 حرم‌ مي‌راندند زانو بر زمين‌ مي‌افگند و جلو نمي‌رفت‌ اما چون‌ روي‌ او را به‌ سوي‌ يمن‌، يا ساير جهات‌ مي‌چرخاندند، به‌ تاخت‌ مي‌دويد.
روز بعد درحالي‌كه‌ عبدالمطلب‌ مشغول‌ دعا بود، مشاهده‌ كرد كه‌ پرندگاني‌ از جانب‌ دريا و از سمت‌ يمن‌ ظاهر شده‌اند و با هر پرنده‌اي‌ سنگريزه‌هايي‌ بود كه‌ آنها را با منقارها و چنگالهاي‌ خويش‌ حمل‌ مي‌كرد. عبدالمطلب‌ گفت: به‌ خدا سوگند كه‌ اين‌ها پرندگاني‌اند عجيب‌ كه‌ نه‌ از سرزمين‌ نجد اند و نه‌ از سرزمين‌ تهامه‌! پس‌آن‌ پرندگان‌ سنگريزه‌ها را بر سر لشكر ابرهه‌ فروريختند به‌ طوري‌كه‌ هيچ‌ سنگي‌ به‌ احدي‌ اصابت‌ نمي‌كرد مگر اين‌كه‌ او را نابود مي‌ساخت‌. لشكر ابرهه‌ فراركنان‌ به‌سوي‌ يمن‌ گريختند، آنها در راه‌ مي‌افتادند و هلاك‌ مي‌شدند. ابرهه‌ خود نيز مورد اصابت‌ يكي‌ از آن‌ سنگها قرار گرفت‌ پس‌ سر انگشتانش‌ يكي‌يكي‌ افتاد و گوشت ‌تنش‌ فروريخت‌ تا اين‌كه‌ او را به‌ صنعا بردند و در آنجا به‌ بدترين‌ مرگ‌ هلاك‌ شد.
اين‌ شكست‌ در تاريخ‌ و در ميان‌ اعراب‌ اثر بس‌ بزرگي‌ داشت‌ به‌طوري‌ كه‌ پس‌ از آن‌، مردم‌ قريش‌ را بزرگ‌ پنداشتند و گفتند: ايشان‌ اهل‌ الله هستند زيرا خداوند(ج) از جايشان‌ جنگيد و دشمن‌ را از ايشان‌ باز داشت‌. بدين‌سان‌ بود كه‌ اين‌جريان‌ بر بزرگداشت‌ خانه‌ كعبه‌ و ايمان‌ مردم‌ به‌ جايگاه‌ آن‌ در نزد خداوند(ج) افزود. آري‌! خداوند(ج) خواست‌ تا با اين‌ رويداد، عظمت‌ خانه‌اش‌ را به‌ جهانيان ‌نشان‌ داده‌ و امت‌ عرب‌ را براي‌ حمل‌ رسالت‌ اسلام‌ به‌ سوي‌ همه‌ عالم‌ آماده‌ گرداند.
شايان‌ ذكر است‌ كه‌ اين‌ رويداد مهم‌ تاريخي‌ در سال‌ تولد رسول‌ اكرم‌ ص (570 م) واقع‌ شد. يعني‌ فاصله‌ ميان‌ بعثت‌ رسول ‌اكرم‌ ص و آن‌ سال‌ كه‌ به‌ سال ‌فيل‌ معروف‌ گرديد، چهل‌ سال‌ بود به‌طوري‌ كه‌ در هنگام‌ بعثت‌ ايشان‌ نيز هنوز جمعي‌ در مكه‌ زنده‌ بودند كه‌ واقعه‌ فيل‌ را به‌ چشم‌ سر مشاهده‌ كرده ‌بودند. پس‌ اين‌ واقعه‌ در حقيقت‌ از مقدمات‌ نبوت‌ آن‌ حضرت‌ ص بود.
 
سوره حج آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ كُتِبَ عَلَيْهِ أَنَّهُ مَن تَوَلَّاهُ فَأَنَّهُ يُضِلُّهُ وَيَهْدِيهِ إِلَى عَذَابِ السَّعِيرِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بر او نوشته‌ شده‌ است‌» يعني: بر شيطان‌؛ اعم‌ از شيطان‌ جن‌ و شيطان‌ انس‌، نوشته‌ و مقرر شده ‌است‌ «كه‌ هر كس‌ او را به‌ دوستي‌ گيرد» يعني: هر كس‌ از شيطان ‌پيروي‌ كرده‌ او را به‌ دوستي‌ گيرد و سخنش‌ را تصديق‌ نموده‌ و باور به‌ انبيا‡ و كتب‌ آسماني‌ را فرو گذارد؛ «قطعا او گمراهش‌ مي‌كند» يعني: شأن‌ شيطان‌ اين ‌است‌ كه‌ پيرو و دوست‌ خويش‌ را از راه‌ حق‌ به‌ بيراهه‌ مي‌برد «و به‌ عذاب‌ آتشش‌ مي‌كشاند» يعني: شيطان‌ دوستانش‌ را به‌ راهي‌ وا مي‌دارد كه‌ انجام‌ آن‌، عذاب‌ آتش‌ جهنم‌ است‌.
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:4211.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:4212.txt">آيه  2</a><a class="text" href="w:text:4213.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:4214.txt"> آيه  4</a><a class="text" href="w:text:4215.txt">وجه‌ تسميه:﴿ سوره‌ قریش ﴾</a></body></html> سوره قريش آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ لِإِيلَافِ قُرَيْشٍ ‏
‏ترجمه : ‏
«براي‌ الفت‌ دادن‌ قريش» الفت‌ دادن‌ قريش‌ قبيله‌ پيامبر ص اين‌ بود كه‌ چون‌ در دوران‌ جاهليت‌ به‌ سفرهاي‌ تجارتي‌ مي‌رفتند، در راه‌ مورد غارت‌ و هجوم‌ قبايل ‌ديگر قرار نمي‌گرفتند زيرا اعراب‌ مي‌گفتند: قريش‌ اهل‌ خانه‌ خداي‌ عزوجل‌ هستند و بايد حرمت‌ آنها را نگاه‌ داشت‌. لذا خداي‌ عزوجل‌ به‌ قريش‌ دستور داد تا به‌سبب‌ الفت‌ و ايمني‌اي‌ كه‌ در دو سفر تجارتي‌ زمستاني‌ و تابستاني‌ خود از آن ‌برخوردارند، خداوند(ج) را شكر بگزارند زيرا او هر دو سفر را مورد الفت‌ آنان‌ قرار داد و برايشان‌ آسان‌ گردانيد.
قريش‌، نام‌ مجموعه‌ قبايلي‌ از نسل‌ نضربن‌كنانه‌ است‌ كه‌ از صيغه‌ تصغير «قرش‌» برگرفته‌ شده‌ زيرا قرش‌ حيوان‌ بزرگ‌ جثه‌اي‌ از آبزيان‌ است‌ كه‌ به‌ كشتي‌ها حمله‌ور مي‌شود. قبيله‌ قريش‌ را از آن‌ روي‌ به‌ حيوان‌ قرش‌ تشبيه‌ كردند كه‌ آن‌ حيوان‌، جانداران‌ آبزي‌ ديگر را مي‌خورد در حالي‌ كه‌ خود از دريده‌ شدن‌ مصون‌ و برديگران‌ چيره‌ است‌ و كسي‌ بر آن‌ غالب‌ شده‌ نمي‌تواند. ولي‌ ابوحيان‌ مي‌گويد: «وجه‌ نامگذاري‌ قريش‌ به‌ اين‌ نام‌ اين‌ است‌ كه‌ تقريش‌ به‌ معناي‌ تجمع‌ است‌ و قريش‌ بعد از آن‌كه‌ پراكنده‌ بودند، جمع‌ شدند و قصي‌بن‌كلاب‌ آنان‌ را در حرم ‌جمع‌ كرد».
 
	سوره قريش آيه  2

‏متن آيه : ‏

‏ إِيلَافِهِمْ رِحْلَةَ الشِّتَاء وَالصَّيْفِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«الفتشان‌ هنگام‌ سفر زمستان‌ و تابستان» سفر زمستاني‌ قريش‌ به‌ سوي‌ يمن‌ بود زيرا سرزمين‌ يمن‌ گرمسير است‌ و سفر تابستاني‌ آنان‌ به‌ سوي‌ شام‌؛ زيرا شام‌ سرزميني‌ است‌ سردسير. شايان‌ ذكر است‌ كه‌ قريش‌ در مكه‌ به‌ وسيله‌ تجارت‌ زندگي‌ مي‌گذراندند پس‌ اگر اين‌ دو كوچ‌ تجارتي‌ نمي‌بود، امكان‌ اقامت‌ در مكه ‌برايشان‌ وجود نداشت‌ و اگر مجاورتشان‌ در كنار خانه‌ كعبه‌ وسيله‌ تأمين‌ امنيت‌شان ‌نمي‌شد، آنان‌ قادر به‌ انجام‌ هيچ‌گونه‌ كار و فعاليتي‌ نبودند.
محمدبن‌اسحاق‌ تصريح‌ مي‌كند كه‌ اين‌ سوره‌ به‌ ماقبل‌ خود متعلق‌ است‌ زيرا معني‌ در نزد وي‌ اين‌ است: ما براي‌ الفت‌ دادن‌ قريش‌ و حفظ اجتماع‌ ايمن‌ و مطمئنشان‌ در شهر مكه‌ و الفتشان‌ در سفرهايشان‌، فيل‌ را از مكه‌ بازداشته‌ و اصحاب‌ فيل‌ را نابود كرديم‌.
 
	سوره قريش آيه  3

‏متن آيه : ‏

‏ فَلْيَعْبُدُوا رَبَّ هَذَا الْبَيْتِ ‏

 

‏ترجمه : ‏
«پس‌ بايد پروردگار اين‌ خانه‌ را عبادت‌ كنند» يعني: اگر قريش‌ حق‌ تعالي‌ را به‌خاطر ساير نعمتهايش‌ به‌يگانگي‌ پرستش‌ نكردند، بايد او را به‌ خاطر اين‌ نعمت‌ مخصوص‌ كه‌ ذكر شد، پرستش‌ كنند. اعلام‌ اين‌ حقيقت‌ به‌ قريش‌ از سوي‌ خداي‌ سبحان‌ كه‌ او پروردگار خانه‌ كعبه‌ است‌، در واقع‌ اعلام‌ بيزاري‌ وي‌ از بتان‌ است ‌زيرا قريش‌ بتان‌ را پرستش‌ مي‌كردند لذا حق‌ تعالي‌ آنان‌ را متوجه‌ اين‌ حقيقت‌ گردانيد كه‌ به‌ وسيله‌ اين‌ خانه‌ كه‌ پروردگار آن‌ لاشريك‌ است‌، بر ساير اعراب ‌شرف‌ و برتري‌ پيدا كرده‌اند پس‌ بايد از كفران‌ نعمت‌ بپرهيزند و شرك‌ نياورند. امام‌رازي: مي‌گويد: «بدان‌كه‌ نعمت‌ دادن‌ بر دو قسم‌ است‌؛ يكي: با دفع ‌نمودن ‌ضرر و ديگري‌ با جلب ‌نمودن‌ منفعت‌؛ و از آنجا كه‌ دفع‌ ضرر از جلب‌ منفعت‌ مهمتر و مقدم‌تر است‌، بدين‌ جهت‌ خداوند(ج) نعمت‌ دفع‌ ضرر را در سوره‌ فيل‌ و نعمت