‌‌ساخته‌اند. علاوه بر اين بسياري از جملات اين زيارت مخالف کتاب خدا است. از آن جمله يکي از آشکارترين قرائن جعل زيارتنامه اين است که جاعل زيارت, معناي آية 35 سورة شريفة المائده را درست نفهميده و با اشاره به آية مذکور مي‌گويد: «لم يتوسل المتوسلون إلى الله بوسيلة هي أعظم حقاً عنده منكم أهل البيت» = «متوسلان به وسيله‌اي که نزد خدا حقي بيشتر از شما اهل بيت داشته باشند توسل نجسته‌اند».   اولا بايسته‌است که بدانيم هيچ يک از مخلوقات خدا حتي انبياء عظام صلوات الله عليهم نيز بر پروردگار حقي ندارند, بلکه اين خداوند متعال است که بر همه منت دارد و اگر زيارتنامه‌ساز جاهل اندکي با قرآن آشنا بود و اين آيات به گوشش رسيده بود شايد چنين جملاتي را از خود نمي‌بافت. در قرآن کريم آمده‌است: ﴿قَدْ مَنَّ اللهُ عَلَيْنَا﴾ = همانا که پروردگار بر ما منت نهاد. (يوسف/90). و فرموده‌است: ﴿وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ ﴾  = به راستي که ما بر موسي و هارون منت نهاديم. (الصافات/114). و مي‌فرمايد: ﴿وَلَكِنَّ اللهَ يَمُنُّ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ﴾= ولي خداوند بر هر يک از بندگانش که بخواهد منت مي‌نهد. (ابراهيم/11).
اما نکتة مهمتر اينکه وي دراين جملات به آيه 35 سورة مبارکة المائده نيز اشاره کرده‌است. از اين رو لازم مي‌دانم در اينجا نيز چنانکه در کتب ديگر خود از جمله «تابشي از قرآن» و غيره توضيح داده‌ام معناي صحيح آية مذکور را که مرتضي مطهري نيز در «عدل الهي» معناي درست آن را ذکر نکرده‌است، بيان کنم تا خدعة اين زيارت‌سازان و مغالطة خرافيين آشکار شود. آية شريفه مي‌‌فرمايد: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ وَجَاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ﴾ = اي کساني که ايمان آورده‌ايد تقواي الهي پيشه کنيد و براي رضايتش وسيله (منزلت) بجوييد و در راه خدا جهاد کنيد تا رستگار شويد (المائده/35).
اولاً چنانکه ظاهر است آيه خطاب به مؤمنين است و بنا به ‌اية 285 سورة شريفة ‌البقره، پيامبر (ص) خود يکي از مؤمنين است و مسلماً ائمه عليهم السلام نيز مشمول خطاب آيه مي‌باشند. اکنون مي‌پرسيم وسيله پيامبر و ائمه به سوي خداوند متعال جز ايمان و تقوي و عمل صالح چيست؟ آيا وسيله‌اي که هم امام و هم مامومين بايد آن را بجويند غير از جهاد في سبيل الله‌است؟ آيا احکام دين در مورد امام و ماموم فرق دارد و در مورد اين آيه نبايد مامومين از امام و مقتداي خود پيروي کنند و هر آنچه را که او به عنوان وسيله مي‌گيرد آنان نيز بگيرند؟!
در واقع آية کريمه پس از امر به جستجوي اين وسيله، نمونه‌اي از آن را ذکر کرده و فرمان داده که «جاهدوا = جهاد کنيد» و بدين ترتيب بلافاصله منظور از جستجوي وسيله را توضيح داده‌است. به همين سبب اکثر مدافعين خرافات، آية فوق را در خطب وکتب خود تا انتها ذکر نمي‌کنند و اين مقطع آيه را نمي‌آورند!
ثانياً آيه نفرموده‌است: «ادعوا الوسيلة = وسيله را بخوانيد» بلکه فرموده «بجوييد» و بديهي است که «ابتغاء» غير از «دعوت» و «دعاء» است.
ثالثاً از اواخر قرن دوم به بعد، ديگر ائمه در دسترس نيستند تا آنها را بجوييم و ارواح طيبة آنان نيز در عالم ما قابل جستن و قابل حصول نيست! چگونه ممکن است پروردگار, ما را به جستجوي موجودي غير قابل حصول امر فرمايد؟!
رابعاً اين آيه حتي در زمان حيات پيامبر اکرم (ص) يا ائمة بزرگوار نيز جز براي کساني که در مدينه يا کوفه و ... مي‌‌زيسته‌اند، قابل عمل نبوده‌است. چگونه ممکن بود مؤمن مقيم يمن يا شام يا خراسان و ... ائمه را بجويد؟ (مگر اينکه بار سفر بسته و خود را به مقر ائمه برساند که اين کار نيز براي همه ميسر نبوده‌است) و گرنه از راه دور که امکان نداشت بزرگان دين را بجويند!(108)
خامساً اين آيات مفسر و مبين معناي وسيله‌است, خداوند متعال مي‌فرمايد: ﴿قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيلاً . أُولَئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ...﴾= بگو آن کساني را که غير از خدا مي‌پنداريد [کاري از آنها برايتان ساخته‌است] فرا خوانيد، آنان نمي‌توانند زيان را از شما بازدارند و يا اينكه [چيزي را] تغيير دهند، کساني را که ايشان مي‌خوانند، خود به دنبال وسيله‌اي هستند تا آنها را به پروردگارشان نزديکتر سازد و به رحمت حق اميدوار و از عذابش بيمناک‌اند...... (الإسراء/56-57).
مي بينيم که لفظ «أقرب» در آية شريفه، قرينه‌اي است بر اينکه مراد از وسيله «منزلت» است که با التزام به اوامر و نواهي شرع حاصل مي‌شود و کساني که در پيشگاه الهي مقربتر هستند نزد خدا منزلت مي‌جويند.
ديگر آنکه آيه به صورت ضمني مي‌فرمايد آن کساني که شما به دعا مي‌خوانيد خود جويندة وسيله‌اند و مسلماً کسي که خود به دنبال وسيله‌است نمي‌‌تواند وسيله قرار گيرد.
سادساً: مي‌‌پرسيم چرا مدعيان حب آل رسول (ص) در مورد اين آيه به توضيحات ائمه اشاره نمي‌کنند و فرموده هاي آن بزرگواران را به روي مبارک نمي‌آورند؟! از آن جمله رسول خدا (ص) مي‌فرمايد: «إلهي وسيلتي إليك الإيمان بك» = پروردگارا وسيلة من به سوي تو ايمانم به توست. 
امير المؤمنين (ع) فرموده: «إِنَّ أَفْضَلَ مَا تَوَسَّلَ بِهِ المُتَوَسِّلُونَ إِلَى اللهِ سُبْحَانَهُ وتَعَالَى الإيمَانُ بِهِ وبِرَسُولِهِ والْجِهَادُ فِي سَبِيلِهِ فَإِنَّهُ ذِرْوَةُ الإسْلامِ، وكَلِمَةُ الإخْلاصِ فَإِنَّهَا الْفِطْرَةُ، وإِقَامُ الصَّلاةِ فَإِنَّهَا الْمِلَّةُ، وإِيتَاءُ الزَّكَاةِ فَإِنَّهَا فَرِيضَةٌ وَاجِبَةٌ، وصَوْمُ شَهْرِ رَمَضَانَ فَإِنَّهُ جُنَّةٌ مِنَ الْعِقَابِ، وحَجُّ الْبَيْتِ...» = برترين وسيله‌اي که متوسلين براي تقرب به پروردگار به آن توسل جسته‌اند، ايمان به خداوند و رسولش و جهاد در راه خداست که آن قلعة رفيع اسلام و کلمة توحيد مي‌باشد و آن مقتضاي فطرت است، و اقامة نماز که [علامت] دين اسلام است, و پرداخت زکات که از واجبات مي‌باشد, و روزة ماه رمضان که سپري در برابر عقاب است, و حج‌ خانه خدا.....(109).   چنانکه ملاحظه مي‌شود، در واقع آن حضرت مفاد آية سورة مائده را تفسير کرده‌است. 
همچنين آن حضرت در دعايي عرض مي‌کند: «قد جئتُ أطلب عفوَكَ و وسيلتي إليكَ كرمُكَ..» = آمده‌ام که طلب عفو کنم و وسيله‌ام در پيشگاهت فضل و کرم توست(110). و فرموده‌است: «فقد جعلتُ الإقرار بالذنب إليك وسيلتي... مُتَوِسِّلٌ بكرمك..» = اقرار به گناه را وسيله خويش به درگاهت قرار داده‌ام و در پيشگاهت به کرم تو متوسل مي‌‌شوم(111) و «فإني أتَوَسَّلُ إليكَ بتوحيدكَ و تهليلكَ وتمجيدكَ وتكبيركَ وتعظيمكَ.. » = پس همانا در پيشگاهت به يگانه ‌دانستن و تهليل و تمجيد و 