َّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ ؛ خدا را نشناختند آنچنان  که  شايان  شناخت  اوست   و در روز قيامت  ،  زمين يکجا در قبضه  اوست  و آسمانها در هم  پيچيده  ، در يد قدرت  او منزه   است  و برتر از هر چه  شريک  او مي  پندارند.
خداوند متعال مي فرمايد: مشرکان ، خداوند را به گونه شايسته ارج ننهادند و او را آن گونه که بايد تعظيم کنند، تعظيم  ننمودند. بلکه چيزهايي را که در صفات و کارهايش ناقص هستند شريک او قرار دادند. پس صفات و کارشان از هر جهت ناقص است و هيچ سود و زيان و دادن و ندادني در دست آنها نيست و هيچ اختياري ندارند. و مشرکان اين مخلوقات ناقص را با آفريننده و پروردگار بزرگ برابر قرار دادند، خداوندي که از عظمت آشکار و قدرت چيره او اين  است که همه زمين در روز قيامت در مشت او است و آسمان ها با وجود گستردگي و بزرگي شان با دست راست او در هم پيچيده مي شوند. پس هرکس چيزي را با خداوند برابر قرار داده باشد خداوند را آن گونه که شايسته است  تعظيم نکرده است و مسلّما کسي که چنين کند از همه ستمکارتر است. « سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ » خداوند پاک و منزّه است از آنچه که براي او شريک قرار مي دهند و بسي برتر است. وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُم قِيَامٌ يَنظُرُونَ ؛ و در صور دميده  شود  پس  هر که  در آسمانها و هر که  در زمين  است  جز  آنها، که  او بخواهد بيهوش  مي  شوند  و بار ديگر در آن  دميده  شود ،  ناگهان  ازجاي  بر مي  خيزند و مي  نگرند.
وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاء وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ؛ و زمين  به  نور پروردگارش  روشن  شود و نامه  هاي  اعمال  را بنهند و  پيامبران  و گواهان  را بياورند و در ميان  مردم  به  حق  داوري  شود و بر کسي   ستمي  نرود.
وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُونَ؛ پاداش  هر کس  برابر کردارش  به  تمامي  ادا شود ، در حالي  که  خدا به   کارهايي  که  مي  کرده  اند آگاه  تر است.
وقتي خداوند آنها را از عظمت خويش ترساند آنان را هم از حالات روز قيامت برحذر داشت و تشويق نمود. و فرمود:« وَنُفِخَ فِي الصُّورِ» و در صور دميده مي شود، و آن شاخ بزرگي است که جز خدا کسي اندازه بزرگي آن را نمي داند، امّا کسي که خداوند او را آگاه نموده است کم و کيف آن را مي داند. پس اسرافيل عليه السلام که از فرشتگان مقرّب الهي و يکي از حاملان عرش است در آن مي دهد. « فَصَعِقَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ» و همه کساني که در آسمان ها و زمين هستند بيهوش مي شوند يا مي ميرند. يعني همه وقتي دميدن صور را مي شنوند از شدّت و عظمت آن، نيز از آن جا که مي دانند اين کار مقدمه قيامت است پريشان مي گردند. « إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ» مگر کسي که خدا بخواهد، از آنان که خداوند آنها را به هنگام دميدن صور ثابت قدم مي گرداند، پس آنها بيهوش نمي شوند مانند شهيدان يا برخي از آنها و ديگر کساني که خدا بخواهد. و اين نفخه ي اول، نفخه ي «صَعق» يا نفخه ي « فَزَع» ناميده مي شود. « ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى» سپس بار ديگر در آن دميده مي شود و اين دميدن براي رستاخيز است. « فَإِذَا هُم قِيَامٌ» پس بناگاه همگي از قبرهايشان به پا مي خيزند تا زنده شوند و مورد محاسبه قرار گيرند، آفرينش جسم و ارواح آنها کامل مي گردد و چشمهايشان خيره مي شود، « يَنظُرُونَ» نگاه مي کنند که خداوند با آنان چه مي کند؟
« وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا» و زمين به نور پروردگارش روشن مي شود. از اين معلوم مي گردد که انوار و روشنايي دنيا در روز قيامت همه از بين مي روند و نابود مي شوند، چون خداوند خبر داده که خورشيد بي نور مي گردد و ماه از بين مي رود وستارگان پراکنده مي شوند و مردم در تاريکي قرار مي گيرند، پس در اين هنگام زمين به نور پروردگارش روشن مي شود ؛ هنگامي که خداوند تجلي مي  کند و براي داوري کردن ميان  انسان ها پايين مي آيد. 
در اين روز خداوند به خلق نيرو مي دهد و آنها را چنان پديد مي آورد که قوي مي شوند و نور الهي آنها را نمي سوزاند و مي توانند او را ببينند، وگرنه، نور خداوند بزرگ است و اگر آن را آشکار کند عظمت او و نور چهره اش همه مخلوقات را مي سوزاند. « وَوُضِعَ الْكِتَابُ» و کتاب اعمال و ديوان آن نهاده مي شود تا نيکي ها و بدي هايي که در آن است بازبيني شود. همان طور که خداوند متعال فرموده است: « وَوُضِعَ الکِتَبُ فَتَرَي المُجرِمينَ مُشفِقينَ مِمَّا فِيهِ وَيقُولُونَ يوَيلتَنَا مَال هَذا الکِتَبِ لَا يغَادِرُ صَغِيرَةَ وَلَا کَبِيرَةَ إِلَا أَحصَهَا وَوَجَدُوا مَا عَمِلُوا حَاضِرَاَ وَلَا يظلِمُ رَبُّکَ أَحَدَاَ» و کتاب اعمال نهاده مي شود پس گناهکاران را مي بيني که از آنچه در آن است ناراحت اند و مي گويند: « اي واي بر ما! چه شده اين کتاب را که هيچ گناه کوچک و بزرگي را نگذاشته مگر اين که آن را برشمرده است؟». ، و آنچه را که کرده اند حاضر مي بينند و پروردگارت برهيچ کس ستم روا نمي دارد. و از روي کمال عدالت و دادگري به عمل کننده گفته مي شود:« اقرَأ کِتَبَکَ کَفَي بِنَفسِکَ اليومَ عَلَيکَ حَسِيبَاَ» کتاب اعمال خودت را بخوان، امروزه خودت براي اينکه حسابرس خود باشي کافي است. « وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ» و پيامبران آورده مي شوند تا در خصوص رساندن پيام الهي به امّت هايشان پرسيده شوند، و عليه آنها گواهي بدهند. « وَالشُّهَدَاء» و گواهان اعم از فرشتگان و اعضاي انسان و زمين آورده مي شوند.
« وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ» و به عدالت کامل و  انصاف بزرگ ميان آنها داوري مي شود، چون اين حسابي است که از جانب خدا صادر شده و او همه چيز را احاطه کرده است. و کتاب او که لوح محفوظ است همه کارهايي را که انسان ها کرده اند دربردارد. و فرشتگان؛ کساني که از فرمان پروردگارشان سرپيچي نمي کنند کارهايي را که انسان ها کرده اند ثبت نموده اند. و عادل ترين گواهان بر اين حکم شهادت داده اند. پس کسي حکم و داوري مي نمايد که اندازه اعمال و اندازه پاداش و کيفر آنها را مي داند. آن گاه حکمي صادر مي کند که خلق به آن گردن مي نهند و به ستايش و دادگري خداوند اعتراف مي کنند و به عظمت و  علم و حکمت و رحمت او پي مي برند و به چيزهايي از آن آگاه مي شوند که به دل هايشان خطور نکرده است و زبان هايشان توان بيان آن را ندارد. بنابراين فرمود:« وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُونَ» و به هرکسي جزاي آنچه کرده است به تمام و کمال داده مي شود، و خدا به آنچه مي کنند داناتر است.وَسِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُ