اشاره به آنها بود که معظم آن را در بابهای آب در اين کتاب ذکر خواهم کرد.
266- باب تحريم دشنام دادن مسلمان بدون حق

قال الله تعالی:{ وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً} الأحزاب: ٥٨

خداوند می فرمايد: و آنانيکه ميرنجانند مردان وزنان مسلمان را بدون آنکه گناهی کرده باشند، هر آئينه بار بهتان و گناه ظاهر را برداشته اند. احزاب: 58

1559- وعنِ ابنِ مَسعودٍ رضي اللَّه عَنهُ قال: قال رسُولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « سِباب المُسْلِمِ فُسوق، وقِتَالُهُ كُفْرٌ » متفقٌ عليه.

1559- از ابن مسعود رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: دشنام دادن مسلمان فسق و جنگ با وی کفر است.
ش: اينکه دشنام دادن مسلمان را در برابر کشت وکشتار با وی ذکر نمود، طبق گفتهء داودی برای آنست که احتمالاً گناه دشنام دهنده با گناه جنگجوی با مسلمان يکی است.
و طبری گفته: ذکر لعن و قتل با هم برای آنست که لعن دوری از رحمت خدا است و قتال دوری از نعمت زندگی است.
اين حديث احتمالاً برای تشديد و مبالغه گفته شده، يعنی دشنام دادن و کشتن او هر يک بذاته کفر است، يعنی اگر حلالش شمارد، يا مراد به آن کفران نعمت و اداء نکردن حق برادری دينی است.

1560- وعنْ أبي ذرٍّ رضي اللَّه عنْهُ أنَّهُ سمِع رسُول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يقول: « لا يَرمي رجُلٌ رَجُلاً بِالفِسْقِ أو الكُفْر، إلاَّ ارتدت عليه، إنْ لمْ يَكُن صاحِبُهُ كذلكَ » رواه البخاري.

1560- از ابو ذر رضی الله عنه روايت است که:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم شنيد که می فرمود: هيچ مردی ديگر را به فسق يا کفر متهم نمی کند، مگر اينکه فسق وکفر بر او باز می گردد، هرگاه آنکه اين نسبت ها بوی داده شده همچنان نباشد.

1561- وعنْ أبي هُرَيرةَ رضي اللَّه عنْهُ أنَّ رسُولَ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم  قال: « المُتَسابانِ مَا قَالا فَعَلى البَادِي مِنْهُما حتَّى يَعْتَدِي المظلُومُ » رواه مسلم.

1561- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: دو دشنام دهنده هر چه گفتند، گناهش بر آغاز کنندهء شان است، تا اينکه مظلوم از حد تجاوز کند.

1562- وعنهُ قال: أُتيَ النبيُّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم بِرجُلٍ قَدْ شَرِب قال: « اضربُوهُ » قال أبو هُرَيْرَة  : فَمِنَّا الضَّاربُ بِيدِه، والضَّاربُ بِنعْلِه، والضَّارِبُ بثوبه، فلَمَّا انصَرف، قال بعض القَوم: أخزاكَ اللَّه، قال: « لا تقُولُوا هذا، لا تُعِينُوا عليهِ الشَّيطَانَ » رواه البخاري.

1562- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که گفت:
مردی خدمت پيامبر صلی الله عليه وسلم آورده شد که شراب نوشيده بود، فرمود: او را بزنيد. ابوهريره گفت: برخی از ما به دست و برخی به کفش و برخی به جامه اش وی را می زدند. برخی گفتند: خدا ترا خوار کند.
(رسول الله صلی الله عليه وسلم) فرمود: اينطور مگوئيد و شيطان را بر او ياری ندهيد.

1563- وعنْهُ قال: سمِعْتُ رسُول اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم يَقُول: « من قَذَف ممْلُوكَهُ بِالزِّنا يُقامُ عليهٍ الحَدُّ يومَ القِيامَة، إلاَّ أنْ يَكُونَ كما قالَ » متفقٌ عليه.

1563- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که گفت:
از رسول الله صلی الله عليه وسلم شنيدم که می فرمود: آنکه برده اش را به زنا متهم کند، در روز قيامت بر وی حد جاری شود، جز آنکه چنانچه گفته است، باشد.
267- باب تحريم دشنام دادن مردگان بدون حق و مصلحت شرعی

وَهِيَ التَّحْذِيرُ مِنَ الاقْتِدَاء بِهِ في بِدْعَتِه، وَفِسْقِه، وَنَحْوِ ذَلِك، وَفِيهِ الآيةُ والأحاديثُ السَّابِقَةُ في البَابِ قَبْلَه.

و آن مصلحت شرعی ايکه مراد به حق است همانگونه عطف آن بر آن برای مغايرت صفت است، بيم دادن است از پيروی کردن وی در بدعت و فسقش و مانند آن.
در اين مورد آيهء مبارکه و احاديثی است که در باب پيش گذشت.

1564-¬ وعن عائِشةَ رضي اللَّه عنها قالت: قال رسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « لا تَسُبُّوا الأمواتَ، فَإنَّهُمْ قد أفْضَوْا إلى ما قَدَّموا » رواه البخاري.

1564- از عائشه رضی الله عنها روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: مردگان را دشنام ندهيد، زيرا آنان به آنچه پيش فرستادند، رسيدند (فائده ای در دشنام دادن شان نيست).
268- باب منع از آزار رساندن و اذيت کردن مردم

قال الله تعالی:{ وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً} الأحزاب: ٥٨

خداوند می فرمايد: و آنانيکه ميرنجانند مردان و زنان مسلمان را بدون اين که گناهی کرده باشند، هر آئينه بار بهتان و گناه ظاهر را برداشته اند. احزاب: 58

 1565- وعنْ عبدِ اللَّه بنِ عَمرو بن العاص رضي اللَّه عنْهُمَا قال: قال رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « المُسْلِمُ منْ سَلِمَ المُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ ويدِه، والمُهَاجِرُ منْ هَجَر ما نَهَى اللَّه عنْهُ » متفقٌ عليه.

1565- از عبد الله بن عمرو بن عاص رضی الله عنهما  رواي است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: مسلمان کسيست که مسلمانان از دست و زبانش در امان بمانند و مهاجر (کامل) آنست که آنچه را خداوند ممنوع قرار داده و از آن منع کرده، ترک کند.

 1566- وعنهُ قال: قال رسولُ اللَّه صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « مَنْ أحبَّ أن يُزَحْزحَ عن النَّار، ويَدْخَل الجنَّة، فلتَأتِهِ منِيَّتُهُ وهُوَ يُؤمِنُ باللهِ واليَوْمِ الآخِر، وَلْيَأتِ إلى النَّاسِ الذي يُحِبُّ أنْ يُؤْتَي إليْهِ » رواه مسلم.
وهُو بعْضُ حَديثٍ طويلٍ سبقَ في باب طاعةِ وُلاةِ الأمُور.

1566- از عبد الله بن عمرو بن عاص رضی الله عنهما  روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: آنکه دوست می دارد از دوزخ دور گردانيده شده و به بهشت داخل گردد، بايد مرگش در رسد، در حاليکه او به خدای تعالی و روز آخرت ايمان دارد و بايد با مردم رفتاری را انجام دهد که دوست می دارد از طرف مردم با او انجام شود.
269- باب در منع از دشمنی و قطع رابطه و پشت گرداندن به همديگر
	
قال الله تعالی: { إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ} الحجرات: 10
و قال تعالی: { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ مَن يَرْتَدَّ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ} المائدة: ٥٤
و قال تعالی: { مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ} الفتح: ٢٩

خداوند می فرمايد: هرآئينه مسلمانان برادرند. حجرات: 10
و می فرمايد: متواضع اند برای مؤمنان و درشت طبع اند بر کافران. مائده: 54
و می فرمايد: محمد صلی الله عليه وسلم پيامبر خدا