
آيه‌ كريمه‌ با تشبيه‌ كشتي‌ها به‌ كوه‌ها، معجزه‌ غيبي‌ قرآني‌اي‌ را نيز در بر دارد زيرا اين‌ تشبيه‌ جز با ديدن‌ كشتي‌ها عصري‌ زمان‌ ما، به‌ كمال‌ و تمام‌ خود جلوه‌گر نمي‌شود.
 
	سوره رحمن آيه  25
‏متن آيه : ‏
‏ فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌» اي‌ گروه‌هاي‌ انس‌ و جن‌ «كدام‌ يك‌ از نعمت‌هاي‌ پروردگارتان‌ را دروغ ‌مي‌شماريد؟» آخر اين‌ نعمت‌هاي‌ عديده‌، براي‌ شما آفريده‌ شده‌ است‌ پس‌ آيا مي‌توانيد صنعت‌ كشتي‌هاي‌ بزرگ‌، كيفيت‌ روان ‌شدن‌ آنها در دريا و ساير بهره‌گيريهايي‌ را كه‌ از آنها در امور و منافع‌ خويش‌ مي‌كنيد، انكار نماييد؟.
 
	سوره طه آيه  129
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَكَانَ لِزَاماً وَأَجَلٌ مُسَمًّى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر نبودي‌ سخني‌ كه‌ سابقا از پروردگار تو صادر شد» كه‌ عبارت‌ است‌ از: وعده‌ خداي‌ سبحان‌ در به‌ تأخيرانداختن‌ عذاب‌ از امت‌ محمدي‌ص تا سراي ‌آخرت‌، «هرآينه‌» مجازات‌ و عذاب‌ گناهانشان‌ «لازم‌ شده‌ بود» و حتما گريبانگيرشان‌ مي‌شد پس‌ عذاب‌ به‌ هيچ‌ حال‌ نه‌ از آنان‌ دور و نه‌ به‌ تأخير افگنده ‌مي‌شد «و اگر اجلي‌ معين‌ نبودي‌» يعني‌: اگر نزد خداي‌ عزوجل‌ براي‌ اين‌ گروه‌ تكذيب‌كننده‌ موعد معيني‌ نبود، قطعا عذاب‌ عاجل‌ و ناگهاني‌ برآنان‌ فرود مي‌آمد پس‌ آنان‌ نبايد به‌ اين‌ وضع‌ و حال‌ خويش‌ فريفته‌ شوند. از اين‌ جهت‌ حق‌ تعالي ‌براي‌ دلجويي‌ پيامبرش‌ مي‌فرمايد:
 
	سوره رحمن آيه  26
‏متن آيه : ‏
‏ كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداوند متعال‌ بعد از برشمردن‌ نعمت‌هاي‌ ديني‌ و دنيوي‌ و استدلال‌ به‌ آفاق‌ و انفس‌ بر قدرت‌ و يگانگي‌ خود، از فنا و نابودي‌ تمام‌ هستي‌ خبر داده‌ و از زوال‌ كليه‌ نعمت‌هاي‌ دنيوي‌ سخن‌ مي‌گويد و اين‌كه‌ جز ذات‌ ذوالجلال‌ او ديگر كسي‌ در عرصه‌ هستي‌ باقي‌ نمي‌ماند: «هر كه‌ بر روي‌ آن‌ است‌، فنا شونده‌ است‌» يعني: هر كس‌ بر روي‌ زمين‌ است‌؛ از انسانها، حيوانات‌ و غيره‌، به‌ زودي‌ فنا و نابود مي‌شود و حيات‌ آنها روزي‌ به‌ پايان‌ مي‌رسد.
 
	سوره رحمن آيه  27
‏متن آيه : ‏
‏ وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و ذات‌ پروردگارت‌ كه‌ ذوالجلال‌والاكرام‌ است‌ باقي‌ مي‌ماند» وجه‌ ربك: وجه‌ يا روي‌ پروردگار؛ عبارت‌ از ذات‌ و وجود اوست‌ پس‌ اطلاق‌ وجه‌ بر ذات‌ حق‌ تعالي‌، مجاز مرسل‌ و از باب‌ اطلاق‌ جزء و اراده‌ كل‌ است‌. جلال: يعني ‌عظمت‌ و بزرگي‌ و اكرام‌. اين‌ صفت‌ مفيد اين‌ معني‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ از هر چيزي‌كه‌ سزاوارش‌ نمي‌باشد، والاتر است‌ و نيز او داراي‌ فضل‌ و منتي‌ است‌ عام‌؛ با نعمت‌هايي‌ كه‌ بر مؤمنان‌ ارزاني‌ مي‌دارد. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ ترمذي‌ از انس‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «انطقوا بيا ذالجلال‌ والإكرام: (در دعاي‌ خود) به‌ گفتن‌ يا ذالجلال‌ و الاكرام‌ پايبند باشيد». نقل‌ است‌ كه‌ آن ‌حضرت‌ ص از برابر شخصي‌ گذشتند كه‌ مشغول‌ نماز گزاردن‌ بود و مي‌گفت: «ياذالجلال‌ والإكرام‌». پس‌ فرمودند: «بي‌گمان‌ دعايت‌ اجابت‌ شد». ابن‌كثير مي‌گويد: «خداوند متعال‌ در اين‌ آيه‌ كريمه‌ وجود گرامي‌ خود را به‌ وصف ‌ذوالجلال‌ و الإكرام‌ توصيف‌ نمود و اين‌ بدان‌ معني‌ است‌ كه‌ او شايشسته‌ آن‌ مي‌باشد كه‌ بزرگ‌ داشته‌ شده‌ و مورد نافرماني‌ قرار نگيرد و از وي‌ اطاعت‌ شده‌ و از فرمانش‌ مخالفت‌ و سرپيچي‌ صورت‌ نگيرد».
 
	سوره رحمن آيه  28
‏متن آيه : ‏
‏ فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ كدام‌يك‌ از نعمتهاي‌ پروردگارتان‌ را دروغ‌ مي‌شماريد؟» يعني: اي‌ گروه‌ جن ‌و انس‌! چگونه‌ همچو نعمت‌ عظيمي‌ را تكذيب‌ مي‌كنيد در حالي‌كه‌ مردم‌ همه‌ بي‌هيچ‌ استثنايي‌ وفات‌ مي‌كنند و در اين‌ امر با هم‌ يكسان‌ و برابرند، سپس‌ به‌ سوي ‌سراي‌ آخرت‌ رهسپار مي‌گردند و در آنجا خداي‌ ذوالجلال‌ والاكرام‌ با حكم‌ عادلانه‌ خويش‌ در ميان‌ آنها داوري‌ مي‌كند. پس‌ فنا راهي‌ به‌ سوي‌ بقا و حيات‌ ابدي‌ است‌ لذا در فناي‌ دنيوي‌ شما نعمت‌ها نهفته‌ است‌؛ از جمله‌ نعمت‌ عدل‌ مطلق ‌و برابري‌ همگان‌ در چشيدن‌ طعم‌ مرگ‌، نعمت‌ پياپي‌ آمدن‌ نسلها و نعمت‌ انتقال‌ از دارفاني‌ به‌ سوي‌ دار باقي‌ و جاويداني‌ كه‌ سراي‌ جزا و ثواب‌ است‌ پس‌ چگونه‌ اين‌نعمت‌هاي‌ عظيم‌ را انكار مي‌كنيد؟!
صاحب‌ تفسير «الاساس‌» مي‌گويد: «اگر مرگ‌ نبود، زندگي‌ هم‌ دشوار بود زيرا في‌المثل‌ اگر دو مگس‌ به‌ مدت‌ پنج‌ سال‌ نميرند و به‌طور متوالي‌ توالد و تناسل‌كنند، طبقه‌اي‌ به‌ قطر پنج‌ سانتي‌متر از مگس‌ را پيرامون‌ كره‌ زمين‌ تشكيل‌ خواهند داد».
 
سوره رحمن آيه  29
‏متن آيه : ‏
‏ يَسْأَلُهُ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هر كه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌ از او در خواست‌ مي‌كند» يعني: همگي‌ آنها از حق‌ تعالي‌ درخواست‌ امداد مي‌كنند زيرا همه‌ به‌ او محتاج‌اند و احدي‌ از او بي‌نياز نيست‌ پس‌ اهالي‌ آسمانها از او درخواست‌ مغفرت‌ مي‌كنند نه‌ درخواست‌ رزق‌ و روزي‌ و اهالي‌ زمين‌ هر دو را از او مي‌طلبند و فرشتگان‌ نيز براي‌ آنان‌ درخواست ‌روزي‌ و مغفرت‌ مي‌كنند بنابراين‌، نه‌ اهالي‌ آسمانها از حق‌ تعالي‌ بي‌نيازند و نه ‌اهالي‌ زمين‌. «هر روزي‌ او در شأني‌ است‌» پس‌ از شأنهاي‌ حق‌ تعالي‌ اين‌ است‌ كه ‌زنده‌ مي‌كند و مي‌ميراند، فقير مي‌كند و توانگر مي‌گرداند، عزت‌ مي‌دهد و ذليل ‌مي‌گرداند، بيمار مي‌كند و شفا مي‌بخشد، مي‌دهد و باز مي‌دارد، مي‌آمرزد و مؤاخذه‌ مي‌كند و غير اين‌ از كارها و شئوني‌ كه‌ در تحت‌ شمار نمي‌آيند. پس‌ ذات‌ متعال‌ او در هر وقت‌ و هر حال‌، اموري‌ را پديد آورده‌ يا احوالي‌ را تجديد مي‌كند لذا اين‌ بزرگترين‌ دليل‌ بر بي‌نيازي‌ او از خلق‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت ‌عبدالله بن‌منيب‌ ازدي‌(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: رسول‌ اكرم‌ ص آيه‌ (كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ ‏) را تلاوت‌ كردند. در اين‌ اثنا ما از ايشان‌ پرسيديم‌ كه: يا رسول‌الله! اين‌ شأن ‌پروردگار چيست‌؟ فرمودند: «أن‌ يغفر ذنبا ويفرج‌ كربا، ويرفع‌ قوما، ويضع‌ آخرين: اين‌كه‌ گناهي‌ را مي‌آمرزد، مشكل‌ و اندوهي‌ را مي‌گشايد و قومي‌ را بلند برده ‌ديگراني‌ را پست‌ مي‌گرداند».
 
سوره رحمن آيه  30
‏متن آيه : ‏
‏ فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ‏
 
