16). «سپس شما پس از اين محققا مي‌ميريد، سپس محققا شما روز قيامت مبعوث مي‌شويد».

و نيز در همان سوره آية 99 مي‌فرمايد: ﴿حَتَّى إِذَا جَاءَ أَحَدَهُمُ المَوْتُ قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ * لَعَلِّي أَعْمَلُ صَالِحاً فِيمَا تَرَكْتُ كَلَّا إِنَّهَا كَلِمَةٌ هُوَ قَائِلُهَا وَمِنْ وَرَائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ﴾ (المؤمنون/99-100) «تا وقتيکه يکي از ايشان را مرگ بيايد گويد: پروردگارا مرا برگردانيد شايد من عمل شايسته کنم در آنچه واگذاردم، نه چنين است اين کلمه، کلمه‌ايست که او گويندة آن است و از حول ايشان برزخي است تا روزي که برانگيخته شوند».

و همچنين در سورة صافات از قول اهل بهشت آورده که ايشان از اينکه يکبار در دنيا مرده و ديگر در بهشت نخواهند مرد اظهار تعجب و خوشحالي مي‌کنند. حال اگر دو بار مرگ و رجعتي در کار بود، ايشان يکبار مرگ نمي‌گفتند چنانکه در آية 58 و 59 و 60 از قول اهل بهشت فرموده: ﴿أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ * إِلاَّ مَوْتَتَنَا الأُولَى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ * إِنَّ هَذَا لَهُوَ الفَوْزُ العَظِيمُ﴾ (الصافات/58-60) «پس آيا ما نمي‌ميريم مگر همان يکبار مردنمان وآيا ما عذاب نمي‌شويم، حقا که اين خود بهرة بزرگي است».

و همچنين در سورة دخان خدا در مورد اهل بهشت مي‌فرمايد: ﴿لا يَذُوقُونَ فِيهَا المَوْتَ إِلا المَوْتَةَ الأُولَى وَوَقَاهُمْ عَذَابَ الجَحِيمِ﴾ (الدخان/56) «هرگز مرگي جز همان مرگ اوّل (كه در دنيا چشيده‏اند) نخواهند چشيد، و خداوند آنها را از عذاب دوزخ حفظ مي‏كند».

و نيز در سورة زمر آية 30 و 31، خدا خطاب به پيغمبر مي‌فرمايد: ﴿إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُمْ مَيِّتُونَ * ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ القِيَامَةِ عِنْدَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُونَ﴾ (الزمر/30- 31). «محققا تو مي‌ميري و محققا ايشان مي‌ميرند، سپس محققا شما روز قيامت نزد پروردگارتان نزاع مي‌کنيد».

و همچنين آيات زياد ديگري که رجعت را رد مي‌کند. بنابراين رجعت از بيخ و بن دروغ و ساختة جعالين و کذابين است.

خبر دهم، امام باقر، پس از آنکه کلام طولاني براي قائم بيان کرده قسم خورده که والله او مضطر در کتاب خداست که در سورة نمل آية 62 آمده: ﴿أَمَّنْ يُجِيبُ المُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ﴾ «آيا آنکه بيچارة درمانده را وقتي که او را بخواند جواب مي‌دهد و محنت و بدي را برطرف مي‌کند چه کسي است؟».

و اين ربطي به قيامي مهدي ندارد. ولي اينان مي‌گويند: خدا براي کفار مکه نازل فرموده و گفته: آيا آن کسيکه امام قائم را وقت دعا اجابت مي‌کند و بدي را برطرف مي‌کند (اي مشرکين مکه چه کسي مي‌باشد؟! حال مشرکين مکه که خود محمد را قبول نداشتند چگونه خدا چنين سؤالي از ايشان نموده؟، حل اين معما با راويان کذاب است. و در اين خبر چندين آيه را بدون مناسب راجع به قائم و اصحاب او تفسير کرده‌اند، در حاليکه هيچ ارتباطي به قائم خيالي ايشان ندارد. آيا خدا از بازي کردن با آيات قرآن راضی است؟!.

خبر يازدهم، حضرت علي از خود مداحي نموده با اينکه در نهج‌البلاغه مکرر فرموده: «از من مداحي نکنيد»، بعدا فرموده: اگر قائم ما قيام کند عداوت و کينه از دل بندگان خواهد رفت، و درندگان با چرندگان صلح خواهند نمود (يعني گرگ ديگر به گوسفند کاري ندارد بلکه روزه مي‌گيرد). بايد گفت: اين اولاد برخلاف سنت الهي و ثانيا بر خلافت قرآن است که مکرر فرموده تا قيامت بين بشر عداوت و کينه وجود خواهد داشت چنانکه فرموده: ﴿وَأَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ العَدَاوَةَ وَ البَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ القِيَامَةِ﴾ (المائده/64) «و بين ايشان عداوت و کينه انداختيم تا روز قيامت».

چگونه علي مطالبي شرک‌آميز در مدح خود آورده و سپس مطلب ديگري نيز بر ضد قرآن فرموده: مگر شما علي را دشمن قرآن معرفي کرده‌ايد؟!!.

خبر دوازدهم، علي بن الحسين وعدة سرخرمن داده و فرموده: چون قائم بيايد شيعيان ما بيماري ندارند و هر يک قوة چهل مرد پيدا مي‌کند و همه حکام و فرماندارن زمين مي‌شوند. بايد گفت: شيعيان منتظر باشيد!

خبر سيزدهم، محمد بن جمهور که علماي رجال او را فاسد المذهب معرفي کرده و گفته‌اند: او محرمات خدا را حلال و بازار کفر و فسق را در اشعار خود ترويج نموده، حال چنين کسي از حضرت صادق روايت کرده که قائم در مسجد سهله با اهل و عيال خود فرود آيد و انتقام ما را از ايشان بکشد. بايد پرسيد: مگر مردم، زمانيکه قائم ايشان قيام کند به ائمة ايشان ظلمي کرده‌اندکه او انتقام بکشد؟!.

خبر چهاردهم، همان خبر ششم وخرافاتي است که در آنجا آمده و اينجا آن را مکرر نموده‌است. رجوع شود.

خبر پانزدهم، راوي عمرو بن شمر از غلاة است، و در خبر اغراق است که هر کس دشمن ما را بکشد اجر بيست شهيد دارد. در حاليکه آنچه از کتاب خدا استفاده مي‌شود آن است که بايد مردم را به اسلام دعوت کرد و اگر پشت کردند و قبول نکردند بايد رهاشان ساخت. وحتي اگر کسي کافري را بي جهت کشته بايد ديه دهد. آري، اگر کفار در مقابل مسلمين اسلحه کشيدند و بي‌جهت خواستند به قتل مسلمين اقدام کنند، در اين صورت وظيفة مسلمين است که از خود دفاع کنند آنهم تا وقتيکه کفار از جنگ دست بکشند و حاضر به تسليم و يا صلح شوند. بنابراين، وظيفة مسلمين کشتن گمراهان نيست بلکه وظيفة ايشان راهنمائي است چه قبول بکنند و يا نکنند.

﴿فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّمَا عَلَيْكَ البَلاغُ المُبِينُ﴾ (النحل/82). «پس اگر روي گردان شوند، [بدانند كه‏] بر [عهده‏] تو فقط رساندن آشكار است‏».

خبر شانزدهم، حضرت باقر، علم به کتاب خدا و سنت رسول را براي قائم مانند گياه روئيدني دانسته‌است. بايد پرسيد: آيا مگر علم روئيدني است؟ نويسنده گويد: براي بي‌خبران از کتاب خدا و سنت رسول آري.

خبر هفدهم، مجهولي از مجهول ديگري نقل کرده که حضرت باقر فرموده: حديث ما سخت و مشکل است آنرا نمي‌پذيرد مگر ملک مقرب و يا پيغمبر مرسل و يا مؤمن آزمايش شده و يا شهر حصار دار. و چون مهدي بيايد شيعيان ما از شير جري‌تر و از نيزه گذراترند، دشمن ما را لگدمال کرده و دو دستي بر سر او مي‌زنند. نويسنده گويد: هوس بازي و خودخواهي راويان بهتر از اين نمي‌شود؟ آيا علوم آل محمد همين روايات است؟. بايد گفت: آن مهدي که بر غير سيرة رسول خدا (ص) عمل کند بهتر از اين نمي‌شود. خدا به رسول خود فرموده: ﴿خُذِ العَفْوَ وَأْمُرْ بِالعُرْفِ﴾ (الأعراف/199). «گذشت پيشه كن و به [كار] شايسته فرمان ده».

‏ و در احوال رسول خدا (ص) نوشته‌اند: «کان ألين الناس وأکرم الناس. نرمخوترين و کريمترين مردم بود». و چون در جنگ احد دندانهاي آن حضرت را شکستند و پيشاني او را مجروح نمودند، اصحاب او گفتند: ايشان را نفرين کن. پيامبر (ص) در جواب ايشان فرمود: «إني لم أبعث لعاناً ولکني بعثت داعياً ورحمة، اللهم اهد قومي فإنهم لا يعلمون. من براي لعن و نفرين مبعوث نشده‌ام بلکه براي دعوت به سوي خدا و رحمت مبعوث شده‌ام خدايا قوم مرا هد