تح آمده است‌كه عروه ‌گفت در داستان عايشه برادرانش بدان راضي بودند ودر قضيه عاصم نيزگفته‌اندكه با رضايت ديگر فرزندان عمرچنين‌كرد. بعلاوه فعل ابوبكر و عمرحجت نيست‌، بويژه وقتي‌كه با حديث مرفوع هم تعارض داشته باشد. 
10-‌اجماع برآنست‌كه انسان مي‌تواند مال خود را بغير از فرزندش بدهد. پس هرگاه او بتواند با تمليك بيگانه همه فرزندانش را محروم‌كند، مي‌تواند با تمليك بعضي از فرزندانش‌، بعضي ديگر را محروم‌كند. ابن عبدالبر اين را ذكركرده است‌. حافظ‌گفته است‌: ضعف آن آشكاراست وبركسي مخفي نيست چون اين قياس در برابر نص است‌. ا.ه . پس حق اينست‌كه مراعات مساوات شرعي بين فرزندان واجب است و افزون بخشي به بعضي ازآنان حرام است‌.
 كساني‌كه مساوات شرعي را واجب مي‌دانند دركيفيت آن اختلاف دارند محمد ابن الحسن و احمد و اسحاق و بعضي از شافعيه و مالكيه‌ گفته‌اند عدالت آنست‌ كه در بخشش به فرزندان قانون ارث مراعات شود يعني به مذكر دو برابر مونث داده شود. و دليل آورده‌اندكه اگر واهب بميرد سهم آنان در مال چنين است‌. و غيراينان گفته‌اند در اينجا فرق بين مذكر و مونث نيست و ظاهر امر بر تسويه دلالت مي‌كند. ا.ه . 

پشيمان شدن‌ از هبه و بخشش 
جمهور علما برآنند كه پشيمان شدن از هبه و بخشش حرام است حتي اگر بين برادران يا زن و شوهر هم باشد. مگراينكه هبه و بخشش پدربفرزندش باشدكه در اين صورت پدر مي‌تواند پشيمان شود و براي او حرام نيست‌، چون صاحبان سنن روايت كرده‌اند از ابن عباس و ابن عمركه پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌:
“لا يحل لرجل أن يعطي عطية أو يهب هبة فيرجع فيها الا الوالد  فيما يعطي ولده  ومثل الذي يعطي العطية ثم يرجع فيها كمثل الكلب يأكل فإذا شبع قاء ثم عاد في قيئه [5] [براي كسي حلال نيست ‌كه ازبخشيده شده و هبه خويش پشيمان شود مگر پدر كه حق دارد ازچيزي‌كه بفرزندش بخشيده است پشيمان شود -‌فرق نمي‌كند ولد بزرگ يا كوچك باشد -‌مثل‌كسي‌كه چيزي را مي‌بخشد سپس ازآن پشيمان مي‌شود وآن را پس مي‌گيرد مثل سگي است‌كه چون سير شد قي مي‌كند و بعد همان قي ‌كرده خود را مي‌خورد]‌".                             
ابوداود و نسائي و ابن ماجه و ترمذي بصورت حسن صحيح آن را روايت كرده‌اند و اين بهتر برحرمت آن پشيماني‌، دلالت مي‌كند و مي‌رساندكه پشيماني از بخشش حرام است‌.
در يكي از روايات ابن عباس چنين آمده است‌:" ليس لنا مثل السوء الذي يعود في هبته كالكلب يرجع في قيئه  [ما مثل سوء و بد نداريم‌:‌كسي‌كه از هبه و بخشوده خويش‌، پشيمان مي‌شود همچون سگ است‌كه قي‌‌كرده خود را مي‌خورد و برايش پشيمان شده است‌]‌". همانگونه‌كه پدر حق دارد از هبه خويش پشيمان شود، اگر كسي چيزي را دربرابرعوضي بكسي هبه‌ كرده بود تا بوي پاداش آن داده شود، اگر موهوب له عوض آن را نداد و او را از پاداش هبه محروم‌كرد، او مي‌تواند از هبه خويش پشيمان شود. چون سالم از پدرش روايت كرده است كه پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌:" من وهب هبة فهو أحق بها ما لم يثب منها  [هركس چيزي را هبه‌كرد، او خود بدان بيشتر سزاوار است و بيشتر استحقاق آن را دارد، مادام‌كه ثواب و عوض آن را نيافته باشد]"‌. و ابن القيم در “‌اعلام الموقعين‌” اين را ترجيح داده وگفته است‌: “‌واهبي حق ندارد ازهبه خويش پشيمان شود اگربقصد تبرع و خيرمحض به هبه اقدام‌كرده باشد، نه‌كسي‌كه براي عوض و پاداش همانند آن‌، هبه‌كرده است‌، ولي‌كسي‌كه بقصد عوض وپاداش متقابل‌، هبه‌كرده باشد و طرف حاضر نبودكه مقابله بمثل‌كند و عوض وي را نداد، او حق دارد پشيمان شود. در نتيجه بهمه احاديث و سنتهاي پيامبر صلي الله عليه و سلم  عمل شده است و احاديث او با هم تعارض و اختلاف ندارند، پس مواردشان فرق مي‌كند. - يعني در جايي‌كه بظاهر تعارض باشد با اختلاف موارد،تعارض برطرف مي‌شود  

هدايا و هبه‌هائي‌ كه رد نمي‌شوند و برگردانده نمي‌گردند
1- بروايت از ابن عمر پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌:" ثلاث لاترد: الوسائد والدهن  واللبن  [سه چيز برگردانده نمي‌شوند. بالش و روغن پاك و مواد خوشبو و شير]"‌. 
 ٢-‌بروايت از ابوهريره پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌:" من عرض عليه ريحان فلا يرده لانه خفيف المحمل طيب الريح  [برهركسي‌گلي عرضه شد و هديه شد، آن را برنگرداند چون هم سبك است وهم خوشبو]"‌.              
٣-‌بروايت از انس آمده است‌كه پيامبر صلي الله عليه و سلم  مواد خوشبو را برنمي‌گرداند.

ستايش و دعاي خير براي ‌كسي‌ كه هديه مي‌دهد
1- بروايت از ابوهريره پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌:" من لم يشكر الناس لم يشكر الله  [‌هركس مردم را سپاسگزاري نكرد، خدا را نيز سپاسگزاري نكرد]"‌.
٢- بروايت از جابر پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌:" من أعطي عطاء فوجد  فليجزيه، ومن لم يجد فليثن، فإن من أثنى فقد شكر، ومن كتم فقد كفر، ومن تحلى بما لم يعط كان كلابس ثوبي زور   [‌هركس بوي چيزي داده شد و او داراي مال بود و رفاه حال داشت‌، پاداش و عوض آن را بدهد و اگرنداشت او را ثناي نيكوگويد چون‌كسي‌كه ثناي نيكو و ذكر خير بخشنده‌كند، سپاسگزاري اورا بجاي آورده است و هركس بخشش ديگران را پنهان كند، براستي ‌كفران نعمت و ناسپاسي‌كرده است و هركس خود را بچيزي بيارايد كه نبخشيده است يا بوي داده نشده است مانند كسي است‌كه دو جامه دروغين را پوشيده باشد ]"‌. 
٣- بروايت از اسامه بن زيد پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌:" من صنع إليه معروف فقال لفاعله: جزاك الله اخيرا فقد أبلغ في الثناء    [‌با هركس نيكي و احساني شد و او به نيكي‌كننده گفت خداوند جزا و پاداش خيرت دهد، او ثناي بليغ وكامل را بجاي آورده است‌]"‌.
 ٤-‌بروايت از انس آمده است‌كه چون پيامبر صلي الله عليه و سلم  وارد مدينه شد مهاجران نزد او آمدند و‌گفتند: يا رسول الله صلي الله عليه و سلم  ما هيچ قومي را نديده‌ايم ‌كه باندازه مردم مدينه مال فراوان بذل‌كنند و هيچ قومي را نديده‌ايم‌كه از مال اندك خود از ديگران دستگيري كنند، آنگونه‌كه مردم مدينه يعني انصار مي‌كنندكه‌براستي اين قوم بي‌نظيرندكه زحمت و هزينه زندگي ما راكفايت مي‌كنند و بما زحمت نمي‌دهند، و در زحمات ما را شريك نمي‌سازند وما را درچيزهاي‌گواراي خود شريك مي‌سازند، تا جائيكه نگران هستيم، ‌كه تمام مزد و پاداش خوب را همه ازآن خود سازند و چيزي از خيرات براي ما نماند، پيامبر صلي الله عليه و سلم  گفت‌: نخير تا زماني‌كه شما در برابر اعمال خيرشان برايشان دعاي خيركنيد و ازآنان بنيكي يادكنيد و ثنايشان ‌گوئيد، شما نيز ثواب و مزد داريد. 
--------------------------------------------------------------------------------
[1] - هبه‌:  بخشش‌.  واهب‌:  بخشنده‌.  موهوب  له‌:‌كسی‌كه  چیزی  بوی  بخشیده  می‌شود.  موهوب‌:  چیزی‌كه  بخشیده  می‌شود.  قبض‌:  تسلیم‌كردن  یا  تحویل‌گرفتن‌.  مترجم
[2] - حنابله  هبه  سگی  راكه  نگهداری  می‌شود  صحیح  می‌دانند 