ن  شكاري  مرد  ذبيحه  محسوب  مي‌شود،  همانگونه ‌كه  ذبيحه‌شان  نيز  حلال  است‌.

دريافتن  صيد  در  حال  زنده  بودن  
هرگاه  شكارچي  صيد  را  زنده  و  نيمه  جان  يافت‌،  در  حاليكه‌ گلويش  و  مري  آن  قطع  شده  و  احشاء  و  امعاء‌ش  دريده  شده  و  بيرون  افتاده  بود،  بدون  اينكه  نيازي  به  ذبح  باشد  حلال  است‌.
ولي  اگر  در  آن  زندگي‌كامل  باقي  باشد،  واجب  است‌كه  آن  را  ذبح‌كند  و  بدون  ذبح‌ گوشتش  حلال  نيست .

پيدا كردن  صيد  مرده  بعد  از اصابت  تير  
هرگاه  شكارچي  تيري  به  صيد  انداخت  و  بدان  اصابت‌كرد،  سپس  از  او  ناپديد  شد،  سپس  آن  را  درباره  پيداكرد  و  مرده  بود،  به  سه  شرط‌گوشت  آن  حلال  است‌: 
1-‌بعد  از  اصابت‌گلوله  و  تير  با  افتادن  از كوه  و  يا  افتادن  درآب  نمرده  باشد  چون  دراين  صورت  احتمال  داردكه  بوسيله  سقوط  از كوه  يا  غرق‌ شدن  درآب  مرده  باشد  نه  بوسيله  اصابت  تير  ياگلوله‌.  بخاري  و  مسلم  از  عدي  بن  حاتم  روايت‌ كرده‌اندكه  گفت‌:  پيامبر صلي الله عليه و سلم    گفت‌:" إذا رميت بسهمك فاذكر الله، فإن وجدته قد قتل فكل إلا أن تجده قد وقع في ماء، فإنك لا تدري الماء قتله أو سهمك    [هرگاه  تيربسوي  شكارانداختي  نام  خدا  را  يادكن  دراين  صورت  اگر  شكار  را  مرده  يافتي‌گوشت  آن  را  بخور  مگر  اينكه  آن  را  افتاده  در  آب  بيابي  در  اين  صورت  حلال  نيست  چون  تو  نمي‌داني‌كه  وسيله  غرق  شدن  درآب  مرده  است  يا  به  وسيله  تيرشما]"‌.
٢-‌شكارچي  يقين  داشته  باشدكه  شكار  با  تير  او  مرده  است  و  اثري  و  نشانه‌اي  از  تير  ديگري  يا  حيوان  ديگر،  برآن  پيدا  نباشد،  چون  عدي  بن  حاتم‌گفت‌:‌گفتم  اي  رسول  الله‌ گاهي  تيري  بسوي  شكار  مي‌اندازم  و  فردايش  آن  را  با  تير  خود  مي‌يابم‌؟  پيامبر صلي الله عليه و سلم    گفت‌:" إذا علمت أن سهمك قتله ولم تر فيه أثر سبع فكل    [هرگاه  دانستي‌كه  وسيله  تير  تو  مرده  است  و  نشانه  حيوان  درنده‌اي  درآن  مشاهده  نكردي  آن  را  بخور  حلال  است‌]"‌.  و  در  روايتي  از  بخاري  آمده  است‌:  “‌ما  تير  بسوي  شكار  مي‌اندازيم  دو  روز  يا  سه  روز  دنبال  اثر آن  مي‌گرديم  سپس  آن  را  مرده  مي‌يابيم  درحاليكه  تيردرتن  آن  است‌؟‌”
پيامبر صلي الله عليه و سلم    گفت‌:  ’‌’ يأكل إن شاء    [و  اگر  بخواهد  مي‌تواند  ازآن  بخورد]"‌.
٣-  نبايد  شكار  مرده  شده‌،  فاسد  شده  و  بوي  گنديده گرفته  باشد،  چون  در  آن  صورت  از  آلودگيهائي  است‌،‌ كه  زيانبار  و  مورد  نفرت  طبع  است‌.
ابوثعلبه  خشني‌گفت‌كه  پيامبر صلي الله عليه و سلم   گفت‌:" إذا رميت بسهمك فغاب ثلاثة أيام وأدركته فكله ما لم ينتن    [هرگاه  تيري  انداختي  و شكار سه  روز از توناپديد  شد  سپس  آن  را  يافتي‌كه  مرده  بود  اگر نگنديده  بود  ازآن  بخور]"‌.  مسلم  آن  را  نقل‌كرده  است‌.<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:1023.txt">الا‌ضحية</a><a class="text" href="w:text:1024.txt">عقيقه</a></body></html>الا‌ضحية = قرباني

اُ‌ضحيه  و  ضحيه  يا  قرباني  اسم  است  براي  شتر و گاو  و گوسفندي‌كه  درروزعيد  قربان  يا  ايام  التشريق  روزهاي  سه‌گانه  بعد  از  دهم  ذي‌الحجه  براي  تقرب  بخداوند  ذبح  مي‌گردد.  دليل  شرعي  آن  قول  خدا  است‌: " إنا أعطيناك الكوثر.فصل لربك وانحر إن شانئك هو الابتر   [‌ما  بتو خير كثير و فراوان  از قرآن  وحكمت  و نبوت  ودين  حق  و سعادت  دردين  داده‌ايم  پس  نمازت  را  تنها  براي  خدايت  قرار  بده  و  قرباني  خويش  را  كه  از  شعاير  الهي  است  نيز  براي  پروردگارت  انجام  بده‌،  براستي  دشمن  شما  بد   فرجام  و  خوار  و  بي‌نتيجه  است‌]"  و  "  والبدن جعلناها لكم من شعائر الله لكم فيها خير  حج  ٣٦  [‌و  شترهاي  چاق  و  فربه  قرباني  را  براي  شما  از شعاير  الهي  قرارداديم  درآنها  بر  شما  خير  و  بركت  است‌...]‌".
نحر  بمعني  حيوان  سر  بريده  براي  قر‌باني  است‌.  و  به  اثبات  رسيده  است‌كه  پيامبر صلي الله عليه و سلم   و  مسلمانان  قر‌باني‌كرده‌اند  و  برآن  اجماع‌كرده‌اند.

فضيلت ‌قرباني
ترمذي  از  عايشه  روايت‌كرده  است‌كه  پيامبر صلي الله عليه و سلم    گفت‌:" ما عمل آدمي من عمل يوم النحر أحب إلى الله من إهراق الدم  إنها لتأتي يوم القيامة بقرونها وأشعارها وأظللافها، وإن الدم ليقع من الله بمكان  قبل أن يقع على الارض، فطيبوا بها نفسا    [خداوند  خون  ريختن  قرباني  انسان  را  در  روز  عيد  قربان  از  هر  عمل  ديگرش  دوست‌تر  دارد  خداوند در  روز  قيامت  حيوان  قرباني  را  برايش  زنده  مي‌كند  با  شاخه‌هايش  و  مويهايش  و سمهايش‌،  ثوابش  را  به  وي  مي‌دهد  حتي  براي  شاخ  و  موي  و سم  نيزپاداش  مي‌دهد  -‌خون  قرباني  پيش  از آنكه  روي  زمين  نپخته  شود  در محضر خداوند  منزلت  و  مقام  پذيرش  مي‌يابد  پس  با  طيب  خاطرآن  را  انجام  دهيد  و  قلباً  بدان  شاد  باشيد]‌".

حكم  قرباني‌ از نظر شرع
قرباني‌كردن  سنت  موكده‌اي  است‌كه  پيامبر صلي الله عليه و سلم   روي  انجام  آن  تاكيد  داشته  و  آن  را  ترك  نكرده‌اند،  براي‌كسي‌كه  برآن  قدرت  داشته  باشد  ترك  آن  مكروه  است‌.  چون  بخاري  و  مسلم  بروايت  انس  آورده‌اند كه  پيامبر صلي الله عليه و سلم   دو  قوچ  سياه  و  سفيد  شاخدار  را  با  دست  خود  سر  بريد  و  قرباني‌ كرد  و‌ بسم  الله  و الله ا‌كبر گفت‌.
مسلم  بروايت  ام  سلمه  آورده  است‌كه  پيامبر صلي الله عليه و سلم    گفت‌:" إذا رأيتم هلال ذي الحجة وأراد أحدكم أن يضحي فليمسك عن شعره وأظفاره  [هرگاه  هلال  ماه  ذي‌الحجه  را  مشاهده‌كرديد  و  يكي  از  شما  خواست  قرباني‌كند  پس  از  موي  و  ناخن‌گرفتن  خودداري‌كند  تا  بعد  از  انجام  قرباني‌]"‌.  اينكه  فرمود  هركس  خواست‌كه  قرباني‌كند  دليل  برآنست‌كه  قرباني  سنت  است  نه  واجب  والا  مي‌گفت  بايد  قرباني‌كنيد  و...  از ابوبكر  و  عمر  روايت  شده  است‌كه  آنان  بجاي  خانواده  خود  قرباني  نمي‌كردند  و برايشان  حيوان  سرنمي‌بريدند  مبادا  مردم  گمان  كنند  كه  قرباني  كردن  واجب  ا ست[1] .  

چه  موقع  قرباني  فرض  مي‏‎گردد؟
جز  در  دو  مورد  قرباني  واجب  نمي‌گردد: 1-‌كسي‌كه  قرباني  را  بر  خود  نذركند  واجب  مي‌شود  چون  پيامبر صلي الله عليه و سلم    گفت‌: " من نذر أن يطيع الله فليطعه   [‌هركس  بر  خود نذركند  كه  اطاعت  خدايند  بايد  آن  را  انجام  دهد  و  اطاعت‌كند]‌".  حتي  اگر  نذر  كننده  بميرد  براي  نايب  او  درست  است‌كه  چيزي  راكه  پيش  ازمرگش  معين‌ كرده  است  تا  آن  را  نذركند،  برايش  انجام  دهد.
٢-  بگويد:" هذه لله، أو: هذه أضحية    [‌اين  حيوان  از  آن  خدا  است  يا  اين  حيوان  قرباني  او  است‌]‌".  پس  واجب  مي‌شود  آن  را  قرباني‌كند.  امام  مالك  مي‌گويد:  هرگاه  حيواني  را  به  قصد  و  نيت  قرباني  خريد،  قرباني‌كردن  آن  واجب  مي‌شود.

حكمت  و  فلسفه  قرباني
خداوند  قرباني  را  بمنظور  احياي  سنت  ابراهيم  و  يادبود  وي  و  توسعه  وگسترش