ن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ قَالُوا لَوْ شَاء رَبُّنَا لَأَنزَلَ مَلَائِكَةً فَإِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«چون‌ پيامبرانشان‌ از پيش‌ رو و از پشت‌ سر بر آنان‌ آمدند» يعني‌: چون ‌پيامبران‌(ع) از هر جانب‌ و جهتي‌ و با به‌كار گرفتن‌ هرگونه‌ امكان‌ و تواني‌ نزد آنها آمدند اما جز رويگرداني‌ چيز ديگري‌ از آنها نديدند. يا معني‌ اين‌ است‌: پيامبران ‌متقدم‌ و متأخر به‌ سويشان‌ آمدند، كه‌ پيامبران‌ متأخر را آنها خود ديدند اما پيام‌ پيامبران‌ پيشين‌ نيز به‌ آنان‌ رسيده‌ بود پس‌ گويي‌ پيامبران‌ پيشين‌ و پسين‌ همگي ‌به‌سويشان‌ آمده‌ و آنها را با اين‌ سخن‌ مورد خطاب‌ قرار دادند: «كه‌ جز خدا را نپرستيد» و فقط او را به‌ يگانگي‌ بپرستيد «گفتند: اگر پروردگار ما مي‌خواست‌، قطعا فرشتگاني‌ فرومي‌فرستاد» به‌سوي‌ ما و بشري‌ از جنس‌ ما را به‌سوي‌ ما به‌ رسالت‌ برنمي‌انگيخت‌ «پس ما به‌ آنچه‌ شما بدان‌ فرستاده‌ شده‌ايد، كافريم» يعني‌: چون‌ شما پيامبران‌، بشر هستيد و فرشته‌ نيستيد لذا ما به‌ شما و آنچه‌ كه‌ با خود به‌همراه ‌آورده‌ايد، ايمان‌ نمي‌آوريم‌. يعني‌: ما كافر و منكر اين‌ امر هستيم‌ كه‌ خداوند (ج) شما را به‌سوي‌ ما فرستاده‌ باشد.
آري‌! پاسخ‌ اين‌ امتها به‌ هود و صالح‌ و ساير پيامبراني‌ كه‌ آنها را به‌سوي‌ ايمان ‌دعوت‌ كردند، اين‌ بود.
 
	 آيه  15
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَمَّا عَادٌ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَقَالُوا مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اما قوم‌ عاد، به‌ ناحق‌ در زمين‌ تكبر كردند» از ايمان‌ به‌ خداي‌ عزوجل‌ و تصديق ‌پيامبرانش‌ و بر كساني‌ كه‌ در زمين‌اند برتري‌ طلبيدند، بي‌آن‌كه‌ مستحق‌ اين‌ برتري ‌باشند «و گفتند: از ما نيرومندتر كيست‌؟» يعني‌: چه‌كسي‌ از ما پرتوان‌تر و نيرومندتر است‌؟ زيرا آنان‌ قامت‌هاي‌ بلند و تن‌هاي‌ قوي‌ و استواري‌ داشتند به‌ طوري‌كه ‌يكي‌ از آنان‌ صخره‌سنگي‌ بزرگ‌ را از كوه‌ با دستش‌ مي‌كند و سپس‌ آن‌ را در هر جايي‌ كه‌ مي‌خواست‌، مي‌گذاشت‌ از اين‌ روي‌، وقتي‌ كه‌ هود آنان‌ را به‌ عذاب ‌تهديد كرد، به‌ پيكرهاي‌ تنومند خود مغرور و فريفته‌ شدند. البته‌ منظورشان‌ از اين‌ سخن‌ اين‌ بود: ما بر دفع‌ عذابي‌ كه‌ بر ما فرود مي‌آيد، قادر و تواناييم‌. «آيا نديده‌اند» يعني‌: آيا به‌ علمي‌ يقيني‌ كه‌ در حكم‌ ديدن‌ عيني‌ است‌، ندانسته‌اند «كه‌ خدايي‌ كه‌ آنان‌ را آفريده از آنها پرتوان‌تر است‌؟» پس‌ او تواناست‌ بر اين‌كه‌ از انواع ‌عذاب‌ خويش‌ هر چه‌ بخواهد، فقط با گفتن‌ كلمه‌: «كن‌: موجود شو» بر آنان ‌فرود آورد؟ لذا قدرت‌ بندگان‌ متناهي‌ و محدود و قدرت‌ خداوند (ج) بي‌نهايت‌ وغيرمحدود است‌. بنابراين‌، مراد از اين‌ فرموده‌ خداوند (ج): (او از آنان‌ پرتوان ‌تر است)، بيان‌ نسبت‌ تفضيلي‌ نيست‌، چراكه‌ قدرت‌ او با قدرت‌ بشر قابل‌ مقايسه ‌نمي‌باشد بلكه‌ اين‌ سخن‌ از باب‌ اين‌ سخن‌ ماست‌ كه‌ مي‌گوييم‌: «الله‌ اكبر: خدا بزرگتر است‌». بي‌آن‌كه‌ نسبت‌ تفضيلي‌ و مقايسه‌اي‌ را مد نظر داشته‌ باشيم‌. «و در نتيجه‌ آيات‌ ما را انكار مي‌كردند» يعني‌: معجزات‌ پيامبران‌(ع) را انكار مي‌كردند، با آن‌كه‌ مي‌دانستند كه‌ اين‌ معجزات‌ حق‌ است‌.
 
آيه  16
‏متن آيه : ‏
‏ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيَّامٍ نَّحِسَاتٍ لِّنُذِيقَهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَخْزَى وَهُمْ لَا يُنصَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«پس‌ بر آنان‌ باد صرصر فرستاديم» صرصر: تندبادي‌ توفنده‌ است‌ كه‌ صداي ‌سخت‌ و هولناكي‌ دارد. به‌قولي‌: صرصر: باد بسيار سردي‌ است‌ كه‌ كشتزارها و درختان‌ را مي‌سوزاند چنان‌كه‌ آتش‌ آنها را مي‌سوزاند «در روزهاي‌ شوم» يعني‌:اين‌ باد صرصر را در روزهاي‌ نحس‌ و ناخجسته‌ كه‌ عبارت‌ از هفت‌ شب‌ و هشت ‌روز نهايت‌ نحس‌ بود، بر آنها فرستاديم‌ چنان‌كه‌ خداي‌ عزوجل‌ در ابتداي‌ سوره‌: «الحاقه‌» بيان‌ كرده‌ است‌. «تا در زندگي‌ دنيا عذاب‌ خزي‌ را به‌ آنان‌ بچشانيم» خزي‌: رسوايي‌ و ذلت‌ و خواري‌ است‌. سبب‌ اين‌ عذاب‌ رسواگر، همان‌ استكبارشان‌ بود «و قطعا عذاب‌ آخرت‌ رسواكننده‌تر است» يعني‌: در خوارسازي‌ و اهانت‌ خود شديدتر است‌ «و آنان‌ ياري‌ داده‌ نمي‌شوند» و هيچ‌ بازدارنده‌اي‌ اين‌ عذاب‌ را از آنان‌ دفع‌ نمي‌كند.
 
آيه  17‏متن آيه : ‏‏ وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَى عَلَى الْهُدَى فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ‏
آيه  18‏متن آيه : ‏‏ وَنَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ ‏ 
‏ترجمه : ‏
«و اما ثمود پس‌ آنان‌ را راهبري‌ كرديم» يعني‌: راه‌ نجات‌ را براي‌ آنها روشن ‌ساخته‌ و آنان‌ را ـ با فرستادن‌ پيامبران‌(ع) به‌سويشان‌ ـ به‌ راه‌ حق‌ دلالت‌ كرديم ‌و از مخلوقات‌ خويش‌ بر فراز راه‌ آنها علائم‌ روشنگر و نشانه‌هاي‌ راهبر قرار داديم‌ «اما آنها نابينايي‌ را بر هدايت‌ ترجيح‌ دادند» يعني‌: كفر را بر ايمان‌ و معصيت‌ را بر طاعت‌ برگزيدند «پس‌ صاعقه‌ عذاب‌ خفت‌ آور آنان‌ را فرو گرفت» صاعقه‌: آتشي ‌است‌ كه‌ بر هر كس‌ اصابت‌ كند، بي‌درنگ‌ او را از پا مي‌افگند. عذاب‌ هون‌: عذاب ‌خوار كننده‌ است‌ «به‌كيفر آنچه‌ مرتكب‌ مي‌شدند» يعني‌: اين‌ كيفر كردار خودشان ‌بود و خداوند (ج) بر آنان‌ ستم‌ نكرد «و كساني‌ را كه‌ ايمان‌ آورده‌ بودند و پرهيزگاري ‌مي‌كردند نجات‌ داديم» كه‌ ايشان‌ عبارت‌ بودند از صالح‌(ع) و همراهان‌ وي‌ از مؤمنان‌.سوره طه آيه  61
‏متن آيه : ‏
‏ قَالَ لَهُم مُّوسَى وَيْلَكُمْ لَا تَفْتَرُوا عَلَى اللَّهِ كَذِباً فَيُسْحِتَكُمْ بِعَذَابٍ وَقَدْ خَابَ مَنِ افْتَرَى ‏
 
‏ترجمه : ‏
«موسي‌ به‌ آنان‌» يعني‌ به‌ فرعون‌ و سران‌ قومش‌ و ساحران‌ «گفت‌: واي‌ بر شما، به‌ خدا دروغ‌ نبنديد» يعني‌: به‌دروغ‌ ادعاي‌ پروردگاري‌ نكنيد و به‌ بهتان‌ و افترا به‌خداي‌ عزوجل‌ شرك‌ نورزيد «كه‌ آن‌گاه‌ شما را به‌ عذابي‌» سخت‌ «هلاك‌ مي‌كند» و ريشه‌كن‌ مي‌گرداند «و قطعا هركه‌ افترا كرد به‌ مطلب‌ نرسيد» يعني‌: هر كس‌ برخدا(ج) افترا كرد و دروغ‌ بست‌، زيانكار شد و هلاك‌ گشت‌.
اين‌ آيه‌ نيز درسي‌ است‌ بليغ‌ براي‌ دعوتگران‌ 