 ديوانگي‌ ـ جز مانند آنچه‌ كه‌ به‌ پيامبران‌ پيش‌ از تو گفته‌ شد، گفته‌ نمي‌شود زيرا اقوام‌ ايشان‌ نيز به‌ ايشان‌ همانند اين‌ چيزهايي‌ را مي‌گفتند كه‌ هم‌ اكنون‌ اين‌ گروه‌ به ‌تو مي‌گويند پس‌ همچنان‌ كه‌ ايشان‌ بر آزار اقوام‌ خويش‌ شكيبا بودند، تو نيز شكيبا باش‌ «بي‌گمان‌ پروردگارت‌ هم‌ صاحب‌ آمرزش‌ و هم‌ صاحب‌ عقوبتي‌ دردناك‌ است» پس ‌انتخاب‌ راه‌ با آنان‌ است‌ كه‌ آيا راه‌ آمرزش‌ را مي‌پويند، يا همچنان‌ به‌ راه‌ عقوبت ‌رهنوردند.
در حديث‌ شريف‌ به‌ روايت‌ سعيدبن‌مسيب(رض) آمده‌ است‌ كه‌ فرمود: چون‌ اين ‌آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد، رسول‌‌خدا‌ص فرمودند: «لولا عفو الله‌ وتجاوزه‌ ما هنأ أحد العيش‌، ولولا وعيده‌ وعقابه‌، لاتكل‌ كل‌ أحد: اگر عفو و درگذشت‌ خداوند (ج) نمي‌بود، زندگي‌ بر هيچ‌كس‌ گوارا نبود و اگر هشدارها و عذاب‌ وي‌ نمي‌بود، بي‌گمان‌ هركسي‌ به‌ (عفو و مغفرت‌) وي‌ تكيه‌ مي‌كرد». يعني‌ بي‌ هيچ‌ ملاحظه‌اي‌ به ‌ارتكاب‌ معاصي‌ مي‌پرداخت‌.
 
	آيه  44
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآناً أَعْجَمِيّاً لَّقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آيَاتُهُ أَأَعْجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاء وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُوْلَئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر آن‌ را قرآني‌ اعجمي‌ مي‌گردانيديم» يعني‌: اگر قرآن‌ را به‌ غير زبان‌ عرب ‌نازل‌ مي‌كرديم‌ «قطعا» كافران‌ عرب‌ «مي‌گفتند: چرا آيات‌ آن‌ شيوا بيان ‌نشده ‌است» يعني‌: چرا آيات‌ آن‌ به‌ زبان‌ ما بيان‌ نشده ‌است‌؟ زيرا ما عرب‌ هستيم‌ و زبان‌ عجم‌ را نمي‌فهميم‌ «آيا كتابي‌ است‌ عجمي‌ و مخاطب‌ آن‌ عرب‌ زبان‌؟» يعني‌ مي‌گفتند: آيا سخن‌، سخني‌ عجمي‌ است‌ در حالي‌كه‌ پيامبر، پيامبري‌ عربي ‌مي‌باشد؟ اين‌ امر چگونه‌ صحيح‌ و با ايجابات‌ حال‌ و اوضاع‌ متناسب‌ مي‌باشد؟ به‌قولي‌: مراد از (لَوْلَا فُصِّلَتْ آيَاتُهُ) اين‌ است‌: چرا ميان‌ آيات‌ آن‌ فاصله‌ قرار داده ‌نشده‌ تا بعضي‌ از آن‌ به‌ منظور فهماندن‌ عجم‌، به‌ زبان‌ عجمي‌ و بعضي‌ از آن‌ براي‌ فهماندن‌ عرب‌، به‌ زبان‌ عربي‌ نازل‌ گردد؟ پاسخ‌ اين‌ است‌: اگر حق‌ تعالي‌ چنين ‌مي‌كرد، قطعا آنها مي‌گفتند: اين‌ كلامي‌ به‌هم‌ آميخته‌ و در هم‌ آشفته‌ است‌ «بگو: قرآن‌ براي‌ مؤمنان‌ هدايت‌ و شفايي‌ است» كه‌ ايشان‌ به‌وسيله‌ آن‌، به‌ حق‌ راه‌ مي‌يابند و از هر شك‌ و شبهه‌اي‌ شفا حاصل‌ مي‌كنند «و كساني‌ كه‌ ايمان‌ ندارند، در گوشهايشان‌ سنگيني‌اي‌ است» در مورد شنيدن‌ قرآن‌ و فهميدن‌ معاني‌ آن‌، بدين‌ جهت‌ است‌ كه‌ يك‌ديگر را در هنگام‌ قرائت‌ قرآن‌، به‌ بيهوده‌كاري‌ و غوغا آفريني‌سفارش‌ مي‌كنند «و قرآن‌ بر آنان‌ كوري‌اي‌ است» يعني‌: قرآن‌ ديدگانشان‌ را خيره ‌مي‌كند پس‌ نمي‌توانند حق‌ را ببينند بنابراين‌، آنها از ديدن‌ قرآن‌ كور و از شنيدن‌ آن ‌كرند «اينان» به‌ مثل‌ چنانند كه‌ «گويي‌ از جايي‌ دور ندا مي‌شوند» يعني‌: حال‌ آنان همانند حال‌ كسي‌ است‌ كه‌ او را از مسافتي‌ دور ندا مي‌دهند به‌ طوري‌كه‌ صداي ‌نداكننده‌ خود را مي‌شنود اما سخني‌ را كه‌ برايش‌ گفته‌ مي‌شود، نمي‌فهمد. البته‌ اين ‌تمثيلي‌ براي‌ حال‌ آنان‌ است‌ كه‌ در هر زمان‌ مصاديقي‌ دارد چنان‌ كه‌ در عصر حاضر نيز دعوتگران‌ راه‌ خدا(ج)  با مردمي‌ روبرو مي‌شوند كه‌ از فهم‌ معاني‌ قرآن‌، به‌ دورند، گويي‌ از جايي‌ دور به‌ سوي‌ باور به‌ قرآن‌ فراخوانده‌ مي‌شوند.
ابن‌ جرير از سعيدبن‌ جبير(رض) در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه ‌كريمه‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ فرمود: قريش‌ گفتند كه‌ چرا اين‌ قرآن‌ به‌ طور مختلط به‌ زبانهاي‌ عجمي‌ و عربي ‌نازل‌ نگرديده‌ است‌؟ پس‌ خداوند (ج)  اين‌ آيه‌كريمه‌ را در پاسخشان‌ نازل‌ فرمود.
 
آيه  45
‏متن آيه : ‏
‏ وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ ‏
 
‏ترجمه : ‏
باري‌! نزول‌ قرآن‌ بر محمد‌ص پديده‌ نوي‌ نيست‌ بلكه‌ فرودآوردن‌ كتاب‌ها بر پيامبران‌(ع)، سنت‌ ديرپاي‌ الهي‌ بوده‌ است‌: «و به‌راستي‌ به‌ موسي‌ كتاب» تورات ‌را «داديم‌ پس‌ در آن‌ اختلاف‌ واقع‌ شد» زيرا بعضي‌ از مردم‌ گفتند: تورات‌ حق‌ است ‌و بعضي‌ هم‌ گفتند: تورات‌ باطل‌ است‌. يعني‌: اي‌ محمد‌ص! اين‌ عادتي‌ قديمي‌ و ريشه‌دار در ميان‌ امت‌هاي‌ پيامبران‌(ع) است‌ كه‌ در كتب‌ نازل‌شده‌ به‌سوي‌ خويش‌، اختلاف‌ مي‌كنند چنان‌ كه‌ قوم‌ تو نيز در كتاب‌ خويش‌ اختلاف‌ كرده‌ و نسبت‌ به‌ آن ‌در دو سوي‌ حق‌ و باطل‌ قرار گرفتند «واگر از جانب‌ پروردگارت‌ كلمه‌اي‌ كه‌ سابق‌ صادر شده‌، نبود» يعني‌: اگر حكم‌ پيشين‌ پروردگارت‌ در به ‌تأخير انداختن‌ عذاب‌ از تكذيب‌كنندگان‌ امتت‌ تا روز حساب‌، در ازل‌ صادر نشده‌ بود؛ «قطعا ميانشان ‌فيصله‌ صادر مي‌شد» با فرستادن‌ عذاب‌ عاجل‌ دنيوي‌ بر آنان‌ «و در حقيقت‌ آنها درباره‌ آن‌ به‌ شكي‌ سخت‌ دچارند» يعني‌: تكذيب‌كنندگان‌، در حقانيت‌ تورات‌ و قرآن ‌سخت‌ شك‌ دارند.
 
	سوره طه آيه  64
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَجْمِعُوا كَيْدَكُمْ ثُمَّ ائْتُوا صَفّاً وَقَدْ أَفْلَحَ الْيَوْمَ مَنِ اسْتَعْلَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ نيرنگ‌ خود را گرد آوريد» بايد ـ در اين‌ نيرنگ‌ ـ عزم‌ همه‌ شما عزمي ‌گروهي‌ بوده‌ و با اتفاق‌ و همفكري‌ كامل‌ به‌ منصه‌ ظهور آيد «باز به‌ صف‌ پيش ‌آييد» به‌ طور هماهنگ‌ و به ‌هم‌ فشرده‌ تا نظم‌ امورتان‌ آراسته‌تر و هيبت‌ و شكوهتان ‌در بيرابر موسي‌ جلوه‌گرتر باشد «در حقيقت‌ امروز هركه‌ غالب‌ آمد، رستگار مي‌شود» اين‌ سخنان‌ يا از كلام‌ ساحران‌ با همديگر و يا از سخنان‌ فرعون‌ برايشان ‌بود.
 
	آيه  46
‏متن آيه : ‏
‏ مَنْ عَمِلَ صَالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هر كس‌ كاري‌ شايسته‌ پيشه‌ كند، به‌سود خود اوست‌ و هر كس‌ كاري‌ بد در پيش‌گيرد، به‌ زيان‌ خود اوست‌ و پروردگارت‌ در حق‌ بندگان‌ ستمكار نيست» پس‌ هيچ‌ كس‌ را جز در برابر گناهش‌ عذاب‌ نمي‌كند و احدي‌ را جز بعد از برپا داشتن‌ حجت‌ و فرستادن‌ پيامبران‌(ع) مؤاخذه‌ نمي‌نمايد.
 
	<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="folder" href="w:html:2172.xml">صفحة (482)</a><a class="folder" href="w:html:2181.xml">صفحة (483)</a><a class="folder" href="w:html:2192.xml">صفحة (484)</a><a class="folder" href="w: