دد يافتن آن نبودند، برايشان بهتر بود و آنان را پابرجاتر مي کرد. و شايست است که بنده چنين باشد و به مسئوليت و وظيفه خود عمل کند و آن را به پايان برساند، و به تدريج پيش برود تا به علم و عملي که در امر دين و دنياي وي مقدر شده است دست يابد. برخلاف کسي که آرزوي چيزي را مي کند سبب تنبلي و سستي عزم و اراده به ندرت به آن مي رسد. سپس خداوند متعال ثمرات عمل کردن به پندها راکه چهار چيز است بيان داشت:
1- برخورداري از خير و نيکي : « لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ» اگر آنچه را که به آن اندرز داده شدند انجام مي دادند، از برگزيدگان و نيکان مي شدند؛ کساني که همواره کارهاي خوب را انجام مي دهند. و صفت آدمهاي پست از آنان دور مي شد، چون  اثبات چيزي مستلزم نفي ضد آن است. پس وقتي خوب بودن آنها ثابت شد، بد بودنشان منتفي مي گردد.
2- حاصل شدن ثابت و پايداري و افزوده شدن آن، زيرا خداوند مومنان را به سبب ايمانشان که همان عمل کردن به چيزي است که بدان پنده داده شده اند پابرجا مي دارد. پس خداوند مومنان را در زندگي دنيا به هنگام پيش آمدن فتنه ها را در زندگي دنيا به هنگام پيش آمدن فتنه ها که آدمي در رابطه با انجام دستورات و پرهيز از منهيات متزلزل مي شود، و در هنگام بروز مشکلات پابرجا و استوار مي دارد، و آنان به ثباتي دست مي يابند که به وسيله آن به انجام دستورات و ترک منهياتي که نفس مقتضي انجام آن است توفيق مي يابند. و به  هنگام پيش آمدن مشکلاتي که آدمي آن را نمي پسندد ثابت قدم و پابرجا مي مانند. پس بنده چنانچه توفيق حاصل کند که صبر و بردباري پيشه نمايد، يا از تقديرات خدا خشنود گردد و يا شکر پروردگار را به جاي آورد، به ثبات و آرامش مي رسد. در نتيجه خداوند او را بر اين کار ياري مي کند، و در هنگام مرگ و در قبر بر دين خدا پابرجا خواهد بود.
و بنده اي که همواره دستورات شرع را انجام مي دهد، به آن انس مي گيرد و به آن علاقمند مي شود، و اين ياري خداوند است که وي را بر انجام عبادات ثابت و استوار مي دارد.
3- « وَإِذاً لَّآتَيْنَاهُم مِّن لَّدُنَّـا أَجْراً عَظِيمًا» و در دنيا و آخرت به آنان پاداشي بزرگ مي دهيم، و اين پاداش، روح و قلب و بدن را شامل خواهد شد و اين پاداش، نعمت پايدار بهشت است که هيچ چشمي آن را نديده ، و هيچ گوشي آن را نشنيده و به دل هيچ انساني خطور نکرده است.
4- هدايت به راه راست، و اين ذکر عام بعد از خاص است، به خاطر شرافتي که هدايت از آن برخوردار است. يعني خداوند او را به راه راست هدايت مي کند، چون هدايت به معني شناخت حق و دوست داشتن آن، و ترجيح دادن و عمل کردن به آن است، و سعادت و رستگاري نيز در گروِ آن مي باشد.پس هرکسي که به راه راست هدايت شود به راستي که به همه خوبي ها دست يافته و هر نوع بدي و زيان از او دور شده است.وَمَن يُطِعِ اللّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلَـئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاء وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَـئِكَ رَفِيقًا ؛ و هر که  از خدا و پيامبرش  اطاعت  کند ، همراه  با کساني  خواهد بود که   خدا، انعامشان  داده  است  ، چون  انبيا و صديقان  و شهيدان  و صالحان   اينان   چه نيکو رفيقانند.
ذَلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللّهِ وَكَفَى بِاللّهِ عَلِيمًا ؛ اين  فضيلتي  است  از جانب  خدا و خدا به  کفايت  داناست.
 يعني هر زن و مرد، کوچک و بزرگ که بر حسب حالت خود و به اندازه آنچه که بر او واجب شده است از خدا و پيامبرش اطاعت کند، « فَأُوْلَـئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِم» پس ايشان همراه کساني خواهند بود  که خداوند نعمت بزرگي که مقتضي کمال و رستگاري و سعادت هر دو سرا مي باشد به آنها داده است. « مِّنَ النَّبِيِّينَ» از پيامبران، که خداوند آنها را به سبب وحي خويش برتري داده و با فرستادن آنان به سوي مردم و فرا خواندن آنان به سوي خداوند فضل خويش را به آنها اختصاص داد. « وَالصِّدِّيقِينَ» و آنها کساني اند که آنچه را پيامبران آورده اند به طور کامل تصديق نموده اند، پس آنها حق را شناخته و با شناخت آن و انجام دادن آن در گفتار و  کردار، و دعوت به سوي خدا آن را تصديق کرده اند. 
« وَالشُّهَدَاء» و شهيدان کساني هستند که در راه خدا و براي اعلاي کلمه « الله» جنگيده و کشته شده اند. « وَالصَّالِحِين» کساني که خداوند ظاهر و باطنشان را اصلاح نموده، و اعمالشان نيز صالح گرديده است. پس هرکسي از خداوند نيز صالح گرديده است. پس هرکس از خداوند اطاعت  کند، با اينها همراه خواهد بود. « وَحَسُنَ أُولَـئِكَ رَفِيقًا » و اينها چه خوب  دوستاني هستند که با آنها در باغ هاي بهشت جمع شده و در جوار پروردگار جهانيان بسر مي برند.
« ذَلِكَ الْفَضْلُ » فضيلتي که بدان دست يافته اند، « مِنَ اللّهِ» از سوي خداست، زيرا اوست که آنان را به کسب آن موفق گردانده ، و آنان را بر آن ياري نموده و پاداش و ثوابي را به آنها داده و اعمالشان به آن نمي رسد، « وَكَفَى بِاللّهِ عَلِيمًا» و بس است که خداوند عالم و دانا باشد، او به احوال بندگانش داناست، و مي داند کداميک از آنان به سبب انجام دادن اعمال شايست مستحق  پاداش و اجر فراوان مي باشد.يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ خُذُواْ حِذْرَكُمْ فَانفِرُواْ ثُبَاتٍ أَوِ انفِرُواْ جَمِيعًا ؛ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، سلاح  بگيريد و آنگاه  هوشيارانه  ، فوج   فوج  يا يکباره  ، به  جنگ  رويد.
وَإِنَّ مِنكُمْ لَمَن لَّيُبَطِّئَنَّ فَإِنْ أَصَابَتْكُم مُّصِيبَةٌ قَالَ قَدْ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَكُن مَّعَهُمْ شَهِيدًا؛ و از ميان  شما کساني  اند که  در کارزار درنگ  مي  کنند  و چون  به  شما  بلايي ، رسد ، مي  گويند : خدا در حق  ما چه  انعامي  کرد که  در آن  روز  همراهشان  نبوديم.
وَلَئِنْ أَصَابَكُمْ فَضْلٌ مِّنَ الله لَيَقُولَنَّ كَأَن لَّمْ تَكُن بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ مَوَدَّةٌ يَا لَيتَنِي كُنتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا؛ و چون  مالي  از جانب  خدا نصيبشان  شود چنان  که  گويي  ميانتان  هيچ  گونه  مودتي  نبوده  است  گويند : اي  کاش  ما نيز با آنها مي  بوديم  و به  کاميابي   بزرگ  دست  مي  يافتيم
فَلْيُقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يَشْرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا بِالآخِرَةِ وَمَن يُقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ فَيُقْتَلْ أَو يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا ؛ پس  آنان  که  زندگي  دنيا را داده  اند و آخرت  را خريده  اند بايد که  در  راه  خدا بجنگند  و هر که  در راه  خدا بجنگد ، چه  کشته  شود چه  پيروز گردد  ،مزدي  بزرگ  به  او خواهيم  داد.
خداوند متعال بندگان مومنش را دستور مي دهد تا در برابر دشمنان کافرشان آمادگي خود را حفظ کنند، و اين آمادگي همه جوانبي را در بر مي گيرد که در جنگ با کفار از آن کمک گرفته مي شود، و حيله  و توطئه کفار با آن دفع مي گردد، از قبيل استفاده از دژ و قلعه هاي مستحکم، و خندق و کانال ه