امة نماز و برپایی آن در وقت مخصوص آن، تعديل ركوع، سجود، و تكميل ساختن وضو از ويژگيهاي آنان است. 5- از آنچه خدا به آنها بخشيده است، به صورت زكات و پرداخت سایر حقوق واجب و مستحب به بندگان او انفاق می‌نمایند؛ زيرا محبوب‌ترين بنده، نزد خدا كسي است كه از همه براي بندگان خدا مفيدتر باشد و از نظر خداوند کسانی که داراي اين صفات هستند، مؤمنين واقعي به شمار می‌روند که در بهشت به مقامات بلندي نايل مي‌گردند و گناهانشان به نيكي تبديل مي‌شود(3). 
خداوند مي‌فرمايد:
(يَسْأَلُونَکَ عَنِ الأَنفَالِ قُلِ الأَنفَالُ لِلّهِ وَالرَّسُولِ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بِيْنِکُمْ وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِينَ(1) إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُکِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَکَّلُونَ(2) الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ(3) أُوْلَئِکَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَّهُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ کَرِيمٌ(4)) (انفال، 1-4)
«از شما در مورد غنائم سؤال مي‌نمايند. بگو: غنائم از آن خدا و رسول خدا است. از خدا بترسيد و به اصلاح ذات بين خودتان بپردازيد و اگر ايمان داريد، از خدا و رسول وي پيروي نمائيد. مؤمنين واقعي كساني هستند كه هرگاه ذكر خدا مي‌شود و هنگامي كه آيات الهي تلاوت مي‌گردد، ايمانشان افزوده مي‌شود و بر پروردگار خود توكل مي‌نمايند. كساني هستند كه نماز را بر پا مي‌دارند و از روزيهائي كه به آنها داده‌ايم، انفاق مي‌نمايند، آنها هستند مؤمنين حقيقي نزد پروردگارشان. براي آنها درجات، مغفرت و رزق كريم در نظر گرفته شده است.»
دیدگاه استاد محمد امين مصري دربارة مضامین سورة انفال:
آيه‌های اين سوره، به اعمال مؤمنان در بدر نپرداخته است؛ بلکه به بیان سرزنش سخت و دردناکی پرداخته است تا مؤمنان را وادار ‌نمايد به فطرت و سرشت اصلی خویش بازگردند و تقوای الهی را پیشه سازند و نكاتي را قرآن مورد توجه قرار داده كه جوانب صفت را با بياني قوي و واضح ضمن تصويركشيدن آنچه كه در درون نفسها است آنهم با تصويري رقيق و اعجاب انگيز كه تمام حركات و اشارات را به منصه ظهور مي‌كشد، خاطرنشان نموده است. بر این اساس، وجدان و ضمير مؤمن آگاه می‌گردد و مي‌تواند فاصلة بين خود و درجات ايمان كه همواره قلبش جهت رسيدن به آن مي‌تپد، درك نمايد. از آنجایي كه آيات، از جانب ذاتي حكيم و عليم است، ذوق سليم مي‌تواند، زيبایي شيوة سرزنش را به گونه‌ای احساس نمايد که سرزنش در آن جایی نداشته باشد، اما چون اين عتاب، حركات درون نفس را به تصوير مي‌كشد، هر انسانی مي‌تواند درك نمايد كه مؤمن واقعی نبايد به اين اوصاف، متصف باشد و به همين جهت است كه نتایج والای ايمان وخصوصيات متمایزکنندة میان مؤمن و ذلت در اين آيات قبل از مطالب ديگر ذكر شده‌اند:
(إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُکِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَکَّلُونَ(2) الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ(3) أُوْلَئِکَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا لَّهُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ کَرِيمٌ(4)) (انفال، 2-4)
در اين آيات، عتاب خاصي ذكر نشده است، اما واقعيتي را ذكر نموده است كه از هر عتابي بليغ‌تر است.
خداوند مي‌فرمايد:(يَسْأَلُونَکَ عَنِ الأَنفَالِ) مقصد خطاب اين است كه نبايد آنها چنين سؤالي بكنند.
خداوند متعال حقيقت خروجشان را از مدينه چنين بيان نموده است:
(کَمَا أَخْرَجَکَ)
در اين تعبير، تصوير خوف و وحشت به بليغ ترين شكل بيان شده است؛ یعنی، افرادي كه به سوي مرگ رانده مي‌شوند و هيچ اختياري از خود ندارند و مرگ را با چشم سر مشاهده مي‌كنند. سپس خداوند مي‌فرمايد:
(وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ الشَّوْکَةِ تَکُونُ لَکُمْ)
«دوست داشتيد، غنایم كاروان نصيب شما شود.»
اين آيه، تصوير کوچکی از ضعفی كه نفوس دچار آن هستند، بيان می‌نماید.
استاد محمد امين ادامه مي‌دهد:
آيات قرآن هر نوع احساس برتري و غرور را از نفوس مؤمنان بر طرف گردانيد(4). 
سوره با موضوع غنائم و اختلاف مؤمنان در تقسيم آن و دیدگاه آنان در اين موضوع آغاز گرديد و چهار آيه در اين باره جهت اطمینان قلب آنان و پاك گردانيدنشان از اختلافي كه انگيزه‌اش حب مال و تمايل به آن بود، نازل گرديد(5). 
اگرچه اختلاف در مورد تقسيم غنائم، بعد از اختلاف در مورد خروج به بدر و جنگ با دشمن انجام گرفت، اما از آنجا که اين موضوع در زندگي مؤمنان اهمیتی ویژه دارد، لذا سوره با موضوع اختلاف در تقسيم غنائم آغاز گرديد و سنت الهي نيز چنين است كه در بيان قصص و رويدادها ترتيب وقوع آنها را در نظر نمي‌گيرد(6). 
ندايي كه متوجه قلبهاي مؤمنان هنگام درگیری بر سر غنایم شد، نداي تقوا بود كه از جانب خدا نازل گردید. آري: چه والا و پاك است خالقی که بر اسرار قلبها و دلها آگاه است. او نمي‌خواهد قلب هیچ بشری از تقواي الهي و احساس ترس از وي و کسب رضایت و خشنودی او در دنيا و آخرت، تهي باشد؛ زيرا قلبي كه با خداوند ارتباط نداشته باشد و از غضبش نترسد و رضايتش را دنبال نكند، هرگز توان رهایي از سنگيني متاع دنيا را ندارد و هيچ گاه نمي‌تواند آزادي و رهائي را احساس نمايد.
به درستی که: تقوا، مهار دلها است كه انسانها با آن گام به گام پیش می‌روند و بدين جهت است كه قرآن بدین وسیله، آنان را به صلح و دوستی دعوت می‌دهد، آنجا كه ‌مي‌فرمايد: 
(فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَصْلِحُواْ ذَاتَ بِيْنِکُمْ)
«از خدا بترسيد و بين خو صلح برقرار كنيد.» 
همچنين بدین وسیله، آنان را به اطاعت خدا و رسولش فرا می‌خواند:(وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ) اطاعت نخستين در اين آيه از دستور خداوند، در مورد قضاوت او در غنایم است. بدين صورت غنایم از ملكيت مجاهدان در آمد و در ملكيت خدا و رسولش قرار گرفت و حق تصرف در آنها صرفاً از آن خدا و رسول خدا گرديد و مؤمنان بايد با طيب خاطر به تقسيم خدا و رسول، گردن نهند و روابط و اختلافات خود را اصلاح نمایند و با يكدگر متحد شوند(7). 
اين تربيت رباني، زمام دلهايشان را به خداي يكتا سپرد و آنان را از نشاط پيروزي و غرور موفقيت بازداشت تا مبادا ضعف و قصور بشري خود را فراموش كنند و به تكبر و فخر بر ديگران بينديشند.
اين شيوة تربيت رباني بر حقيقيتي مهم‌تر از پيروزي بر مشركان تأكيد مي‌نمايد و آن اصلاح میان مردم است و اينكه پيروزي حقيقي، پيروزي بر روزنه‌هاي قلب است كه در بارگاه الهي از هر چيز مهم‌تر و بزرگ‌تر است و پيروزيی كه بر اثر آن اختلاف داخلي ایجاد گردد، ارزشي ندارد.
آيات فوق بیانگر این موضوع است که نقش