لحبَلَةُ » رواه مسلم.

1741- از وائل بن حجر رضی الله عنه روايت است که:
پيامبر صلی الله عليه وسلم فرمود: مگوئيد کرم، ولی بگوئيد عنب و حبله (درخت انگور).
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:747.txt">331. باب منع از توصيف زيبائی های زن برای مردی که بدان نياز ندارد، مگر اينکه برای منظوری شرعی باشد، مانند نکاح و امثال آن</a><a class="text" href="w:text:748.txt">332. باب کراهيت سخن انسان در دعاء که "بار خدايا اگر می خواهی بمن بيامرز"، بلکه بايد طلب و درخواست او قاطع باشد</a><a class="text" href="w:text:749.txt">333.باب ناپسنديده بودن گفتهء "آنچه خدا و فلانی بخواهد"</a><a class="text" href="w:text:750.txt">334.باب کراهيت گفتگو بعد از نماز عشاء (خفتن)</a><a class="text" href="w:text:751.txt">335. باب حرام بودن خودداری زن از اينکه با شوهرش همبستر گردد، هرگاه وی را طلب کند و او نيز عذر شرعی نداشته باشد</a><a class="text" href="w:text:752.txt">336.باب حرمت گرفتن زن روزهء نافله را در حاليکه شوهرش حاضر است، مگر به اجازهء او</a><a class="text" href="w:text:753.txt">337.باب تحريم بلند کردن مقتدی (آنکه پشت سر پيشنماز نماز می گزارد) سر خويش را از رکوع يا سجده پيش از امام (پيشنماز)</a><a class="text" href="w:text:754.txt">338.باب کراهيت گذاشتن دست بر تهيگاه در نماز</a><a class="text" href="w:text:755.txt">339.باب کراهيت نماز گزاردن در هنگام حاضر شدن طعام، در حاليکه به آن اشتياق هم دارد، يا وقت آمدن اخبثان (بول و غائط)</a><a class="text" href="w:text:756.txt">340. باب منع از نگريستن بسوی آسمان در نماز</a></body></html>1742- عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّه عنْهُ قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « لا تُبَاشِرِ المرْأَةُ المَرْأَة، فَتَصِفَهَا لِزَوْجِهَا كَأَنَّهُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا » متفقٌ عليه.

1742- از ابن مسعود رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: زنان بايکديگر در يک بستر نشوند (لخت و برهنه) تا به شوهرهای شان آن را تعريف کنند گوئی که بسويش می نگرد.
ش: و حکمت اين منع آنست که مبادا خوش شوهر از توصيف مذکور بيايد و اين کار سبب شود، همسرش را طلاق دهد يا به فتنه و محبت توصيف شده گرفتار شود. 
1743- عنْ أَبي هُريْرَةَ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قَال: «لا يَقُولَنَّ أَحَدُكُم: اللَّهُمَّ اغْفِرْ لي إِنْ شِئْت: اللَّهُمَّ ارْحَمْني إِنْ شِئْت، لِيعْزِمِ المَسْأَلَة، فإِنَّهُ لا مُكْرِهَ لَهُ» متفـــقٌ عليه.
 وفي روايةٍ لمُسْلِم: «وَلكن، لِيَعْزِمْ وَلْيُعْظِّمِ الرَّغْبَة، فَإِنَّ اللَّه تَعَالى لا يتَعَاظَمُهُ شَـيْءٌ أَعْطَاهُ».

1743- از ابو هريره رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: هيچگاه يکی از شما نگويد بار خدايا، اگر می خواهی مرا بيامرز، بلکه بايد جدی سؤال نمايد، زيرا مکره و وادار کنندهء برای او تعالی نيست.
و در روايتی از مسلم آمده که پس بايد سؤال را از روی جزم نمايد و رغبت را زياد کند، زيرا برای خداوند مهم نيست که چيزی را عطاء نمايد.

1744- وَعَنْ أَنَسٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ قَال: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم: « إِذا دعا أَحَدُكُم، فَلْيَعْزِمِ المَسْأَلَة، وَلا يَقُولَن: اللَّهُمَّ إِنْ شِئْت، فَأَعْطِني، فَإِنَّهُ لا مُسْتَكْرهَ لَهُ » متفقٌ عليه.

1744- از انس رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: هرگاه يکی از شما دعا کرد، بايد سؤال را بطوری قاطع نموده و نگويد: بار خدايا اگر می خواهی مرا بده، زيرا همانا مکرهی برای او تعالی نيست.
1745- عنْ حُذَيْفَةَ بْنِ اليَمَانِ رَضِيَ اللَّه عَنْه عَنِ النَّبِيِّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم قال: « لا تَقُولوا: ماشاءَ اللَّه وشاءَ فُلان، ولكِنْ قُولوا: مَا شَاءَ اللَّه، ثُمَّ شَاءَ فُلانٌ » رواه أبو داود بإِسنادٍ صحيح.

1745- از حذيفه بن يمان رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم فرمود: مگوئيد، آنچه خدا و فلانی بخواهد، بلکه بگوئيد آنچه که خداوند بخواهد و سپس فلانی بخواهد.
ش: مگوئيد آنچه خدا و فلانی بخواهد، زيرا او تقاضای مشارکت را می کند، در حاليکه مشيت و ارادهء خدا قديم وازلی و مشيت بنده حادث است.
بلکه بگويد: آنچه خدا بخواهد، و باز فلانی اراده نمايد.
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:76.txt">1</a><a class="text" href="w:text:77.txt">2</a><a class="text" href="w:text:78.txt">3</a><a class="text" href="w:text:79.txt">4</a><a class="text" href="w:text:80.txt">5</a></body></html>والمُرادُ بِهِ الحَديثُ الذي يَكُونُ مُبَاحاً في غَيرِ هذا الوَقْتِ، وَفِعْلُهُ وَتَرْكُهُ سواءٌ . فَأَمَّا الحَديثُ المُحَرَّمُ أو المَكرُوهُ في غير هذا الوقت، فَهُوَ في هذا الوقت أشَدُّ تَحريماً وَكَرَاهَة. وأَمَّا الحَديثُ في الخَيرِ كَمُذَاكَرَةِ العِلْمِ وَحِكايَاتِ الصَّالِحِين، وَمَكَارِمِ الأخْلاَق، والحَديث مع الضَّيف، ومع طالبِ حَاجَة، ونحو ذلك، فلا كَرَاهَة فيه، بل هُوَ مُسْتَحَب،وكَذَا الحَديثُ لِعُذْرٍ وعَارِضٍ لا كَراهَةَ فِيه. وقد تظاهَرَتِ الأحَاديثُ الصَّحيحةُ على كُلِّ ما ذَكَرْتُه.

و مراد صحبتی است که در غير اين وقت مباح می باشد و کردن و نکردن آن مساوی است. اما سخن حرام يا مکروه در غير اين وقت، در اين وقت حرمت و کراهت آن بيشتر است.
اما گفتگوی خير مانند مباحثهء علم وداستان صالحان و مکارم اخلاق و گفتگو با مهمان و نيازمند و امثال آن کراهيتی ندارد، بلکه مستحب و پسنديده است و همچنين صحبت از روی عذر و وجود عارضی کراهيت ندارد.
و احاديث صحيحه در مورد همهء آنچه که ذکر نموديم، قرار ذيل است:

1746- عَنْ أَبي بَرْزَةَ رَضِي اللَّه عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم كَانَ يَكرَهُ النومَ قبْلَ العِشَاءِ وَالحَدِيثَ بعْدَهَا. متفقٌ عليه.

1746- از ابوبرزه رضی الله عنه روايت است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم خواب پيش از عشاء (خفتن) و صحبت و گفتگوی بعد از آن را زشت می شمردند.

1747- وعَنِ ابْنِ عُمرَ رَضِيَ اللَّه عَنْهُمَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم صَلَّى العِشَاءَ في آخِرِ حَيَاتِهِ، فَلمَّا سَلَّم، قَال: « أَرَأَيْتَكُمْ لَيْلَتَكُمْ هَذِه؟ فَإِنَّ على رَأْسِ مِئَةِ سَنَةٍ لا يَبْقَى مِمَّنْ هُوَ عَلى ظَهْرِ الأَرْضِ اليَوْمَ أَحدٌ » متفقٌ عليه.

1747- از ابن عمر رضی الله عنهما روايت  است که:
رسول الله صلی الله عليه وسلم در آخر زندگی خويش نماز خفتن را گزارده و چون سلام داد، فرمود: از اين شب تان شما را خبر بدهم؟ زيرا برسر صد سالی از کسانی که امروز در روی زمين اند، يکی باقی نمی ماند.

1748- وَعَنْ أَنَسٍ رَضِيَ اللَّه عَنْهُ أَنَّهم انْتَظَرُوا النَّبِيَّ صَلّى اللهُ عَلَيْهِ وسَلَّم فَجاءَهُمْ قريباً مِنْ شَطْرِ اللَّيْلِ فصلَّى بِهِم، يعني العِشَاءَ قَال: ثُمَّ خَطَبَنَا فَقَال: « أَلا إِنَّ النَّاسَ قَدْ صَلُّوا، ثُمَّ رَقَدُوا