لي‌ حق‌ تعالي‌ درعين‌حال، از روي‌ لطف ‌و مهرباني‌اي‌ كه‌ بر بندگانش‌ دارد، اين‌ تهديد شديد و هشدار سخت‌ را به‌ رأفت‌ خويش‌ پيوسته‌ مي‌گرداند: «و خدا به‌ بندگانش‌ رئوف‌ است» حسن‌ بصري‌ مي‌گويد: «از رأفت‌ حق‌ تعالي‌ بربندگان‌ است‌ كه‌ آنان‌ را از كيفر خويش‌ برحذر مي‌دارد». بعضي‌ در معني‌ آن‌ مي‌گويند: خداوند متعال‌ به‌ خلقش‌ رئوف‌ و مهربان‌ است، پس ‌دوست‌ دارد كه‌ آنان‌ بر راه‌ مستقيم‌ و دين‌ قويمش‌ پايدار و پيرو پيامبر گرامي‌اش ‌باشند.
 
سوره آل عمران آيه  31
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ محمدص! به‌ مدعيان‌ دوستي‌ من‌ «اگر خدا را دوست‌ داريد» يعني‌: اگر به‌حق‌ در ادعاي‌ محبت‌ خداوند(ج) صادق‌ و راستگو هستيد «پس، از من‌پيروي‌ كنيد» در راه‌ اسلام‌ زيرا شما مي‌دانيد كه‌ من‌ پيامبر بر حق‌ خداوند(ج) هستم ‌«تا خدا دوستتان‌ بدارد و گناهانتان‌ را بر شما بيامرزد و خداوند آمرزنده‌ مهربان‌ است» لذا محبت‌ خداوند(ج) بر بندگان، اثر پيروي‌ آنان‌ از پيامبرص و فرمانبرداري‌ از وي ‌است‌ و اثر محبت‌ خدا(ج) بر بنده، انعام‌ وي‌ بر او به‌ آمرزش‌ و فضل‌ و رحمت ‌مي‌باشد. ابن‌كثير مي‌گويد: «اين‌ آيه‌ كريمه، حكمي‌ است‌ عليه‌ كساني‌ كه‌ ادعاي‌ محبت‌ خدا(ج) را دارند، اما رهرو طريقه‌ محمديص نيستند». پس‌ چنين‌ كساني ‌در واقع‌ امر در ادعايشان‌ دروغگو هستند تا آن‌گاه‌ كه‌ در همه‌ گفتار و كردارخويش، از شريعت‌ محمدي‌ و دين‌ نبويص پيروي‌ كنند، چنان‌كه‌ در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌: «هركس‌ كاري‌ بكند كه‌ مطابق‌ با شريعت‌ ما نباشد، آن‌ كار مردود است».
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ از حسن‌ بصري: روايت‌ شده‌ است‌ كه‌ گفت‌: در زمان‌ رسول‌ خداص مردمي‌ بودند كه‌ مي‌گفتند: اي‌ محمد! سوگند به‌ خداوند كه‌ ما ذات‌ متعال‌ او را دوست‌ مي‌داريم‌. همان‌ بود كه‌ حق‌ تعالي‌ نازل‌ فرمود: (بگو: اگر خدا را دوست‌ داريد، از من‌ پيروي‌ كنيد...).
 
سوره آل عمران آيه  32
‏متن آيه : ‏
‏ قُلْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ فإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْكَافِرِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بگو» اي‌ محمدص! «خدا و پيامبر او را اطاعت‌ كنيد» در تمام‌ اوامر و نواهيش ‌«پس‌ اگر رويگردان‌ شدند» از اطاعت‌ و محبت‌ خدا و رسولش، بدانند كه‌ «قطعا خداوند كافران‌ را دوست‌ ندارد» بر آنان‌ نمي‌آمرزد و آنان‌ را مورد خشم‌ خودقرارمي‌دهد. اين‌ آيه‌ دليل‌ بر آن‌ است‌ كه‌ مخالفت‌ از راه‌ و روش‌ محمدي‌ص كفراست‌.
 
سوره آل عمران آيه  33
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ اللّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحاً وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
چون‌ خداي‌ سبحان‌ به‌ بيان‌ اين‌ حقايق‌ پرداخت‌ كه‌ دين‌ مورد پسندش، دين‌اسلام‌ است‌ و محمدص پيامبر برحقش‌ مي‌باشد كه‌ محبت‌ هيچ‌ كس‌ به‌ او، جز با اطاعت‌ و پيروي‌ از اين‌ پيامبر برگزيده‌اش‌ صدق‌ پيدا نمي‌كند و اختلاف‌ اهل ‌كتابهاي‌ انجيل‌ و تورات‌ در اين‌ حقيقت، هم‌ فقط وفقط برخاسته‌ از انكار خدا(ج) و حسد با اين‌ پيامبرص است‌؛ اكنون‌ به‌ اثبات‌ رسالت‌ عيسي‌(ع) و بيان‌ اين‌ حقيقت ‌مي‌پردازد كه‌ او از اهل‌ بيت‌ نبوت، از معدن‌ رسالت‌ و در عين‌ حال‌ مخلوق‌ تربيت ‌يافته‌اي‌ از مخلوقات‌ وي‌ است، بنابراين، غلو و افراط در تقديس‌ وي‌ سزاوارنيست‌. و بيان‌ اين‌ حقيقت‌ با اين‌ مقدمه‌ آغاز مي‌شود: «به‌يقين‌ خداوند آدم‌ و نوح‌ وخاندان‌ ابراهيم‌ و خاندان‌ عمران‌ را بر جهانيان‌ برگزيد» يعني‌: خداوند(ج) اين‌ قافله ‌انبيا(ع) را از ميان‌ جهانيان‌ به‌ نبوت‌ برگزيد. تخصيص آدم‌(ع) به‌ يادآوري‌ براي‌ آن‌است‌ كه‌ او پدر همه‌ بشر است، و بر گزيدنش‌ به‌ اين‌ معني‌ است‌ كه‌ حق‌ تعالي‌ او را به‌ دست‌ بلاكيف‌ خويش‌ آفريد، در او از روح‌ خويش‌ دميد، فرشتگان‌ خويش‌ را براي‌ او به‌ سجده‌ در افگند، به‌ او نامهاي‌ همه‌ اشياء را تعليم‌ داد و او را به‌ بهشت ‌برين‌ خويش‌ ساكن‌ گردانيد. ذكر نوح‌(ع) نيز بدان‌ جهت‌ است‌ كه‌ او آدم‌ ثاني‌ و اولين‌ پيامبر برانگيخته‌ الهي‌ براي‌ دفع‌ شرك‌ و مبارزه‌ با طغيان‌ مي‌باشد. ذكر آل‌ابراهيم‌(ع) براي‌ اين‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص و بسياري‌ از پيامبران‌ ديگر، از اين‌خاندان‌ برانگيخته‌ شده‌اند. و ذكر آل‌ عمران‌ براي‌ اين‌ است‌ كه‌ عيسي‌(ع) از اين‌خاندان‌ است‌ زيرا مريم، دختر عمران‌ و مادر عيسي‌(ع) است‌. پس‌ خداي‌ متعال، اين‌ گروه‌ را از ميان‌ انبيا: مخصوصا بدان‌ سبب‌ ياد كرد كه‌ تمام‌ انبيا و رسل‌ از نسل‌ ايشانند.
 
سوره آل عمران آيه  34
‏متن آيه : ‏
‏ ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِن بَعْضٍ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏

«در حالي ‌كه‌ اين‌ جماعت» انبيا(ع) «نسلي‌ بودند بعضي‌ از آنان‌ از بعضي ‌ديگر پيدا شده» در نسب، چنان‌كه‌ برخي‌ از آنان، در نيت‌ و عمل‌ و اخلاص‌ و توحيد نيز، از تبار برخي‌ ديگر بودند «و خداوند شنواي‌ داناست» شنواست‌ سخنانشان‌ را، داناست‌ به‌ احوال‌ ايشان‌.
 
سوره آل عمران آيه  35
‏متن آيه : ‏
‏ إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«آن‌گاه‌ كه‌ زن‌ عمران» كه‌ نامش‌ حنه‌ بود «گفت‌: پروردگارا، آنچه‌ در شكم‌ خود دارم، نذر تو كردم» يعني‌: براي‌ عبادتت‌ «تا آزاد از هر قيد» و مشغله‌ دنيايي، خالصانه‌ پرستشگر تو و خادم‌ معبدت‌ «باشد» و چيزي‌ از امور دنيا او را به‌ خود مشغول‌ نگرداند «پس‌ از من‌ بپذير» اين‌ نذر را كه‌ در رحم‌ دارم‌ «كه‌ تو شنواي ‌دانايي» دعايم‌ را مي‌شنوي‌ و به‌ نيت‌ مخلصانه‌ام‌ دانايي‌. ابن‌ كثير به‌ نقل‌ ازمحمدبن‌ اسحاق‌ مي‌گويد: «حنه‌ مادر مريم‌ ـ همسر عمران‌ ـ زني‌ بود كه‌ باردار نمي‌شد، روزي‌ پرنده‌اي‌ را ديد كه‌ جوجه‌ خويش‌ را صدا مي‌زند، در اين‌ هنگام ‌آرزو كرد كه‌ كاش‌ او هم‌ فرزندي‌ مي‌داشت، پس‌ به‌ بارگاه‌ حق‌ تعالي‌ دعا كرد و حق‌ تعالي‌ دعايش‌ را اجابت‌ نمود و در نتيجه‌ او از شوهرش‌ باردار شد، آن‌گاه‌گفت‌: (پروردگارا! آنچه‌ در شكم‌ خود دارم، نذر تو كردم‌...). يادآور مي‌شويم‌ كه‌ نذر كردن‌ فرزند در شريعتشان‌ جايز بود و فرزند هم‌ بايد از نذر پدر و مادراطاعت‌ مي‌كرد.
 
مقدمه
عقیده ی اهل سنت وجماعت دربارة اسماء وصفات خداوند
 یکی از لازمه های ایمان به خداوند, ایمان به اسماء وص