 كردن‌ پيامبر ص، در واقع‌ ندانسته‌ اعمال‌ خود را تباه‌ مي‌كند.
قتاده‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ مي‌گويد: اصحاب‌ با رسول‌ اكرم‌ ص به‌ صداي ‌بلند سخن‌ مي‌گفتند پس‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد. به‌ روايتي‌ ديگر اين‌ آيه‌ درباره ‌ثابت‌بن‌قيس‌(رض) نازل‌ شد كه‌ گوشهايش‌ سنگين‌ بود و به‌علاوه‌، او صداي‌ زمخت‌ وگوش‌خراشي‌ داشت‌ به‌ طوري‌ كه‌ چون‌ با كسي‌ سخن‌ مي‌گفت‌؛ صدايش‌ را بسيار بلند مي‌كرد و چه‌ بسا كه‌ با رسول‌ اكرم‌ ص نيز سخن‌ مي‌گفت‌ و ايشان‌ از صدايش ‌متأذي‌ مي‌شدند. همان‌ بود كه‌ اين‌ آيه‌ نازل‌ گرديد. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «إن‌ الرجل‌ ليتكلم‌ بالكلمة‌ من‌ رضوان‌ الله‌ تعالي‌ لايلقي‌ لها بالا، يكتب‌ له‌ بها الجنة‌ وإن ‌الرجل‌ ليتكلم‌ بالكلمة‌ من‌ سخط الله‌ تعالي‌ لا يلقي‌ لها بالاً، يهوي‌ بها في‌النار أبعد ما بين‌السماء والأرض: همانا شخص‌ به‌ كلمه‌اي‌ از موجبات‌ خشنودي‌ خداوند متعال ‌سخن‌ گفته‌ و به‌ آن‌ اهميتي‌ نمي‌دهد در حالي‌كه‌ در برابر آن‌ كلمه‌، بهشت‌ برايش نوشته‌ مي‌شود و همانا شخص‌ به‌ كلمه‌اي‌ از موجبات‌ خشم‌ خداوند متعال‌ سخن‌ مي‌گويد و به‌ آن‌ اهميتي‌ نمي‌دهد در حالي‌كه‌ به‌ سبب‌ آن‌ ـ از مسافتي‌ كه‌ دورتر از ميان‌ آسمان‌ و زمين‌ است‌ ـ به‌ دوزخ‌ افگنده‌ مي‌شود».
 
	سوره حجرات آيه  3
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِندَ رَسُولِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ كساني‌كه‌ نزد پيامبر خدا صداهايشان‌ را آهسته‌ و فرو مي‌دارند، همان ‌كساني‌ هستند كه‌ خداوند دلهايشان‌ را براي‌ تقوا امتحان‌ كرده‌ است‌» يعني: حق‌ تعالي‌ دلهايشان‌ را براي‌ تقوي‌ صاف‌ و صيقلي‌ و خالص‌ گردانيده‌ است‌، همان‌ گونه‌ كه ‌طلا با آتش‌ آزموده‌ مي‌شود و بر اثر آن‌، طلاي‌ ناب‌ و سره‌ از طلاي‌ پست‌ و ردي‌ وغش‌دار بيرون‌ مي‌آيد. همچنين‌ اين‌ گروهي‌ كه‌ خود را پايبند احترام ‌رسول‌ اكرم‌ ص دانسته‌ و صداهاي‌ خود را نزد وي‌ به‌ انگيزه‌ فرمان‌ بردن‌ از امرش‌ پايين‌ مي‌آورند؛ خداوند(ج) دلهايشان‌ را از هر زنگار و پليدي‌اي‌ پاك‌ و صاف ‌مي‌كند. امام‌ احمدبن‌حنبل‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه: «به‌ عمر(رض) نوشته‌ شد: يا اميرالمؤمنين‌! شخصي‌ است‌ كه‌ نه‌ اشتهاي‌ معصيت‌ را دارد و نه‌ مرتكب‌ آن‌ مي‌شود پس‌ مقام‌ وي‌ چگونه‌ است‌؟ عمر(رض) در پاسخ‌ نوشت: كساني‌كه‌ اشتهاي‌ معصيت‌ را دارند ولي‌ مرتكب‌ آن‌ نمي‌شوند، همانان‌ هستند كه‌ خداوند(ج) دلهايشان‌ را براي‌ تقوي‌ آزموده‌ است‌». «آنان‌ را آمرزش‌ و پاداشي ‌بزرگ‌ است‌» در برابر اين‌ ادب‌ ورزي‌ آنان‌.
ابن‌جرير در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ از محمدبن‌ثابت‌بن‌قيس‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ گفت: چون‌ آيه‌ ﴿لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ ...) نازل‌ شد، پدرم ‌ثابت‌بن‌قيس‌ در راه‌ نشست‌ و مي‌گريست‌. در اين‌ اثنا عاصم‌بن‌عدي‌ از نزدش ‌گذشت‌ و از او پرسيد: اي‌ ثابت‌! چه‌ چيز تو را به‌ گريه‌ واداشته‌ است‌؟ پدرم‌ گفت: نزول‌ اين‌ آيه‌...  مي‌ترسم‌ كه‌ درباره‌ من‌ نازل‌ شده‌ باشد زيرا من‌ فردي‌ هستم‌ بلندآواز و بانگ‌برآور! پس‌ اين‌ خبر به‌ رسول‌ اكرم‌ ص رسيد و ايشان‌ او را فراخوانده‌ و به‌ او فرمودند: أما ترضي‌ أن‌ تعيش‌ حميداً وتقتل‌ شهيداً وتدخل‌ الجنة‌؟ آيا بدان‌ راضي‌ نيستي‌ كه‌ ستوده‌ زندگي‌ كني‌، شهيد كشته‌ شوي‌ و به‌ بهشت‌ درآيي‌؟ گفت: راضي‌ شدم‌ و ديگر هرگز صداي‌ خويش‌ را بر صداي‌ رسول‌ اكرم‌ ص بلند نمي‌كنم‌. همان‌ بود كه‌ خداي‌عزوجل‌ اين‌ آيه‌ را نازل‌ كرد. ولي‌ به‌ روايت‌ابن‌عباس(رض)، اين‌ آيه‌ درباره‌ ابوبكر صديق(رض) نازل‌ شد كه‌ بعد از نزول‌ آيه‌ دوم‌ از اين‌ سوره‌، تصميم‌ گرفت‌ كه‌ ديگر با رسول‌ اكرم‌ ص جز به‌ طور بسيار آهسته‌ و پوشيده‌ كه‌ گويي‌ راز مي‌گويد، سخن‌ نزند. قاضي‌ ابوبكربن‌عربي‌ مي‌گويد: «حرمت‌ رسول‌ خدا ص در حال‌ وفات‌، همچون‌ حرمت‌ ايشان‌ در حال‌ حيات ‌است‌ و سخن‌ منقولشان‌ بعد از وفاتشان‌ در والايي‌ و رفعت‌ و عظمت‌ خود، همچون‌ سخن‌ مسموع‌ از زبانشان‌ در حال‌ حيات‌ ايشان‌ است‌ پس‌ چون‌ سخن‌ ايشان ‌خوانده‌ مي‌شود، بر هر شخص‌ حاضري‌ واجب‌ است‌ كه‌ صداي‌ خويش‌ را از آن‌ بلندتر نكند و از آن‌ روي‌ نگرداند چنان‌ كه‌ اين‌ كار در حيات‌ ايشان‌ واجب‌ بود. البته‌ خداوند متعال‌ در آيه: (وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُواْ لَهُ وَأَنصِتُواْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ‏)«اعراف‌ / 204» بر ضرورت‌ دوام‌ و استمرار اين‌ احترام‌ در گذار زمانها توجه‌ داده‌ است‌ زيرا سخن‌ رسول‌ وي‌ص نيز از وحي‌ بوده‌ و حرمتي‌ همانند قرآن‌ را دارد، مگر در معاني‌اي‌كه‌ مستثنا مي‌باشد و بيان‌ آن‌ در كتب‌ فقه‌ آمده‌ است‌».
 
سوره حجرات آيه  4
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ يُنَادُونَكَ مِن وَرَاء الْحُجُرَاتِ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بي‌گمان‌ كساني‌ كه‌ تو را از پشت‌ حجره‌هاي‌ مسكوني‌ات‌ به‌ فرياد مي‌خوانند، بيشترشان‌ نمي‌فهمند» چرا كه‌ جهل‌ و ناداني‌ بر آنان‌ غلبه‌ نموده‌ و درشتخويي‌، خشونت‌ و تندمزاجي‌ بر طبع‌ آنان‌ چيره‌ گشته‌ و اين‌ طرز برخورد و روش‌ معاشرت‌، شيوه‌ و عادت‌ آنان‌ شده‌ است‌ و اگر آنان‌ خردورز و باوقار مي‌بودند، بايد در برابر مقام‌ نبوت‌ص ادب‌ نيكو را رعايت‌ مي‌كردند. در بيان‌ سبب‌ نزول‌ به‌ روايت ‌محمدبن‌اسحاق‌ آمده‌ است: آيه‌ كريمه‌ در باره‌ مردم‌ درشتخوي‌ و احمقي‌ از قبيله ‌بني‌تميم‌ نازل‌ شد كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص را از بيرون‌ حجره‌هاي‌ همسرانشان‌ صدا مي‌كردند تا در برابر آن‌ حضرت‌ ص خودنمايي‌ كنند.
 
	﴿ سوره‌ حجرات ﴾
مدنی‌ است‌ و داراي‌ (18) آيه‌ است‌.
 
وجه‌ تسميه: اين‌ سوره‌ به‌ سبب‌ آن‌ «حجرات‌» ناميده‌ شد كه‌ خداوند متعال ‌در آن‌ به‌ درشتخويان‌ اعرابي‌ ادب‌ آموخت‌، همانان‌ كه‌ رسول‌ اكرم‌ ص را از پشت ‌حجره‌هاي‌ زنان‌ مؤمن‌ و پاكنهادش‌ رضي‌الله عنهن‌ صدا مي‌كردند. اين‌ سوره‌، سوره‌ «اخلاق‌ و آداب‌» نيز ناميده‌ مي‌شود زيرا مسلمانان‌ را به‌ آداب‌ و رعايت ‌نظم‌ در جامعه‌ اسلامي‌ ارشاد نموده‌ است‌ چنان‌ كه‌ مسلمانان‌ در آن‌ پنج ‌بار به‌وصف‌ ايمان‌ مورد خطاب‌ قرارگرفته‌اند.
و اصول‌ اين‌ آداب‌ پنج‌ چيز است:
1ـ اطاعت‌ خداي‌ عزوجل‌ و رسولش‌.
2ـ تعظيم‌ و بزرگداشت‌ پيامبر ص.
3ـ كسب‌ 