کرده و به خدا ايماني درست و صحيح داشته باشند، ايماني که باعث شود عمل صالح انجام دهند، سپس اين روند را تا آخر ادامه داده باشند. نه اينکه گاهي بنده چنين باشد و گاهي نه، اين حالت کافي نيست مگر اينکه تا دم مرگ و فرارسيدن اجلش چنين باشد و نيکوکاري خود را ادامه دهد، همانا خداوند  احسان کنندگان در عبادت، و نيکوکاراني را که به مردم سود مي رسانند دوست مي دارد. و اين آيه  کريمه شامل حال کسي است که غذاي حرام را خورده، يا پس از تحريمِ کاري، آن را انجام داده باشد، سپس به گناهش اعتراف کند، و به سوي خدا بازگردد، و توبه نمايد و تقوا پيشه کند، و ايمان بياورد و عمل صالح انجام دهد ، پس خداوند او را مي آمرزد و گناهش را از وي دور مي کند.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ تَنَالُهُ أَيْدِيكُمْ وَرِمَاحُكُمْ لِيَعْلَمَ اللّهُ مَن يَخَافُهُ بِالْغَيْبِ فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، خدا شما را به  صيدي  که  به  دست  مي ، گيريديا به  نيزه  شکار مي  کنيد ، مي  آزمايد تا بداند چه  کسي  در نهان  از  او مي  ترسد  و هر که  از اين  پس  از حد تجاوز کند اوراست  عذابي  دردآور.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقْتُلُواْ الصَّيْدَ وَأَنتُمْ حُرُمٌ وَمَن قَتَلَهُ مِنكُم مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاء مِّثْلُ مَا قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ يَحْكُمُ بِهِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنكُمْ هَدْيًا بَالِغَ الْكَعْبَةِ أَوْ كَفَّارَةٌ طَعَامُ مَسَاكِينَ أَو عَدْلُ ذَلِكَ صِيَامًا لِّيَذُوقَ وَبَالَ أَمْرِهِ عَفَا اللّهُ عَمَّا سَلَف وَمَنْ عَادَ فَيَنتَقِمُ اللّهُ مِنْهُ وَاللّهُ عَزِيزٌ ذُو انْتِقَامٍ ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، هر گاه  که  در احرام  باشيد شکار را مکشيد  هر که  صيد را به  عمد بکشد جزاي  او قرباني  کردن  حيواني  است  همانند  آنچه کشته  است  به  شرط آنکه  دو عادل  بدان  گواهي  دهند و قرباني  را به  کعبه   رساند ، يا به  کفاره  درويشان  را طعام  دهد ، يا برابر آن  روزه  بگيرد ، تا  عقوبت  کار خود بچشد  از آنچه  در گذشته  کرده  ايد خدا عفو کرده  است  ،  ولي  هر که  بدان  بازگردد خدا از او انتقام  مي  گيرد ، که  خدا پيروزمند و  انتقام گيرنده  است.
أُحِلَّ لَكُمْ صَيْدُ الْبَحْرِ وَطَعَامُهُ مَتَاعًا لَّكُمْ وَلِلسَّيَّارَةِ وَحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ مَا دُمْتُمْ حُرُمًا وَاتَّقُواْ اللّهَ الَّذِيَ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ ؛ شکار دريايي  و خوردن  آن  به  جهت  بهره  مند شدنتان  از آن  ، بر شما و، مسافران  حلال  شده  است   و شکار صحرايي  تا هنگامي  که  در احرام  هستيد بر  شما حرام  شده   از خداوندي  که  به  نزد او گرد آورده  مي  شويد بترسيد.
اين از جمله منت و احسان خدا بر بندگانش است که آنها را از آنچه بنابر تقدير و قضاي الهي در آينده انجام مي پذيرد مطلع کرده است تا از او اطاعت  کند، و از روي بينش اقدام نمايند، و کسي که بايد هلاک شود از روي حجت و برهان هلاک شود، و کسي که بايد زنده بماند از روي دليل و برهان زنده بماند. پس فرمود:« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللّهُ بِشَيْءٍ مِّنَ الصَّيْدِ » اي کساني که ايمان آورده ايد! حتما خداوند ايمان شما را آزمايش خواهد کرد. خداوند شما را به مقدار کمي از شکار مي آزمايد، پس آزمايش آساني خواهد بود، چون خداوند مي خواهد بر شما آسان بگيرد و نسبت به بندگانش مهربان است.
« تَنَالُهُ أَيْدِيكُمْ وَرِمَاحُكُمْ» شکاري که خداوند شما را با آن مي آزمايد، مي توانيد آن را شکار کنيد تا آزمايش کامل بگردد، نه شکاري که دست شما و نيزه هايتان بدان نرسد، زيرا اگر چنين باشد آزمايش فايده اي نخواهد داشت. سپس خداوند حکمت اين آزمون را بيان نمود و فرمود:« لِيَعْلَمَ اللّهُ» تا خداوند آنچه را که پاداش و سزا بر آن مترتب مي شود براي مردم مشخص نمايد، و معلوم گرداند، « مَن يَخَافُهُ بِالْغَيْبِ» چه کسي در نهان از او مي ترسد و از آنچه او نهي کرده است و توانايي انجام آن را دارد دست نگاه مي دارد، پس خداوند بر  او پاداش فراوان مي دهد. و کسي که در نهان از او نمي ترسد گناهي را که براي او پيش آمده است ترک نمي  کند، و هر اندازه که مقدور باشد شکار مي کند، به عذاب شديد دچار مي شود.
« فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ» پس هرکس از شما بعد از اين بيان قاطع که عذري را باقي نمي گذارد و راه را روشن مي گرداند، تجاوز کند، « فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ» براي او عذابي دردناک  است، و کسي جز خدا نمي تواند وصف آن را بيان دارد، و اين عذاب دردناک بدان جهت است که اين متجاوز عذري ندارد. و مهم آن است که آدمي در نهان، و هنگامي که مردم پيش او نيستند از خدا بترسد. اما کسي که در نزد مردم ترس از خدا را ابراز مي داد، چه بسا به خاطر مردم است، پس پاداشي به او نمي رسد.
سپس از کشتن شکار در حالت احرام نهي نمود و فرمود:« يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقْتُلُواْ الصَّيْدَ وَأَنتُمْ حُرُمٌ» اي کساني که ايمان آورده ايد! در حالي که شما در احرام هستيد شکار را نکشيد. يعني در حاليکه براي حج يا عمره احرام بسته ايد. 
نهي از کشتن شکار شامل نهي از مقدمات  کشتن، و از مشارکت در  کشتن، و راهنمايي کردن و نشان دادن آن، و کمک برکشتن مي شود، حتي فردي که در حالت احرام است، از خوردن آنچه براي ا و کشته يا شکار شده است نهي شده است. و اين به خاطر بزرگداشت اين عبادت بزرگ  است. و براي فردي که در حالت احرام است، کشتن و شکار کردن چيزي که قبل از احرام براي او حلال بوده، حرام است. « وَمَن قَتَلَهُ مِنكُم مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاء مِّثْلُ مَا قَتَلَ مِنَ النَّعَمِ» و هرکس از شما شکار را قصدا و عمدا بکشد، بر او لازم است که  کفاره آنچه را کشته است از چهارپايان بدهد. يعني از شتر يا گاو يا گوسفند. پس واجب است آنچه را که با شکار مشابهت دارد ذبح کند و صدقه نمايد.
و براي مقايسه بين شکار و کفاره اش بايد « يَحْكُمُ بِهِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنكُمْ» دو نفر از شما به آن حکم نمايند، يعني دو نفر عادل که حکميت را مي دانند و جهت