با زنانتان‌ و رعايت‌ عدالت‌ در ميان‌ آنان‌، به‌ صلاح‌ و اصلاح‌ آوريد «و پرهيزگاري‌ نماييد» از خدا(ج) با ترك‌ آنچه‌ كه‌ رضاي ‌وي‌ در آن‌ نيست‌ و از تمايل‌ يكسره‌ به‌ يك‌ طرف‌ بپرهيزيد، بدانيد كه‌ «يقينا خداوند آمرزنده‌ مهربان‌ است‌» و به‌ كوتاهي‌هايي‌ كه‌ قبلا از شما سر زده‌، شما را مؤاخذه‌ نمي‌كند.
 
	آيه  130
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِن يَتَفَرَّقَا يُغْنِ اللّهُ كُلاًّ مِّن سَعَتِهِ وَكَانَ اللّهُ وَاسِعاً حَكِيماً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر آن‌ دو از يك‌ديگر جدا شوند» يعني‌: اگر به‌ صلح‌ و سازشي‌ نرسند و به‌ وسيله‌ خلع‌ يا طلاق‌، از هم‌ جدا شوند «خداوند هريك‌ را بي‌نياز مي‌گرداند» ازديگري‌، بدين‌سان‌ كه‌ براي‌ مرد زني‌ را مهيا مي‌گرداند كه‌ با وي‌ سازش‌ داشته‌ باشد و چشم‌ و دلش‌ به‌ او آرام‌ گيرد و براي‌ زن‌ نيز مردي‌ را نصيب‌ مي‌كند كه‌ ازمصاحبت‌ با وي‌ لذت‌ برده‌ و كاملا احساس‌ خوشبختي‌ نمايد و بنابراين‌، حق‌ تعالي ‌هردو را «از توانگري‌ خويش‌» روزي‌ مي‌دهد، به‌ چنان‌ روزي‌اي‌ كه‌ آنان‌ را بي‌نياز گرداند. از علي‌(رض) درباره‌ اين‌ آيه‌ سؤال‌ نمودند، فرمود: «اين‌ آيه‌ ناظر بر مردي‌ است‌ كه‌ دو زن‌ دارد و يكي‌ از آن‌ دو ناتوان‌ شده‌، يا بدشكل‌ و بدهيكل‌است‌ و لذا مرد مي‌خواهد تا از وي‌ جدا گردد، اما زن‌ بر اين‌ اساس‌ با وي‌ صلح‌ مي‌كند كه‌ او يك‌ شب‌ نزد وي‌ باشد و چند شب‌ ديگر نزد زن‌ ديگرش‌، ليكن‌ وي‌ را طلاق‌ ندهد، پس‌ آنچه‌ كه‌ زن‌ به‌ خاطر خوشي‌ به‌ آن‌ راضي‌ شود، باكي‌ در آن‌نيست‌، اما اگر زن‌ از قرارداد صلح‌ برگشت‌، مرد بايد ميان‌ آنها به‌ برابري‌ رفتارنمايد». «و خداوند گشايشگر حكيم‌ است‌» گشايشگر است‌ در دهش‌ و بخشش‌خويش‌، صاحب‌ حكمت‌ است؛ از آن‌رو كه‌ اجازه‌ داده‌ تا رشته‌ چنين‌ ازدواج‌ تلخي‌ با طلاق‌ از هم‌ گسسته‌ شود.
 
آيه  131
‏متن آيه : ‏
‏ وَللّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَلَقَدْ وَصَّيْنَا الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَإِيَّاكُمْ أَنِ اتَّقُواْ اللّهَ وَإِن تَكْفُرُواْ فَإِنَّ لِلّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَكَانَ اللّهُ غَنِيّاً حَمِيداً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آنچه‌ در آسمانها و آنچه‌ در زمين‌ است‌، از آن‌ خداوند است‌. و ما به‌ كساني‌ كه‌ پيش‌ از شما به‌ آنان‌ كتاب‌ داده‌شده‌، سفارش‌ كرديم‌» يعني‌: در كتابهايي‌ كه‌ بر آنان ‌فرود آورديم‌ به‌ آنان‌ امر كرديم‌ «و نيز به‌ شما» يعني‌: هم‌ به‌ آنان‌ و هم‌ به‌شما امر كرديم‌ كه‌ «از خدا پروا كنيد» و تقوي‌ پيشه‌ كنيد. لذا امر به‌ تقوي‌ مخصوص ‌امت‌ ما نيست‌ و اين‌ سفارش‌ ديرينه‌اي‌ است‌ كه‌ خداي‌ عزوجل‌ پيوسته‌ بدان‌ توصيه ‌كرده‌ است‌، چه‌ فقط به‌ وسيله‌ تقوي‌ است‌ كه‌ بنده‌ نزد خدا(ج) خوشبخت‌ مي‌شود.و چنان‌كه‌ حق‌ تعالي‌ ما و پيشينيان‌مان‌ را به‌ تقوي‌ دستور داد، هم‌ به‌ آنان‌ فرمود وهم‌ به‌ ما مي‌فرمايد: «و اگر كفر بورزيد» چه‌ باك‌، كه‌ «آنچه‌ در آسمانها و زمين‌ است‌، از آن‌ خداست‌ و خدا بي‌نياز ستوده‌ صفات‌ است‌» يعني‌: بي‌نياز است‌ از خلق‌خويش‌ و از پرستش‌ آنان‌ و سزاوار آن‌ است‌ كه‌ ستوده‌ شود. فايده‌ اين‌ تكرار، تأكيد است‌ تا بندگان‌ به‌ گسترايي‌ ملك‌ پروردگار پي‌ ببرند و در آن‌ بينديشند و تأمل‌كنند و بدانند كه‌ خداوند(ج) از خلقش‌ بي‌نياز و بر آنان‌ تواناست‌ و بنابراين‌، از حق ‌وي‌ است‌ كه‌ مورد اطاعت‌ قرار گيرد، نه‌ مورد نافرماني‌.
 
	آيه  132
‏متن آيه : ‏
‏ وَلِلّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَكَفَى بِاللّهِ وَكِيلاً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و آنچه‌ در آسمانها و آنچه‌ در زمين‌ است‌، از آن‌ خداست‌ و خدا كارسازي‌ را كافي ‌است‌» اين‌ آيه‌ بيانگر موجبات‌ تقوي‌ و توكل‌ است‌ زيرا وقتي‌ خلق‌ همگي‌ ازآن‌ خداي‌ متعال‌اند و او آفريننده‌ و مالك‌ آنهاست؛ پس‌ اين‌ حق‌ اوست‌ كه‌ درميان‌ خلقش‌ مطاع‌ بوده‌ و مورد نافرماني‌ قرار نگيرد و در همه‌ امور فقط به‌ او توكل ‌شود نه‌ بر غير وي‌. پس‌ سياق‌ اين‌ آيات‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ رأس‌ همه‌ امور توحيد و توكل‌ است‌.
آن‌گاه‌ حق‌ تعالي‌ بندگانش‌ را چنين‌ بيم‌ مي‌دهد:
 
	آيه  133
‏متن آيه : ‏
‏ إِن يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ أَيُّهَا النَّاسُ وَيَأْتِ بِآخَرِينَ وَكَانَ اللّهُ عَلَى ذَلِكَ قَدِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مردم‌! اگر خدا بخواهد شما را از ميان‌ مي‌برد» يعني‌: شما را فنا مي‌سازد و مي‌ميراند «و ديگراني‌ را پديد مي‌آورد» يعني‌: مردمي ‌ديگر غيراز شما، يا خلقي ‌ديگر غير از انسانها را پديد مي‌آورد، آن‌گاه‌ ايشان‌ نه‌ همانند شما، بلكه‌ مطيع‌ وگوش‌ به‌ فرمان‌ خواهند بود «و خداوند بر اين‌ كار تواناست‌».
	 آيه  134
‏متن آيه : ‏
‏ مَّن كَانَ يُرِيدُ ثَوَابَ الدُّنْيَا فَعِندَ اللّهِ ثَوَابُ الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَكَانَ اللّهُ سَمِيعاً بَصِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«هر كه‌ طالب‌ جزاي‌ دنيا باشد» يعني‌: هر كس‌ در عقيده‌ و عمل‌ و رفتار و جهاد خويش‌ چيزي‌ از پاداش‌ دنيا را بخواهد ـ مثلا مجاهدي‌ كه‌ طالب‌ غنيمت‌ جنگ‌باشد نه‌ مزد اخروي‌ جهاد «پس‌ پاداش‌ دنيا و آخرت‌ نزد خداست‌» بنابراين‌، چنين‌ كسي‌ به‌ كمترين‌ و حقيرترين‌ دو پاداش‌ اكتفا كرده‌ است‌، آخر چرا او آن‌ قدر بلندهمت‌ نيست‌ كه‌ با عمل‌ خويش‌ پاداش‌ دنيا و آخرت‌ هردو را از خدا طلب‌ كند و احراز نمايد «و خدا شنواي‌ بيناست‌» شنواست‌ سخنان‌ بندگان‌ را، بيناست‌ به‌ كارو كردارشان‌. اين‌ هم‌ وعده‌ و هم‌ وعيد است‌.
چون‌ معاني‌ مالكيت‌، قدرت‌ و پاداش‌ دهي‌ پروردگار متعال‌ در دنيا و آخرت‌، در نفسها استقرار پيدا كرد؛ حق‌ تعالي‌ به‌ رعايت‌ عدالت‌ دستور صادر نموده‌ ومي‌فرمايد:
 
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:748.txt">آيه  135</a><a class="text" href="w:text:749.txt">آيه  136</a><a class="text" href="w:text:750.txt">آيه  137</a><a class="text" href="w:text:751.txt">آيه  138</a><a class="text" href="w:text:752.txt">آيه  139</a><a class="text" href="w:text:753.txt">آيه  140</a></body></html>آيه  135
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاء لِلّهِ وَلَوْ عَلَى أَنفُسِكُمْ أَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ إِن يَكُنْ غَنِيّاً أَوْ فَقَيراً فَاللّهُ أَوْلَى بِهِمَا فَلاَ تَتَّبِعُواْ الْهَوَى أَن تَعْدِلُواْ وَإِن تَلْوُواْ أَوْ تُعْرِضُواْ فَإِنَّ اللّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً ‏
 
‏ترجمه : ‏
«اي‌ مؤمنان‌! پيوسته‌» با سعي‌ و سخت‌كوشي‌ تمام‌ «به‌ عدالت‌ قيام‌ كنيد» درميان‌ مردم‌، در آنچه‌ كه‌ از امورش