 از مذهب‌ مالك‌، باطل‌ شدن‌ چنين ‌نمازي‌ - هم‌ براي‌ امام‌ و هم‌ براي‌ مأموم‌ - است‌.
بايد دانست‌ كه‌ صدور دستور مواظبت‌ برنماز در ميان‌ طرح‌ احكام‌ خانواده، به‌اين‌ حقيقت‌ اشاره‌ دارد كه: شرايط متحول‌ زندگي‌ خانوادگي‌ و آشفتگي‌هايي‌ كه ‌احيانا در آن‌ به‌ظهور مي‌رسد، به‌هيچ‌ وجه‌ نبايد ما را از نماز كه‌ يادآور عملي ‌پيوند انسان‌ با خداي‌ عزوجل‌ است، به‌ خود مشغول‌ گرداند.
 
تفسير أنوار القرآن
(جزء 1 الي 15)

گزیده ای از سه تفسیر:
فتح القدیر شوکانی، 
تفسیر ابن کثیر 
و تفسیر المنیر وهبة الزحیلی

ترتيب و ترجمه:
عبد الرؤوف مخلص

 

آيه  6
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«به‌ راستي‌ آنان‌ كه‌ كافر شده‌ اند، برايشان‌ يكسان‌ است‌؛ چه‌ بيمشان‌ بدهي، چه‌ بيمشان‌ ندهي، ايمان‌ نمي‌آورند» يعني: اي‌ محمدص! آنان‌ كه‌ بر انكار رسالتت‌ و انكار آيات‌ بيناتي‌ كه‌ به‌همراه‌ آورده‌اي، اصرار ورزيده‌اند، با آن‌ كه‌ حق‌ برايشان ‌واضح‌ و روشن‌ گشته، شك‌ و شبهه‌هايشان‌ كاملا از بين‌ رفته‌ و يقينشان‌ به‌راستگويي‌ات‌ فراهم‌ آمده‌؛ آنان‌ هرگز از هشدارهايت‌ بهره‌مند نمي‌شوند، چراكه ‌فقط از خواهش‌هاي‌ نفس‌ خويش‌ پيروي‌ مي‌كنند. كفر: پوشيدن‌ و پنهان‌ كردن ‌چيزي‌ است‌ و به‌ كافر از آن‌ رو كافر گفته‌ مي‌شود كه‌ او در واقع‌ حقيقت‌ را پوشانيده‌ و نعمتهاي‌ الهي‌ بر خود را پنهان‌ كرده‌ است‌. البته‌ هر كس‌ به‌ قرآن‌ ايمان ‌نداشته‌ باشد، كافر است‌. انذار: آگاهي‌ دادن‌ همراه‌ با بيم‌دهي‌ است‌.
اين‌ آيه‌ و آيه‌ بعدي، تسلي‌ بخش‌ رسول‌ اكرم‌ص است‌ تا نه‌ از ايمان‌ نياوردن‌ قوم‌ خود دريغ‌ و افسوس‌ خورند و نه‌ به‌ ايمانشان‌ طمع‌ كرده‌ و اميدوار شوند. سبب‌ نزول‌ دو آيه‌ (6 - 7) در صحيح‌ترين‌ روايت‌ اين‌ است‌ كه: اين‌ آيات‌ درباره ‌رؤساي‌ يهود و از آن‌ جمله‌؛ حيي‌ بن‌ أخطب‌ و كعب‌ بن‌ أشرف‌ نازل‌ شد.
 
 
آيه  240
‏متن آيه : ‏
‏ وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجاً وَصِيَّةً لِّأَزْوَاجِهِم مَّتَاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِيَ أَنفُسِهِنَّ مِن مَّعْرُوفٍ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و كساني‌ از شما كه‌ مرگشان‌ فرا مي‌رسد و همسراني‌ برجاي‌ مي‌گذارند، بايد براي ‌همسرانشان‌ وصيت‌ كنند كه‌ آنان‌ را تا يك‌ سال‌ بهره‌مند سازند» از نفقه‌ و پوشاك‌ ونيازهاي‌ ضروري‌ آنان‌ «و» آنان‌ را از خانه‌ شوهران‌ «بيرون‌ نكنند» يعني: آنان ‌مستحق‌ بهره‌مندي‌ از خوراك‌ و لباس‌ و اقامت‌ در خانه‌هاي‌ شوهران‌ متوفاي‌ خود مي‌ باشند و نبايد از خانه‌ آنان‌ بيرون‌ رانده‌ شوند.
در ابتداي‌ اسلام‌ - پيش‌ از نزول‌ آيات‌ ميراث‌ - زنان‌ از شوهرانشان‌ ارث ‌نمي‌بردند، اما زن‌ بعد از درگذشت‌ شوهر، به ‌مدت‌ يك‌سال‌ عده‌ مي‌كشيد و بايد درآن‌ يك‌ سال، نفقه‌ و مسكنش‌ از تركه‌ شوهرش‌ تأمين‌ مي‌شد. پس‌ حكم‌ اين‌ آيه‌كريمه‌ - در رأي‌ جمهور - با آيه‌ ميراث‌ در سوره‌ «نساء» كه‌ سهم‌ زن‌ را از ارث ‌شوهرش‌ معين‌ ساخت‌ و آيه‌ (234) از همين‌ سوره‌ كه‌ مربوط به‌ عده‌ وفات ‌است، منسوخ‌ شد و به‌جاي‌ يك ‌سال‌ عده، چهار ماه‌ و ده‌ روز مقرر گشت‌. «پس‌اگر بيرون‌ بروند» به‌ اختيار خودشان‌ قبل‌ از تمام‌شدن‌ يك‌ سال‌ «بر شما» يعني: بر ولي‌ متوفي، يا حاكم‌ شرع، يا غير آنها «گناهي‌ نيست‌ در آنچه‌ كه‌ آنان‌ درباره‌ خود انجام‌ مي‌دهند» از آماده ‌شدن‌ براي‌ پذيرش‌ خواستگاران‌ و آرايش‌ نمودن‌ براي ‌آنان‌ «به‌طور پسنديده‌» يعني: به ‌طوري‌ كه‌ در شرع‌ پسنديده‌ است‌ و منكر به‌شمار نمي‌رود زيرا بعد از بيرون‌ رفتنشان‌ از خانه‌ شوهر متوفي، ديگر كسي‌ بر آنان‌ ولايتي‌ ندارد. اين‌ خود دليل‌ بر آن‌ است‌ كه: زنان‌ در رعايت‌ يا عدم‌ رعايت‌ يك ‌سال‌ نشستن‌ در خانه‌ شوهر مخير بوده‌اند و اين‌ امر بر آنان‌ حتمي‌ نبوده‌ است‌. وچنان ‌كه‌ گفتيم‌؛ حكم‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ - بنا بر رأي‌ جمهور مفسران‌ و فقها - منسوخ‌است‌ «و خداوند عزيز» و غالب‌ است‌ در ملكش‌ «حكيم‌ است‌» در صنعش‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ روايت‌ شده‌ است: مردي‌ از اهالي‌ طائف‌ با خانواده‌ خويش‌ به ‌مدينه‌ آمد و در آنجا درگذشت، پس‌ براي‌ پدر و مادر و فرزندانش‌ از ارث‌ او سهم ‌قرار دادند، اما به‌ زنش‌ چيزي‌ ندادند، جز اين‌ كه‌ به‌ ورثه‌ متوفي‌ امر كردند تا نفقه ‌وي‌ را از تركه‌ شوهرش‌ به‌ مدت‌ يكسال‌ بپردازند. آن‌گاه‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
آيه  241
‏متن آيه : ‏
‏ وَلِلْمُطَلَّقَاتِ مَتَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقّاً عَلَى الْمُتَّقِينَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«و بهره‌مند ساختن‌ زنان‌ طلاق‌ داده‌ شده‌ لازم‌ است‌» به‌ متعه‌ «به‌طور معروف‌» يعني: به‌ نيكويي‌ و به‌ شيوه‌اي‌ پسنديده‌ «كه‌ بر پرهيزگاران‌ مقرر است‌». آراي‌ فقها در خصوص‌ «متعه‌» را قبلا در آيه‌ (237) بيان‌ كرديم‌.
در بيان‌ سبب‌ نزول‌ آيه‌ كريمه‌ روايت‌ شده‌ است: چون‌ آيه‌( وَمَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ ....) تا  ( حَقّاً عَلَى الْمُحْسِنِينَ ‏...) «بقره‌/ 236» نازل‌ شد؛ مردي‌ گفت: «بنابراين، اگر قصد احسان‌ و نيكي‌ را داشتم‌ به‌ زن‌ مطلقه‌ام‌ متعه‌ مي‌دهم‌ و در غير آن‌ خير!». همان‌ بود كه‌ اين‌ آيه‌ كريمه‌ نازل‌ شد.
 
آيه  242
‏متن آيه : ‏
‏ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ‏
 
‏ترجمه : ‏
«بدين‌گونه‌، خداوند آيات‌ خود را براي‌ شما بيان‌ مي‌كند، باشد كه‌ بينديشيد» در آنچه‌ كه‌ در احكام‌ الهي‌ از حكمت‌ و مصلحت‌ هست، پس‌ به‌ خير دنيا و آخرت ‌رهنمون‌ شويد.
با يك‌ جمع‌بندي‌ اجمالي‌ از آيات‌ فوق، ملاحظه‌ مي‌كنيم‌ كه‌ زنان‌ مطلقه‌ عموما داراي‌ چهار حالت‌ ذيل‌ مي‌باشند:
1- زنان‌ مطلقه‌اي‌ كه‌ با شوهرانشان‌ آميزش‌ داشته‌اند و قبلا مهري‌ هم‌ برايشان ‌مقرر شده‌ است، كه‌ اين‌ گروه‌ از زنان‌، مستحق‌ كل‌ مهريه‌ خود هستند و عده‌ آنان ‌هم‌ سه‌ حيض‌ يا سه‌ طهر است‌.
2- زنان‌ مطلقه‌اي‌ كه‌ نه‌ مورد آميزش‌ قرار گرفته‌اند و نه‌ هم‌ برايشان‌ مهري‌ تعيين‌شده‌ است‌؛ كه‌ براي‌ اين‌ دسته‌ از زنان، بر حسب‌ توان‌ شوهرانشان‌ متعه‌ واجب ‌است‌ و مستحق‌ مهري‌ نمي‌شوند.
3- زنان‌ مطلقه‌اي‌ كه‌ برايشان‌ مهر مقرر شده، ولي‌ مورد آميزش‌ قرار نگرفته‌اند، كه‌ اين‌ دسته‌ از زنان‌، مستحق‌ نصف‌ مهر تعيين‌ شده‌ خود مي‌باشند.
4-