ل‌ كفر است‌ نه‌ از اعمال‌ اهل‌ اسلام‌.
 
آيه  277
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ راستي‌ كساني‌ كه‌ ايمان‌ آورده‌ و كارهاي‌ شايسته‌ كرده‌ و نماز برپا داشته‌ و زكات‌داده‌اند، پاداششان‌ نزد پروردگارشان‌ است‌ و نه‌ بيمي‌ بر آنهاست‌ و نه‌ آنان‌ اندوهگين‌ مي‌شوند» خداوند متعال‌ نماز و زكات‌ را به‌ يادآوري‌ مخصوص‌ گردانيد – با آن‌ كه‌ تعبير (كارهاي‌ شايسته) شامل‌ نماز و زكات‌ نيز مي‌شود - به‌ خاطر اهتمام‌ وعنايت‌ به‌ شأن‌ اين‌ دو عبادت‌ بزرگ‌ زيرا اين‌ دو عمل، بزرگترين‌ دو ركن‌ عبادات ‌عملي‌ اسلام‌ هستند.
اين‌ آيه‌ كريمه‌ مقايسه‌ و مقارنه‌اي‌ است‌ ميان‌ كفار و مؤمنان‌ تا فرق‌ ميان‌ اين‌ دوگروه‌ آشكار شود.
 
آيه  278
‏متن آيه : ‏
‏ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
آن‌گاه‌ خداوند متعال‌ بندگان‌ مؤمن‌ خويش‌ را به‌ رعايت‌ تقوي‌ فرمان‌ داده‌ وآنان‌ را از آنچه‌ كه‌ سبب‌ دوري‌ از رضايش‌ مي‌شود نهي‌ مي‌كند: «اي‌ كساني‌ كه‌ايمان‌ آورده‌ايد، از خداوند بترسيد و بازمانده‌ ربا را» كه‌ در نزد ديگران‌ باقي‌ مانده‌ «رها كنيد» و واگذاريد «اگر واقعا مؤمنيد» پس‌ ايمان‌ شما مستلزم‌ آن‌ است‌ كه‌ از اوامر الهي‌ امتثال‌ نموده‌ و از نواهيش‌ اجتناب‌ كنيد.
اين‌ آيه‌ كريمه‌ اموال‌ ربايي‌ را كه‌ هنوز رباخواران‌ آنها را قبض‌ نكرده‌اند، ابطال ‌نموده‌ و گرفتن‌ آنها را حرام‌ نموده‌ است‌.
 
آيه  279
‏متن آيه : ‏
‏ فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ فَأْذَنُواْ بِحَرْبٍ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَإِن تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُوسُ أَمْوَالِكُمْ لاَ تَظْلِمُونَ وَلاَ تُظْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر چنين‌ نكرديد» و آنچه‌ را از ربا باقي‌ مانده‌ رها نكرده‌ و از آن‌ پرهيزننموديد «پس‌ با خبر باشيد به‌ جنگي‌ از جانب‌ خدا و رسولش‌» يعني: در آن‌ صورت‌، خدا و رسولش‌ به‌ شما اعلام‌ جنگ‌ مي‌دهند. بنابراين، بر زمامدار مسلمين‌ است‌ كه‌ به‌ رباخواران‌ اعلام‌ جنگ‌ دهد تا آن‌ كه‌ از ربا دست‌ بردارند. ابن‌عباس‌(رض) مي‌گويد: «هر كس‌ به‌ رباخواري‌ پايدار باشد و از آن‌ دست‌ نكشد، بر امام‌ مسلمين‌ لازم‌ است‌ تا او را به‌ توبه‌ فرا خواند، اگر توبه‌ كرد و دست‌ كشيد، چه‌ بهتر، درغيراين‌ صورت، گردنش‌ را بزند». بنابراين‌، خوردن‌ ربا و عمل‌ به‌ آن‌ از گناهان‌ كبيره‌ است‌ «و اگر توبه‌ كرديد» يعني: از ربا «پس‌ اصل‌ مالهايتان‌ از آن‌ شماست‌» كه‌ آن‌ را مي‌گيريد «نه‌ شما ستم‌ مي‌كنيد» بر بدهكاران‌ خود با گرفتن‌ سود مازاد براصل‌ رأس‌المال‌ «و نه‌ بر شما ستم مي‌شود» از سوي‌ آنان، با تأخير و امروز و فرداكردن‌ و كم ‌دادن‌ اصل‌ مال‌. در حديث‌ شريف‌ آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خداص درخطبه‌ حجه‌الوداع‌ فرمودند: «آگاه‌ باشيد! هر ربايي‌ كه‌ در جاهليت‌ بود، از ذمه‌شما برداشته‌ شده‌ است‌ و براي‌ شماست‌ اصل‌ اموالتان، نه‌ ستم‌ مي‌كنيد و نه‌ بر شماستم‌ مي‌رود».
ابن‌جرير طبري‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ از عكرمه‌ روايت‌ كرده‌ است‌ كه‌ گفت: اين‌ دوآيه‌ كريمه‌ درباره‌ قبيله‌ ثقيف‌ نازل‌ شد و ثقيفيان‌ بعد از نزول‌ آن‌ گفتند: ما را تاب ‌جنگ‌ با خدا و رسولش‌ نيست‌. پس‌ توبه‌ كردند و فقط اصل‌ اموالشان‌ را از بدهكاران‌ گرفته‌ و از سود آن‌ چشم‌ پوشيدند.
 
آيه  280
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِن كَانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلَى مَيْسَرَةٍ وَأَن تَصَدَّقُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و اگر بدهكار تنگدست‌ بود» و مالي‌ را نيافت‌ تا بدان‌ وام‌ خويش‌ را بپردازد «پس‌ لازم‌ است‌ مهلت‌ دهيد تا» هنگام‌ «گشايش‌» و توانگري‌ وي‌. مفاد اين‌ آيه ‌كريمه‌ عام‌ است‌ درباره‌ تمام‌ كساني‌ كه‌ بدهكارند «و اگر بدانيد؛ بخشيدن‌ آن‌ برايتان ‌بهتر است‌» يعني: براي‌ شما بهتر است‌ كه‌ وام‌ را از آنان‌ كه‌ به ‌راستي‌ قدرت‌پرداخت‌ ندارند، كاملا ساقط نماييد و صرفا به‌ دادن‌ مهلت‌ به‌ آنها اكتفا نكنيد. درحديث‌ شريف‌ آمده‌ است: «هر كس‌ دوست‌ دارد كه‌ خداوند(ج) او را در سايه‌ عرش‌خويش‌ جاي‌ دهد - در روزي‌ كه‌ سايه‌اي‌ جز سايه‌ او نيست‌ - پس‌ بايد بر تنگدست‌ آسان‌ بگيرد، يا اصلا وام‌ را بر او ببخشد».
كلبي‌ در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ مي‌گويد: بني‌عمروبن‌عمير كه‌ اموالي‌ را براي ‌بني‌مغيره‌ به‌ سود داده‌ بودند، به‌ آنان‌ گفتند: اصل‌ اموالمان‌ را بدهيد و ما از شما سودي‌ نمي‌خواهيم، ولي‌ بني‌مغيره‌ در پاسخ‌ آنان‌ گفتند: ما هم‌اكنون‌ تنگدست‌ هستيم‌ و چيزي‌ براي‌ پرداختن‌ نداريم، پس‌ به‌ ما مهلت‌ دهيد تا ميوه‌ها به‌ دست‌آيد. اما بني‌عمرو تقاضايشان‌ را نپذيرفتند. اين‌ بود كه‌ خداوند متعال‌ اين‌ آيه‌كريمه‌ را نازل‌ نمود.
 آيه  11
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِي الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و چون‌ به‌ آنان‌ گفته‌ شود: در زمين‌ فساد نكنيد» با نفاق، برقرار ساختن‌ پيوند دوستي‌ با كفار و متفرق‌ ساختن‌ مردم‌ از پيرامون‌ محمدص و قرآن‌ و ايمان‌ زيرا با اين‌ عمل‌ فساد انگيزتان‌ آنچه‌ در زمين‌ است‌ - با هلاك‌ شدن‌ مردم‌ و ويراني‌ ديارشان‌ - تباه‌ مي‌شود «مي‌ گويند: ما اصلاحگراياني‌ بيش‌ نيستيم‌» يعني: كار ما فساد افروزي‌ نيست‌ بلكه‌ ما فقط مردماني‌ مصلح‌ هستيم‌ كه‌ در جهت‌ خير و صلاح ‌و اصلاح‌ مي‌كوشيم‌.
بدين‌سان‌ است‌ كه‌ چون‌ خداوند(ج) آنان‌ را از فساد نهي‌ مي‌كند، مدعي‌ مي‌شوند كه‌ صفت‌ «صلاح‌» ويژه‌ آنان‌ است‌. خاطرنشان‌ مي‌شود كه‌ اين‌ روش ‌مفسدان‌ در هر زماني‌ است‌ كه‌ فسادشان‌ را در قالب‌ «صلاح‌» معرفي‌ مي‌كنند.
اما خداوند(ج) اين‌ ادعايشان‌ را با رساترين‌ بيان‌ رد نموده‌ و آنان‌ را به‌ وصف ‌فسادگر كه‌ درحقيقت‌ به‌ آن‌ موصوف‌ هستند، محكوم‌ نمود و فرمود:
 
آيه  281
‏متن آيه : ‏
‏ وَاتَّقُواْ يَوْماً تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللّهِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و از روزي‌ بترسيد كه‌ در آن‌ به‌ سوي‌ خداوند بازگردانده‌ مي‌شويد» و آن‌ روز مردن‌است‌ «سپس‌ به‌ هركسي‌ جزاي‌ هركاري‌ كه‌ كرده‌ است، به‌ تمامي‌ داده‌ مي‌شود و بر آنان ‌ستم‌ نمي‌رود» ابن‌عباس‌(رض)  مي‌گويد: