هر حال‌، حكمت‌ بالغه‌ از آن ‌اوست‌.
 
	سوره سبأ آيه  37
‏متن آيه : ‏
‏ وَمَا أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُم بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِندَنَا زُلْفَى إِلَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحاً فَأُوْلَئِكَ لَهُمْ جَزَاء الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اموال‌ و اولادتان‌ چيزي‌ نيست‌ كه‌ شما را به‌ پيشگاه‌ ما نزديك‌ گرداند به‌ مرتبه‌ قربت» يعني‌: بدانيد كه‌ بسياري‌ اموال‌ و اولادتان‌، چيزي‌ نيست‌ كه‌ شما را به‌رحمت‌ و فضل‌ ما نزديك‌ گرداند، اين‌ها قطعا دليل‌ محبت‌ و اعتناي‌ ما به‌ شما نيست‌ زيرا اموال‌ و اولادتان‌ آزمايش‌ و امتحاني‌ براي‌ شماست‌ تا در عرصه‌ ظهور معلوم‌ بداريم‌ كه‌ چه‌كسي‌ آنها را در طاعت‌ ما به‌ كار مي‌گيرد و چه‌كسي‌ ما را در آنها نافرماني‌ مي‌كند «مگر كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كار شايسته‌ كرده‌ باشند» يعني‌: ليكن‌ كسي‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كار شايسته‌ كرده‌ باشد و اموالي‌ را كه‌ خداوند(ج) به‌وي‌ داده‌ است‌، در طاعت‌ وي‌ صرف‌ كرده‌ باشد و در عين‌ حال‌ مؤمن‌ نيز باشد پس ‌اين‌ نوع‌ از عقيده‌ و عمل‌ و اين‌گونه‌ اموال‌ است‌ كه‌ او را به‌ ما نزديك‌ مي‌گرداند. همچنين‌ فرزندي‌ انسان‌ را به‌ خداأ نزديك‌ مي‌گرداند كه‌ انسان‌ او را بر بنياد طاعت‌ خداي‌ عزوجل‌ تربيت‌ كرده ‌باشد. «پس‌ براي‌ آنان‌ دوبرابر آنچه‌ عمل‌ كرده‌اند پاداش‌ است» يعني‌: اعمال‌ نيكوي‌ مؤمنان‌ شايسته‌كار، پاداشي‌ مضاعف‌ دارد؛ از ده‌ برابر تا هفتصد برابر «و آنها در غرفه‌ها آسوده‌ خاطر هستند» از تمام‌ آنچه‌ كه ‌ناخوش‌ مي‌دارند. مراد؛ غرفه‌هاي‌ بلند بهشتي‌ است‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «همانا در بهشت‌ غرفه‌هايي‌ است‌ كه‌ بيرون‌ آنها از درون‌ آنها ديده‌ مي‌شود و درون‌ آنها از بيرون‌ آنها. در اين‌ اثنا اعرابي‌اي‌ پرسيد: آن‌ غرفه‌ها از آن‌ كيست‌؟رسول‌‌خدا‌ص فرمودند: «لمن‌ طيب‌ الكلام‌ وأطعم‌ الطعام‌ وأدام‌ الصيام‌ وصلي‌ بالليل ‌والناس‌ نيام‌: براي‌ كسي‌ كه‌ سخني‌ خوش‌ و پاكيزه‌ گفته‌ باشد، (مسكينان‌ ومستمندان) را به‌ غذا اطعام‌ كرده‌ باشد، روزه‌ را بر دوام‌ گرفته باشد و در شب‌ نمازگزارده‌ باشد درحالي‌كه‌ مردم‌ در خوابند». همچنين‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «إن‌ الله‌ تعالي‌ لا ينظر إلي‌ صوركم‌ وأموالكم‌ ولكن‌ إنما ينظر إلي‌ قلوبكم‌ وأعمالكم‌: بي‌گمان‌ خداوند(ج) به‌ صورتها و اموال‌ شما نگاه‌ نمي‌كند بلكه‌ جز اين‌ نيست‌ كه‌ به‌دلها و اعمالتان‌ نگاه‌ مي‌كند».
 
سوره طه آيه  1
‏متن آيه : ‏
‏ طه ‏
 
‏ترجمه : ‏
خوانده‌ مي‌شود: «طا ها» سخن‌ درباره‌ حروف‌ مقطعه‌ آغاز سوره‌ها، در سوره‌ «بقره‌» گذشت‌ و «طه‌» از جمله‌ اين‌ حروف‌ است‌. به‌ قولي‌ ديگر: «طه‌» ازحروف‌ مقطعه‌ نيست‌ بلكه‌ معناي‌ آن‌ اين‌ است‌: اي‌ محمدص! پاي‌ خود را بر زمين‌ فرش‌ كن‌ و آن‌ را راحت‌ بر زمين‌ بگذار. ابن‌انباري‌ گفته ‌است‌: «اين‌ دستور بدان‌ جهت‌ صادر شد كه‌ رسول‌ خداص در ايستادن‌ به‌ نماز چنان‌ بر خود فشار مي‌آوردند كه‌ نزديك‌ بود پاهايشان‌ متورم‌ گردد». ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «درآغاز كار نزول‌ وحي‌ بر آن‌ حضرت‌ص، ايشان‌ در هنگام‌ اداي‌ نماز بر سينه‌ پاهاي ‌خود مي‌ايستادند (كه‌ اين‌ گونه‌ به‌پا ايستادن‌، فشارآور بود) پس‌ خداوند(ج) اين‌ آيه‌ را نازل‌ كرد».
 
	سوره سبأ آيه  38
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُوْلَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ كه‌ در آيات‌ ما سعي‌ مي‌كنند» در جهت‌ رد و انكار و طعن‌ زدن‌ به‌ آنها؛ حال‌ آن‌كه‌ «مقابله‌كنان» هستند با ما و به‌ خيال‌ خود تلاش‌ دارند تا ما را درمانده‌ كرده‌ و خود را از عذاب‌ ما برهانند؛ «آنانند كه‌ در عذاب‌ احضار مي‌شوند» يعني‌: مأموران‌ گماشته‌ بر دوزخ‌، آنها را در عذاب‌ مي‌افگنند و آنها از عذاب‌ هيچ ‌گريزگاهي‌ نمي‌يابند.
 
	سوره سبأ آيه  39
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَهُ وَمَا أَنفَقْتُم مِّن شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
سپس‌ خداوند متعال‌ موضوع‌ گشايش‌ و تنگ‌ گردانيدن‌ روزي‌ را تكرار مي‌كند تا بر رد پندار آنها تأكيد كرده‌ و بيخ‌ شبهه‌ را بركند: «بگو» اي‌ محمد‌ص به‌ آنان‌ «در حقيقت‌ پروردگار من‌ است‌ كه‌ روزي‌ را براي‌ هر كس‌ از بندگانش‌ كه‌ بخواهد گشاده‌ يا براي‌ او تنگ‌ مي‌گرداند» به‌ حسب‌ حكمتي‌ كه‌ خود در كار خويش‌ دارد. «و هر چه ‌را انفاق‌ كرديد» در امور خيري‌ كه‌ خداوند(ج) در كتاب‌ خويش‌ به‌ آنها امر كرده‌ و پيامبرش‌ آنها را روشن‌ ساخته‌ «پس‌ خدا عوضش‌ را مي‌دهد» به‌ شما. اين‌ عوض‌ يا در دنيا، يا در آخرت‌ است‌ «و او بهترين‌ روزي‌دهندگان‌ است» زيرا روزي ‌دادن ‌بندگان‌ به‌ يك‌ديگر، فقط به‌ تقدير و ميسر كردن‌ اوست‌ و در حقيقت‌ امر آنها روزي‌دهنده‌ نيستند.
امام‌ رازي‌ مي‌گويد: «بهتر بودن‌ روزي‌ در چهار چيز است‌:
اول‌ اين‌ كه‌: آن‌ روزي‌ از وقت‌ نياز به‌ تأخير نيفتد.
دوم‌ اين‌ كه‌: از مقدار نياز كمتر نباشد.
سوم‌ اين‌ كه‌: به‌ حساب‌ و شمار، آن‌ را سخت‌ نگرداند.
چهارم‌ اين‌ كه‌: آن‌ را با طلب‌ پاداش‌، مكدر نكند».
در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «كل‌ معروف‌ صدقة وما أنفق‌ الرجل‌ علي‌ نفسه‌ وأهله‌ كتب‌ له‌ صدقة‌ وما وقي‌ الرجل‌ به‌ عرضه‌ فهو صدقة‌ وما أنفق‌ الرجل‌ من‌ نفقة‌ فعلي‌ الله ‌خلفها إلا ما كان‌ من‌ نفقة في‌ بنيان‌ أو معصية: هر كار پسنديده‌اي‌ صدقه‌اي‌ است‌ و آنچه‌ كه‌ مرد بر خود و خانواده‌اش‌ انفاق‌ كرده‌ است‌، براي‌ او صدقه‌اي‌ نوشته‌ مي‌شود و آنچه‌ كه‌ شخص‌ به‌وسيله‌ آن‌ آبرويش‌ را حفظ كرده‌ باشد،[3] صدقه ‌است‌ و هر نفقه‌اي‌ را كه‌ شخص‌ انفاق‌ كرده‌ است‌، دادن‌ عوضش‌ بر خداوند(ج) است‌ مگر نفقه‌اي‌ كه‌ در بناي‌ ساختمان‌ يا معصيتي‌ هزينه‌ شود». مراد از بناي‌ ساختمان‌ در اين‌ حديث‌ شريف‌، اعمار ساختماني‌ است‌ كه‌ از حد نياز انسان‌ فراتر باشد زيرا تأمين‌ مسكن‌ در حد نياز ضروري‌، از سوي‌ خداوند(ج) عوض‌ دارد چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ ديگري‌ بر ضرورت‌ تهيه‌ مسكن‌ تصريح‌ شده‌ است‌: «ليس ‌لبني‌ آدم‌ حق‌ في‌ سوي‌ هذه‌ الخصال‌: بيت‌ يسكنه‌، وثوب‌ يواري‌ عورته‌، وجلف‌ الخبز والماء: فرزند آدم‌ را در غير اين‌ امور حقي‌ نيست‌: خانه‌اي‌ كه‌ در آن‌ سكونت ‌گزيند، جامه‌اي‌ كه‌ عورتش‌ را بپوشاند و ظرف‌ نان‌ و 