شود اين است كه او پادشاهي و فرمانروايي روز قيامت را به اسم [رحمان] خود نسبت داده است، چرا كه رحمت او همه چيز را فرا گرفته و هر موجود زندهاي را تحت پوشش قرار داده، و جهان هستي را پر كرده، و دنيا و آخرت از رحمت و مهرباني او آباد گشته است. و هر كم و كاستي به وسيلة رحمت او از بين ميرود. و آن دسته از نامهاي الهي كه بر رحمت و مهرباني او دلالت مينمايند بر نامهايي كه بر خشم و غضبش دلالت ميكنند غلبه كردند. و رحمت او بر خشمش پيشي گرفته و بر آن غالب است. و انسان ضعيف را آفريده و به آن شرافت داده تا نعمتش را بر او كامل گرداند و او را به رحمت خويش بپوشاند.
و در روز قيامت انسانها خوار و فروتن نزد او حاضر ميگردند و منتظر حكم و قضاوت او هستند و منتظرند تا ببينند كه با آنها چه ميكند، در حاليكه خداوند از خود آنان و پدر و مادرشان نسبت به آنان مهربانتر است. پس به گمان تو چه معاملهاي با آنان خواهد كرد؟! بنابراين جز كسي كه خود هلاك را هلاك كرده است كسي به نزد او هلاك نميشود، و از رحمت و مهرباني او كسي بيرون نميرود مگر آن كه شقاوت و بدبختي بر وي چيره شده و عذاب بر او محقق گشته است. وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ و در آن روز كسي كه با شرك و كفر ورزيدن و تكذيب پيامبران بر خود ستم كرده است از شدت تأسف و حسرت و اندوه هر دو دستش را به دندان ميگزد، يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا و ميگويد: «اي كاش به همراه پيامبر راهي براي ايمان آوردن به او و تصديق و پيروي كردنش بر ميگرفتم!».
يَا وَيْلَتَى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا اي كاش فلان دوست كه عبارت از شيطان انسي يا جني است را به عنوان دوست خود برنميگزيدم! و با خيرخواهترين مردم و نيكوترين ومهربانترينشان دشمني نميكردم، و با سرسختترين دشمن خود دوستي نميكردم، چرا كه دوستي من با او چيزي جز بدبختي و زيان و رسوايي و هلاكت براي من به با نياورد.
لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءنِي به درستي بعد از آن كه قرآن به دستم رسيد [آن شيطان] مرا گمراه نمود، و گمراهيام را برايم آراسته كرد و من را فريب داد. وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنسَانِ خَذُولًا و شيطان انسان را خوار ميكند؛ باطل را براي او ميآرايد و حق را در نظر او زشت جلوه ميدهد،و وعدههايي به او ميدهد، سپس او را تنها ميگذارد و از وي بيزاري ميجويد. همانطور كه شيطان به همة پيروانش در روز قيامت، آنگاه كه كار تمام ميشود و خداوند حساب خلايق را تمام ميكند، ميگويد: الشيطن لما قضي الامر ان الله وعدكم وعد الحق و وعدتكم فأخلفتكم و ما كان لي عليكم من سلطن الا أن دعوتكم فاستجبتم لي فلا تلوموني و لوموا أنفسكم مآ انا بمصرخكم و ما أنتم بمصرخي اني كفرت بمآ اشركتمون من قبل «خداوند به شما وعدة راستين داد، و من [نيز] به شما وعدة دادم، و خلاف آن را كردم. و من بر شما سلطهاي نداشتم مگر اينكه شما را فرا خواندم و شما [هم] اجابت كرديد، پس مرا ملامت نكنيد، و خودتان را ملامت نماييد. من امروز نميتوانم به فرياد شما برسم، و شما هم فريادرس من نيستيد، من به آنچه شما قبلاً شرك ميورزيديد كفر ميورزم [و آن را قبول ندارم]. پس بنده بايد فرصت را غنيمت بداند و آنچه را كه برايش ممكن است دريابد، قبل از آنكه ناممكن شود، و با كسي دوستي نمايد كه دوستي او ماية خوشبختياش ميشود، و با كسي دشمني ورزد كه دشمني كردن با وي به نفعش ميباشد، و دوستي كردن با او برايش زيان آور است.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3.txt">شناسنامه</a><a class="text" href="w:text:4.txt">مقدمه شیخ محمد بن صالح العثیمین</a><a class="text" href="w:text:5.txt">مقدمه مولف</a><a class="folder" href="w:html:6.xml">(سورة مريم الی الجاثية)</a><a class="folder" href="w:html:623.xml">(سورة الأحقاف الی المرسلات)</a><a class="folder" href="w:html:914.xml">(سورة النبأ الی الناس)</a></body></html>وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كَانَ صِدِّيقًا نَّبِيًّا و در اين کتاب، ادريس را ياد کن، همانا او بسيار راست کردار، و پيامبري بزرگ بود. 
وَرَفَعْنَاهُ مَكَانًا عَلِيًّا و او منزلتي بلند فرا برديم 
يعني به صورت بزرگداشت و تکريم، در قرآن از ادريس ياد کن، او را به صفت هاي کمال توصيف نما، (إِنَّهُ كَانَ صِدِّيقًا نَّبِيًّا) خداوند او را صديق قرار داد که متضمن برخورداري از تصديق کامل و علم کامل و يقين استوار و عمل صالح است. و خداوند بيان نمود که او را براي وحي و رسالت خود انتخاب کرد. (وَرَفَعْنَاهُ مَكَانًا عَلِيًّا) و در ميان آوازۀ او را بلند کرد و جايگاهش را ردر ميان مقربين بالا برد. پس او بلند آوازۀ و عالي رتبه بود. 
آيه 58: 
أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ مِن ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا إِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَن خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا آنان پيامبراني بودند که خداوند نعمت برايشان ارزاني داشت، از سلالۀ آدم، و از فرزندان کساني که با نوح سوار کشتي کرديم، و از دودمان ابراهيم و يعقوب، و از زمرۀ کساني که آنان را رهنمود کرده و برگزيده بوديم، هرگاه آيات خداوند مهربان بر آنان خوانده مي شد سجده کنان و گريان [به زمين] مي افتادند. 
وقتي اين پيامبر بزرگوار و پيامبران برگزيده و فضايل و مقام هايشان را بيان کرد، فرمود: (أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ) اينان کساني از پيامبران اند که خداوند بديشان نعمت داده است، يعني خداوند نعمت هاي بي نظيري از قبيل نبوت و رسالت به آنان داده است، و ما فرمان يافته ايم تا دعا کنيم و از خداوند بخواهيم ما را به راه کساني که به آنان نعمت بخشيده است هدايت نمايد، و هر کس از خداوند اطاعت نمايد با کساني خواهد بود که خداوند به آنها نعمت داده است( مع الذين انعم الله عليهم من النبيني) و برخي از ايشان، (مِن ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ ) از سلالۀ آدم، و از فرزندان کساني که با نوح سوار کشتي کرديم.
(وَمِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ) و از دودمان ابراهيم و يعقوب هستند. پس اينها بهترين خانواده هاي دنيا هستند که خداوند آنها را برگزيده است. و آنها به هنگامي که آيات خداوند مهربان بر انان تلاوت شود که مشمل بر اخبار پنهاني ها و صفت خداوند دانا، و اسرار و اخبار روز قيامت ، و وعده و وعيد است (خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا) سجده کنان و گريان به زمين مي افتند. و در برابر ايات آنان الهي فروتن مي شوند و ايمان و بيم و اميد در دلهايشان رسوخ مي کند، و به همين امر باعث مي شود تا بنگرند و به سوي خدا توبه نمايند، و در برابر پروردگارشان به سجده بيافتند . آنان از کساني نيستند که چون آيات الهي را بشوند کر و کور از کنار آن مي گذرند. 
و نسبت دادن آيات به اسم الهي «رحمان» بر اين دل