يامت‌ اين‌ است: «و» يادآوري‌ كن‌ به‌ آنان ‌«روزي‌» را «كه‌ ظالم‌ دستهاي‌ خود را مي‌گزد» از روي‌ خشم‌ و حسرت‌ و پشيماني‌ «مي‌گويد: اي‌ كاش‌ من‌ هم‌ همراه‌ رسول‌ خدا راهي‌ در پيش‌ مي‌گرفتم‌» كه‌ راه‌ حق‌ و نجات‌ است‌. يعني: اي‌ كاش‌ من‌ هم‌ با پيامبر ص به‌ راه‌ حق‌ مي‌رفتم‌ تا از اين‌ فرجام ‌ننگين‌ و رسواگر رهايي‌ مي‌يافتم‌.
 
	سوره فرقان آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ يَا وَيْلَتَى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَاناً خَلِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«واي‌ بر من‌! اي‌ كاش‌ فلاني‌ را دوست‌ نگرفته‌ بودم‌!» كه‌ مرا در دنيا به‌ گمراهي ‌كشاند، اي‌ خاك‌ هلاك‌ بر سرم‌ باد!
 
	سوره فرقان آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءنِي وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنسَانِ خَذُولاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
ابن‌عباس‌(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: ابي‌بن‌خلف‌ به‌ محضر رسول‌ خدا ص مي‌آمد و به‌ سخنان‌ ايشان‌ گوش‌ فرامي‌داد اما عقبه‌بن‌ ابي‌معيط او را بر اين‌ كار سرزنش‌ مي‌كرد پس‌ نازل‌ شد: «به‌راستي‌ او مرا از ذكر ـ پس‌ از آن‌كه ‌به‌سوي‌ من‌ آمد ـ به‌ گمراهي‌ كشاند» يعني: همان‌ كسي‌ كه‌ او را دوست‌ گرفتم‌، مرا از پيوستن‌ به‌ راه‌ قرآن‌ گمراه‌ كرد، بعد از آن‌كه‌ قرآن‌ به‌سويم‌ آمد و بر اين‌كه‌ به‌ آن ‌ايمان‌ آورم‌ قدرت‌ يافتم‌ «و شيطان‌ همواره‌ خوارسازنده‌ انسان‌ است‌» و او را در خواري‌ و ذلت‌ تنها مي‌گذارد. ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ خداوند(ج) دوست‌ آن‌ ظالم‌ را شيطان‌ ناميد بعد از آن‌كه‌ او را گمراه‌گر معرفي‌ كرد. يا مراد از شيطان‌، ابليس‌ لعين ‌است‌ زيرا اوست‌ كه‌ انسان‌ را به‌ دوست ‌گرفتن‌ گمراه‌سازان‌ وا داشته‌است‌.
در اين‌ باره‌ كه‌ آيا اين‌ جمله‌ اخير: (و شيطان‌ همواره‌...) پايان‌ سخن‌ آن‌ ظالم‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ از زبان‌ وي‌ حكايت‌ مي‌كند، يا كلام‌ خود خداوند(ج) است‌؟ مفسران‌ بر دو قول‌اند.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ بخاري‌ و مسلم‌ از رسول‌ خدا ص آمده‌ است‌ كه ‌فرمودند: «جز اين‌ نيست‌ كه‌ صفت‌ همنشين‌ خوب‌ و همنشين‌ بد همچون‌ صفت ‌حامل‌ مشك‌ و دمنده‌ در كوره‌ آهنگري‌ است‌؛ حامل‌ مشك‌ يا از مشك‌ به‌ تو مي‌دهد، يا آن‌ را از او مي‌خري‌ و يا از آن‌ بويي‌ خوش‌ مي‌يابي‌ اما دمنده‌ در كوره‌، يا لباست‌ را مي‌سوزاند، يا اين‌كه‌ بوي‌ پليد آن‌ مشامت‌ را آزار مي‌دهد». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌عباس‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ اصحاب‌(ج) از رسول‌ خدا ص پرسيدند: «كدامين‌ همنشينان‌ ما بهتر اند؟» رسول‌ خدا ص فرمودند: «من‌ ذكركم‌ الله‌ رؤيته‌ وزاد في‌ علمكم‌ منطقه‌ وذكركم‌ بالآخرة‌ عمله: كسي‌ كه ‌ديدنش‌ شما را به‌ياد خدا اندازد، منطق‌ و بيانش‌ بر علم‌ و دانش‌ شما بيفزايد و عملش‌ شما را به‌ياد آخرت‌ اندازد».
 
سوره فرقان آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُوراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و رسول‌ خدا گفت‌» شكواكنان‌ به‌سوي‌ پروردگارش‌ در دنيا «پروردگارا! قوم ‌من‌» قريش‌، يا اعراب‌ «اين‌ قرآن‌ را وا نهادند» و رها كردند، نه‌ به‌ آن‌ ايمان ‌آوردند و نه‌ به ‌وجهي‌ از وجوه‌ آن‌ را پذيرفتند. به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است: آنان‌ قرآن‌ را به‌باد هذيان‌ و ناسزا گرفتند. بايد دانست‌ كه‌ اين‌ شكواي‌ پيامبر ص هم‌اكنون‌ و در هر زماني‌ كه‌ امت‌ ايشان‌ قرآن‌ را رها كنند، بلند است‌. ابن‌قيم‌ مي‌گويد: «مهجور قرار دادن‌ و وانهادن‌ قرآن‌ بر چند نوع‌ است: يكي‌ از اين‌ انواع: گوش ‌ننهادن‌ و ايمان‌ نياوردن‌ به‌ آن‌ است‌. دوم: ترك‌ عمل‌ به‌ آن‌ است‌ ـ هر چند كه‌ آن‌را بخواند و به‌ آن‌ ايمان‌ آورد. سوم: ترك‌ حاكميت‌ و داوري‌ طلبيدن‌ از آن ‌است‌. چهارم: ترك‌ تدبر و فهم‌ معاني‌ آن‌ است‌. پنجم: ترك‌ شفا خواستن‌ و درمان‌ جستن‌ از آن‌ است‌ در بيماريهاي‌ دلها. هرچند كه‌ بعضي‌ از اين‌ انواع‌ از بعضي ‌ديگر سبكتر اند».
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ انس‌(رض) از رسول‌ خدا ص آمده‌ است‌ كه‌ فرمودند: «من‌ تعلم‌ القرآن‌ وعلق‌ مصحفه‌ لم‌ يتعاهده‌ ولم‌ ينظر فيه‌ جاء يوم‌ القيامة‌ متعلقا به‌ يقول‌ يارب‌ العالمين‌: إن‌ عبدك‌ هذا اتخذني‌ مهجورا فاقض‌ بيني‌ و بينه: هر كس‌ قرآن‌ را فراگيرد سپس‌ مصحفش‌ را به‌ طاقچه‌اي‌ گذاشته‌ نه‌ بر آن‌ مواظبت‌ و پايبندي‌ كند ونه‌ در آن‌ بنگرد، روز قيامت‌ درحالي‌ مي‌آيد كه‌ قرآن‌ بدان‌ درآويخته‌ است‌ و مي‌گويد: اي‌ پروردگار عالميان‌! همانا اين‌ بنده‌ تو مرا وانهاد پس‌ ميان‌ من‌ و او قضاوت‌ كن‌».
سپس‌ خداي‌ متعال‌ به‌ دلجويي‌ پيامبرش‌ ص پرداخته‌ و مي‌فرمايد:
	سوره فرقان آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوّاً مِّنَ الْمُجْرِمِينَ وَكَفَى بِرَبِّكَ هَادِياً وَنَصِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اين‌ گونه‌» كه‌ برايت‌ از مشركان‌ قومت‌ دشمناني‌ قرار داديم‌ اي‌ محمد! «براي‌ هر پيامبري‌ دشمني‌ از مجرمان‌ قرار داديم‌» پس‌ تو از اين‌گونه‌ برخوردها بي‌قرار و افسرده‌ مشو زيرا اين‌ شيوه‌ و سنت‌ بر انبياي‌ قبل‌ از تو نيز جاري‌ بوده‌ است ‌پس‌ شكيبا باش‌ چنان‌كه‌ آنان‌ شكيبا بودند «و پروردگارت‌ به‌عنوان‌ هدايتگر و ياور كافي‌ است‌» لذا او بندگانش‌ را به‌سوي‌ مصالح‌ دين‌ و دنيا هدايت‌ مي‌كند و آنان‌ را بر دشمنان‌ ياري‌ و نصرت‌ مي‌دهد. يعني: پروردگارت‌ با تو نيز اين‌ گونه‌ عمل‌ خواهد كرد پس‌ آسوده‌خاطر باش‌.
	سوره فرقان آيه  32
‏متن آيه : ‏
‏ وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً كَذَلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
پنجمين‌ شبهه‌ منكران‌ نبوت‌ اين‌ است: «و كافران‌ گفتند، چرا قرآن‌ يكجا بر او نازل‌ نشده‌ است‌» در يك‌ وقت‌؟ «اين‌ گونه‌» ما قرآن‌ را بخش‌بخش‌ و به‌ تدريج ‌برحسب‌ حوادث‌ و رويدادها نازل‌ كرديم‌ «تا قلبت‌ را به‌ وسيله‌ آن‌ استوار گردانيم‌» يعني: تا با نازل ‌كردن‌ قرآن‌ بر اين‌ كيفيت‌ و بر اين‌ وصف‌، قلبت‌ را قوي‌ واستوار گردانيم‌ زيرا نازل‌ كردن‌ آن‌ به‌ اين‌ كيفيت‌ نزديكتر به‌ آن‌ است‌ كه‌ قلبت‌ در هر رويدادي‌ از رويدادهاي‌ مخاطره‌انگيز و در توطئه‌ها و شگردهاي‌ گونه‌گون‌ و نيرنگ‌هاي‌ رنگارنگي‌ كه‌ از سوي‌ دشمنان‌ با آنها روياروي‌ هستي‌، قوي‌ و استوار گردد و در خود هيچ‌گونه‌ ترديد و انفعالي‌ نيابي‌ زيرا قلب‌ محب‌ با رسيدن‌ پياپي‌ نامه‌هاي‌ محبوب‌ آرام‌ مي‌گيرد