د علی وصیت نشده است.
اگر بگویید: علی (رض) این حق را روایت کرده است.
می‌گوییم: علی(رض)  روایت کرده است که حقی ندارد، و او با دیگر برادران صحابی‌اش فرقی ندارد.
و روایاتی که در ابطال وصیت روایت شده‌اند از نظر سند از روایاتی که ادعای امامت او را می‌کنند صحیح ‌ترند.
و علاوه از این، وضعیتی که اصحاب در آن می‌زیستند بر وجود چیزی از این ادعاها دلالت نمی‌کند، و قبلاً در چند جا این مطالب بیان شد، و همچنین در آینده نیز توضیح داده خواهد شد.
و چگونه خداوند این امت را می‌ستاید که آنها برگزیده و عادل هستند، و از طرفی اولین افراد امت فاسق و ظالم می‌باشند؟!
و حال آنکه آنها در زمان نزول قرآن می‌زیستند، و در راه ایمان خود به انواع مصایب گرفتار شدند، و آنان زندگی را با زهد و دوری از دنیا و جهاد در راه خدا سپری نمودند، و هزاران نفر از آنها به دور از وطن و سرزمین خود در گوشه‌های دنیا کشته شدند، پس آنها با این جهاد کدام دنیا را می‌خواستند؟!
آیا معقول است که این تعداد زیاد که هزاران نفر بودند در مدح و ستایش الهی بهره‌ای نداشته باشند؟!
آیا این متهم کردن خداوند عزوجل نیست به اینکه او تعداد زیادی را می‌ستاید و در واقع فقط ستایش بر چهار نفر انطباق پیدا می‌کند؟! و مردم فریب آنها را می‌خورند و آنان را گرامی و عادل قرار می‌دهند و روایاتشان را می‌پذیرند و حال آن که به گفتة شما آنها در حقیقت چنین نیستند؟!
آیا امت در این برهه از تاریخ از میان رفت، و هیچ کس در آن که صلاحیت شامل شدن در آیه ﴿كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ﴾ [آل عمران: 110] باشد باقی نماند. چون ظلمی شد، یا اینکه خیر در کنار آن شر وجود داشت؟!
و ادامه یافتن خیر حلقه‌ای در سلسله خوب بودن این امت است که تا قیامت از بین نخواهد رفت؟!
2) خداوند می‌فرماید:(کَمَا أَرْسَلْنَا فِيکُمْ رَسُولاً مِّنکُمْ يَتْلُو عَلَيْکُمْ آيَاتِنَا وَيُزَکِّيکُمْ وَيُعَلِّمُکُمُ الْکِتَابَ وَالْحِکْمَةَ وَيُعَلِّمُکُم مَّا لَمْ تَکُونُواْ تَعْلَمُونَ)(البقره: 151).
«و همچنین پیغمبری را از خودتان در میانتان برانگیختیم که آیات ما را بر شما فرو می‌خواند و شما را پاکیزه می‌دارد و به شما کتاب و حکمت را می‌آموزد و به شما چیزی یاد می‌دهد که نمی‌توانستید آن را بیاموزید».
این آیه چند چیز را بیان می‌کند:
اول: اینکه خداوند منت خویش را بر این امت بیان می‌دارد که در رأس آن نسلی است که مخاطب این قرار گرفته است که (پیامبری از خودتان... آیات قرآن.... شما را پاکیزه می‌دارد و به شما می‌آموزد...).
فکر نمی‌کنم که عاقلی گمان برد که مخاطبین در این منتی که خداوند بر آنها نهاده است داخل نیستند.
دوم: اینکه یکی از منت‌هایی که خداوند بر آنها نهاده است این است که پیامبر خدا (ص) آنها را پاک می‌گرداند. آیا این نعمت تحقق یافته و پیامبر آنها پاکیزه و پاک کرده است یا خیر؟!
ابن کثیر می‌گوید: («ویزکیهم» یعنی آنها را از زشتی‌های اخلاقی و کارهای جاهلیت پاک می‌گرداند...)(5) . 
اگر بگویند: آیا همه کسانی که با او بوده‌اند پاک شده‌اند حتی منافقین؟
می‌گوییم: مخاطب مؤمنانی هستند که با آنحضرت (ص) بوده‌اند و در میان امت معروفند و به عنوان اصحاب و یاران پیامبر (ص) شناخته می‌شوند، پس اینها اولین کسانی هستند که در خطاب الهی داخل می‌باشند.
3) خداوند متعال می‌فرماید:(کُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ)(آل عمران: 110). «شما بهترین امتی هستید که به سود انسانها آفریده شده‌اید».
همه مفسرین بر این اجماع دارند که این ستایش الهی بر امت شامل اصحاب می‌شود، و در مورد اینکه آیا شامل بقیه است هم می‌گردد اختلاف کرده‌اند. بعضی گفته‌اند: منظور آیه کسانی هستند که همراه پیامبر (ص) از مکه به مدینه هجرت کرده‌اند...(6) .
و برخی از مفسرین گفته‌اند: منظور همه امت است(7) .
و اقوال مفسرین از این دو مفهوم تقریباً بیرون نمی‌رود.
پس خداوند یا اصحاب مهاجر را ستوده است، یا همة امت را. به ظاهر نسل اول امت از این ستایش بهرة بیشتر و کاملتری دارد، چون آنها یاوران دین و راویان آن می‌باشند، و آن طور که اسباب صلاح و پرهیزگاری برای آنان فراهم بوده است، برای دیگران به آن اندازه فراهم نبوده است. خداوند امت را خطاب نموده و آنها را ستوده است. آیا معقول است که خداوند امت را خطاب نموده و بستاید و این خطاب فقط شامل چهار نفر از آنها باشد؟! و بقیه یا کافرند یا مرتد، و یا ظالم و فاسق هستند؟!!
بار خدایا! تو پاکی، این تهمت بزرگی است!!
4) خداوند متعال می‌فرماید:(لَا يَسْتَوِي مِنکُم مَّنْ أَنفَقَ مِن قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ أُوْلَئِکَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِينَ أَنفَقُوا مِن بَعْدُ وَقَاتَلُوا وَکُلًّا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَى وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ)(الحدید: 10).
«کسانی از شما که پیش از فتح (مکه) از اموال خود (در راه خدا) بخشیده‌اند و (در راه خدا) جنگیده‌اند (با دیگران) برابر و یکسان نیستند. آنان درجه و مقامشان فراتر و برتر از درجه و مقام کسانی است که بعد از فتح (مکه) بذل و بخشش نموده‌اند و جنگیده‌اند، اما به هر حال، خداوند به همه وعده پاداش نیکو می‌دهد و او آگاه از هر آن چیزی است که می‌کنید».
رازی می‌گوید: (بدان که آیه بر این دلالت می‌کند که کسانی که قبل از فتح مکه در راه خدا انفاق و بذل و بخشش نموده‌اند و با دشمنان خدا جنگیده‌اند؛ درجه و مقامشان فراتر و برتر از مقام کسانی است که این دو کار را بعد از فتح مکه انجام داده‌اند).
تا اینکه می‌گوید: (و خداوند به هر دو گروه وعده پاداش نیکو، یعنی بهشت را داده است، اما مقامشان متفاوت است)(8) .
می‌گویم: آیه به صراحت فضیلت کسانی از اصحاب (رض) را بیان می‌دارد که در راه خدا جنگیده‌اند و اموال خود را برای یاری کردن دین خدا قبل از فتح مکه - یا قبل از صلح حدیبیه- خرج کرده‌اند، و همچنین فضیلت کسانی را بیان می‌دارد که بعد از فتح مکه چنین کرده‌اند، و به هر دو گروه و عده پاداش نیکو که بهشت است داده است. 
آیا این وعدة الهی به گروه بزرگی داده شده یا فقط به چهار نفر داده شده است؟! آیا ابوبکر و عمر و عثمان در این داخل هستند یا نه؟!
اگر گفته شود: بله، آنها داخل هستند، پس مفهوم آیه همین است.
و اگر گفته شود: نه، دلیلش چیست؟ باز اگر کسی بگوید: نه آنها دراین وعدة الهی شامل هستند و نه علی (رض)، پاسخ چیست؟
اگر گفته شود: از حدیث دلیل داریم که علی از زمرة آنهاست. 
گفته می‌شود: همین‌طور حدیث دلالت می‌کند که اینها نیز داخل هستند.
5) خداوند متعال می‌فرماید:(لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّکِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا)(الفتح: 18).
«خداوند از مؤمنان راضی گردید همان دم که در زیر درخت با تو بیعت کردند. خدا می‌دانست آنچه را که در درون دلهایشان نهفته بود لذا اطمینان خ