ef="w:text:3157.txt">آيه  1</a><a class="text" href="w:text:3158.txt"> آيه  2</a><a class="text" href="w:text:3159.txt">آيه  3</a><a class="text" href="w:text:3160.txt">آيه  4</a><a class="text" href="w:text:3161.txt">آيه  5</a><a class="text" href="w:text:3162.txt"> آيه  6</a><a class="text" href="w:text:3163.txt">آيه  7</a><a class="text" href="w:text:3164.txt"> آيه  8</a><a class="text" href="w:text:3165.txt">آيه  9</a><a class="text" href="w:text:3166.txt">وجه‌ تسميه: ﴿ سوره‌ تغابن ﴾</a></body></html>سوره تغابن آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ يُسَبِّحُ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آنچه‌ در آسمانها و آنچه‌ در زمين‌ است‌، خداوند را تسبيح‌ مي‌گويد» يعني: تمام ‌مخلوقاتي‌ كه‌ در آسمانها و زمين‌ خداي‌ سبحان‌ هستند او را از هر نقص‌ و عيبي‌ به‌پاكي‌ ياد كرده‌ و تنزيه‌ مي‌نمايند. قبلا به‌ اين‌ حقيقت‌ اشاره‌ كرديم‌ كه‌ اين‌ تسبيح‌، با نطق‌ و بياني‌ است‌ كه‌ ما آن‌ را نمي‌فهميم‌ چنان‌كه‌ فرموده‌ حق‌ تعالي‌ در اين‌ آيه‌ دال ‌بر اين‌ معني‌ است: (وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ وَلَكِن لاَّ تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ): (و هيچ ‌چيز نيست‌ مگر اين‌كه‌ به‌ ستايش‌ پروردگار خود تسبيح‌ مي‌گويد ولي‌ شما تسبيح ‌آنها را درنمي‌يابيد) «اسراء/44». «او راست‌ فرمانروايي‌ و او راست‌ سپاس» هم‌ فرمانروايي‌ و هم‌ سپاس‌ و ستايش‌ به‌ حق‌ تعالي‌ اختصاص‌ دارد و هيچ‌ چيز از اينها از آن‌ غير وي‌ نيست‌ و بهره‌اي‌ هم‌ كه‌ بندگانش‌ از آنها دارند، همانا از فيض‌ اوست ‌لذا اين‌ منت‌ هم‌ به‌ او باز مي‌گردد «و او بر هر چيزي‌ تواناست» پس‌ هيچ‌ چيز او را عاجز نمي‌گرداند و قدرتش‌ بر ايجاد تمام‌ مخلوقات‌ يكسان‌ و برابر است‌.
 
سوره تغابن آيه  2
‏متن آيه : ‏
‏ هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ فَمِنكُمْ كَافِرٌ وَمِنكُم مُّؤْمِنٌ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اوست‌ آن‌ كس‌ كه‌ شما را آفريد پس‌ برخي‌ از شما كافرند و برخي‌ از شما مؤمن» كافر را آفريد و كفرش‌ به‌ فعل‌ و كسب‌ و اختيار خود وي‌ و برخلاف ‌مقتضاي‌ فطرت‌ وي‌ است‌ و مؤمن‌ را آفريد و ايمانش‌ به‌ فعل‌ و كسب‌ خود وي‌ و مطابق‌ فطرت‌ سالم‌ وي‌ است‌ كه‌ بر يكتاپرستي‌ و ايمان‌ به‌ خدا(ج)  مبتني‌ است‌ لذا كافر، كفر مي‌ورزد و كفر را انتخاب‌ مي‌كند و مؤمن‌ ايمان‌ مي‌آورد و ايمان‌ را انتخاب‌ مي‌كند و همه‌ اينها به‌ اذن‌ الهي‌ است: (‏ وَمَا تَشَاؤُونَ إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ رب العالمين):  «و شما نمي‌خواهيد (و خواسته‌ شما نافذ نيست) مگر آن‌كه‌ خداوند پروردگار عالميان‌ بخواهد» «انسان‌/ 76». «و خداوند به‌ آنچه‌ مي‌كنيد بيناست» پس ‌هيچ‌ امر نهاني‌اي‌ بر او پنهان‌ نمي‌ماند و او جزادهنده‌تان‌ در برابر اعمالتان‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ابن‌مسعود(رض) آمده‌ است: «همانا يكي‌ از شما به‌ عمل‌ اهل ‌بهشت‌ عمل‌ مي‌كند تا بدانجا كه‌ ميان‌ او و ميان‌ بهشت‌ جز يك‌ گز يا يك‌ باع‌[1] فاصله‌ وجود ندارد پس‌ نوشته‌ (لوح‌ محفوظ) بر او سبقت‌ مي‌گيرد، آن‌ گاه‌ به‌عمل‌ اهل‌ دوزخ‌ عمل‌ مي‌كند و به‌ آن‌ وارد مي‌شود و همانا يكي‌ از شما به‌ عمل ‌اهل‌ دوزخ‌ عمل‌ مي‌كند تا بدانجا كه‌ ميان‌ او و ميان‌ دوزخ‌ جز يك‌ گز يا يك‌ باع‌ فاصله‌ وجود ندارد، آن‌ گاه‌ كتاب‌ (نوشته‌ لوح‌ محفوظ) بر وي‌ سبقت‌ مي‌گيرد پس‌ به‌ عمل‌ اهل‌ بهشت‌ عمل‌ مي‌كند و به‌ آن‌ وارد مي‌شود». علما مي‌گويند: اين ‌حديث‌ به‌ معني‌ تعلق‌ علم‌ ازلي‌ حق‌ تعالي‌ به‌ هر معلومي‌ است‌ پس‌ همان‌ چيزي‌ روي ‌مي‌دهد كه‌ خداوند(ج) دانسته‌، اراده‌ نموده‌ و حكم‌ كرده‌ است‌.
 [1] باع‌: عبارت‌ است‌ از اندازه‌ فاصله‌ ميان‌ انگشتان‌ هر دو دست‌ از هم‌ گشاده‌ كه‌ برابر با (162) سانتي‌متر است‌.
سوره تغابن آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ صُوَرَكُمْ وَإِلَيْهِ الْمَصِيرُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آسمانها و زمين‌ را به‌ حق» يعني: به‌ عدل‌، به‌ تدبير درست‌ و حكمت‌ بالغه ‌«آفريد» به‌قولي‌ معني‌ اين‌ است: آسمانها و زمين‌ را براي‌ آشكار كردن‌ حق‌ آفريد به‌ اين‌ ترتيب‌ كه‌ نيكوكار در قبال‌ نيكوكاري‌اش‌ و بدكار در قبال ‌بدكرداري‌اش‌ جزا داده‌ شود «و شما را صورتگري‌ كرد و صورتهايتان‌ را نيكو آراست» يعني: حق‌ تعالي‌ انسانها را در كامل‌ترين‌ صورت‌، نيكوترين‌ ساختار و زيباترين‌ شكل‌ آفريد. و مانند اين‌ آيه‌ است‌ فرموده‌ حق‌ تعالي‌ در سوره‌ «انفطار»: (‏‏ يَا أَيُّهَا الْإِنسَانُ مَا غَرَّكَ بِرَبِّكَ الْكَرِيمِ ‏‏ الَّذِي خَلَقَكَ فَسَوَّاكَ فَعَدَلَكَ ‏ فِي أَيِّ صُورَةٍ مَّا شَاء رَكَّبَكَ ‏): (هان‌ اي‌ انسان‌! چه‌ چيز تو را در حق‌ پروردگار بخشنده‌ات‌ غره‌ كرد؟ همان‌كه‌ تو را آفريد و استوار كرد پس‌ متعادل‌ ساخت) «انفطار/6ـ7». البته‌ امتياز بني‌آدم‌ در نيكويي‌ صورت‌ و زيبايي‌ اندام‌ و قامت‌ وي‌ نيست‌ بلكه‌ اين‌ خلقت‌ شگرف‌، دلالت‌ روشن‌ و آشكاري‌ است‌ براي‌ مردمي‌ كه‌ در قدرت‌ آفريننده‌ و حكمت‌ و عظمت‌ وي‌ مي‌انديشند چنان‌كه‌ صورت‌ روحاني‌ انسان‌  و توانايي‌هاي‌ عقلي‌ تكان‌دهنده‌ و عظيم‌ وي‌ دلالتي‌ بزرگتر و برتر بر اين‌ امر است‌ چنان‌كه‌ خداوند متعال‌ فرموده‌ است: ( وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِّلْمُوقِنِينَ ‏20 ‏ وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ ‏) : «و در زمين‌ نشانه‌هايي‌ است‌ براي‌ اهل‌ يقين‌ و آيا در خويشتن‌ خويش ‌نمي‌نگريد؟» «ذاريات/51». «و به‌سوي‌ اوست‌ بازگشت» در سراي‌ آخرت‌ پس‌ نهاد و سيرتتان‌ را نيكو و زيبا سازيد چنان‌كه‌ حق‌ تعالي‌ صورت‌ ظاهرتان‌ را زيبا گردانيد.
 
سوره أنبياء آيه  19
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَنْ عِندَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَلَا يَسْتَحْسِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و هركه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌ از آن‌ اوست‌» در ملك‌ و بندگي‌ و آفرينش‌ وحق‌ تعالي‌ آفريننده‌، روزي‌دهنده‌ و مالك‌ آنهاست‌ پس‌ چگونه‌ برخي‌ از مخلوقات‌ وي‌ شريك‌ او توانند بود تا همچون‌ او مورد پرستش‌ قرار گيرند؟! «وكساني‌ كه‌ نزد او هستند» يعني: فرشتگان‌. «عنديت: نزد او بودن‌» در اينجا، عنديت‌ تشريف‌ و منزلت‌ معنوي‌ است‌، نه‌ عنديت‌ مكاني‌. آري‌! كساني‌ كه‌ نزد او هستند؛ «از عبادت‌ او تكبر نمي‌ورزند» يعني‌ فرشتگان‌، شأن‌ و منزلت‌ خود را ازپرستش‌ حق‌ تعالي‌ بزرگتر نمي‌شمرند و از عبادت‌ و تذلل‌ در پيشگاه‌ او سر باز نمي‌زنند «و خسته‌ نمي‌شوند» از پرستش‌ و نيايش‌ پروردگار سبحان‌ بلكه‌ سوره تغابن آيه  4
‏متن