و سورتين، يطول في الأولي و يقصر في الثانية، و يسمع الآية أحيانا، و کان يقرأ في العصر بفاتحة الکتاب و سورتين، و کان يطول في الرکعة الأولي من صلاة الصبح و يقصر في الثانية)[5] «پيامبر ص در دو رکعت اول نماز ظهر فاتحه و دو سوره مي‌خواند که رکعت اول را طولاني و دومي را کوتاهتر مي‌کرد، و گاهي آيه را طوري مي‌خواند که ما آن را مي‌شنيديم. و در نماز عصر فاتحه و دو سوره را قرائت مي‌کرد، و رکعت اول نماز صبح را طولاني و رکعت دوم را کوتاهتر مي‌خواند».

از ابوقتاده روايت است : (کان النبي ص يقرأ في الرکعتين الأوليين من الظهر و العصر بفاتحة الکتاب و سورة، و يسمعنا الآية أحيانا، و يقرأ في الرکعتين الأخريين بفاتحة الکتاب)[6] «پيامبر ص در دو رکعت اول نماز ظهر و عصر فاتحه و سوره‌اي را مي‌خواند و گاهي آيه را طوري تلاوت مي‌کرد که آن را مي‌شنيديم، و در دو رکعت آخر فاتحه را مي‌خواند».

بعضي اوقات قرائت (سوره) در دو رکعت آخر سنت است؛ به دليل حديث أبوسعيد: (أن النبي ص کان يقرأ في صلاة الظهر في الرکعتين الأوليين في کل رکعة قدر ثلاثين آية، وفي الأخريين قدر خمس عشر آية، أو قال نصف ذلک، و في العصر في الرکعتين الأوليين في کل رکعة قدر قراءة خمس عشر آية، و في الأخريين قدر نصف ذلک)[7] «پيامبر ص در دو رکعت اول نماز ظهر در هر رکعت به اندازه سي آيه، و در دو رکعت آخر به اندازه پانزده آيه يا گفت نصف آن و در نماز عصر در دو رکعت اول در هر رکعت به اندازه پانزده آيه و در دو رکعت آخر به اندازه نصف آن قرائت مي‌کرد».

سنت است که قرائت در نماز صبح و دو رکعت اول نماز مغرب و عشاء، جهري و در نماز ظهر و عصر و رکعت سوم مغرب و دو رکعت آخر عشاء سري باشد.

5- تسبيح در رکوع و سجود :
از حذيفه روايت است : (صليت مع النبيr فکان يقول في رکوعه : سبحان ربي العظيم، و في سجوده : سبحان ربي الأعلي)[8] «با پيامبرr نماز خواندم، در رکوعش مي‌فرمود : سبحان ربي العظيم و در سجودش مي‌فرمود : سبحان ربي الأعلي».

از عتبه بن عامر روايت است : (کان رسول اللهr إذا رکع قال : سبحان ربي العظيم و بحمده، ثلاثا، و إذا سجد قال : سبحان ربي الأعلي و بحمده ثلاثا)[9] «پيامبرr وقتي به رکوع مي‌رفت سه بار مي‌فرمود : سبحان ربي العظيم و بحمده و وقتي که به سجده مي‌رفت سه بار مي‌فرمود : سبحان ربي الأعلي و بحمده».

6- اضافه کردن يکي از دعاهاي زير، در اعتدال بعد از رکوع، و بعد از گفتن «ربنا و لک الحمد»: (ملء السماوات و ملء الأرض و ملء ما بينهما، وملء ما شئت من شيء بعد)[10] «(اين حمد) به پُري آسمانها و زمين و آنچه بين آن دو است و به پُري چيزي که بعد از آنها مي‌خواهي».
اگر خواست به همين دعاي اضافي اکتفا کند و اگر خواست آن را با دعاي زير کامل نمايد : (أهل الثناء والمجد، أحق ما قال العبد، و کلنا لک عبد، لامانع لما أعطيت، ولامعطي لما منعت ولاينفع ذا الجد منک الجد)[11] «(خداوندا) تو لايق ثنا و بزرگي هستي، تو شايسته‌تر از آن هستي که بنده مي‌گويد و همه‌ي ما بنده تو هستيم، آنچه تو عطا مي‌کني هيچ مانعي براي آن نيست و آنچه را تو منع مي‌کني هيچ عطا کننده‌اي براي آن نيست، مال و دارايي نفعي نمي‌رساند آنکه نفع مي‌رساند فضل و رحمت تو است».

(ربنا و لک الحمد حمدا کثيرا طيبا مبارکا عليه، کما يحب ربنا و يرضي)[12]«پروردگارا! ستايش فقط لايق تو است، ستايشي زياد، خوب و مبارک، آنطوريکه پروردگارمان دوست دارد و به آن راضي مي‌شود».

7- دعاي بين دو سجده:
از حذيفه روايت است : (أن النبي ص کان يقول بين السجدتين : رب اغفرلي، رب اغفرلي)[13] «پيامبر ص بين دوسجده مي‌فرمود : (رب اغفرلي، رب اغفرلي)، پروردگارا مرا ببخش، پروردگارا مرا ببخش».

از ابن عباس روايت است : (أن النبي ص کان يقول بين السجدتين : اللهم اغفرلي و ارحمني واجبرني و اهدني و ارزقني)[14] «پيامبر ص بين دو سجده مي‌فرمود : اللهم اغفرلي و ارحمني و اجبرني و اهدني و ارزقني : خدوندا مرا ببخش و به من رحم کن و بي‌نيازم کن و هدايتم ده و روزيم رسان».

8- صلوات فرستادن بر پيامبر ص بعد از تشهد اول؛ چراکه پيامبر ص اين کار را کرده است : 
از عايشه آمده که گفت : (کنا نعد لرسول الله ص سواکه و طهوره، فيبعثه الله فيما شاء أن يبعثه من الليل، فيتسوک و يتوضا، ثم يصلي تسع رکعات لايجلس فيهن إلا عند الثامنة، فيدعو ربه و يصلي علي نبيه، ثم ينهض و لا يسلم، ثم يصلي التاسعة، فيقعد، ثم يحمد ربه و يصلي علي نبيه ص و يدعو، ثم يسلم ...)[15] «ما سواک و آب وضوي پيامبر ص را برايش آماده مي‌کرديم و خداوند در هر قسمتي از شب که مي‌خواست او را بيدار مي‌کرد، سواک مي‌زد و وضو مي‌گرفت، سپس نُه رکعت نماز مي‌خواند و تنها در رکعت هشتم مي‌نشست و دعا مي‌کرد و بر پيامبرش صلوات مي‌فرستاد، آنگاه سلام نمي‌داد و بلند مي‌شد، و رکعت نُهم را مي‌خواند و مي‌نشست و پروردگارش را حمد مي‌کرد و بر پيامبر صلوات مي‌فرستاد و دعا مي‌کرد و بعد از آن سلام مي‌داد...».

9- دعاي بعد از تشهد اول و دوم فرقي ندارد : 
دعاي بعد از تشهد اول : از ابن مسعود روايت است که گفت : پيامبر ص فرمود : هرگاه بعد از دو رکعت نشستيد بگوييد : (التحيات لله و الصلوات و الطيبات، السلام عليک أيها النبي و رحمة الله و برکاتة، السلام علينا و علي عباد الله الصالحين، أشهد أن لا إله إلا الله و أشهد أن محمدا عبده و رسوله، ثم ليتخير أحدکم من الدعاء أعجبه إليه فليدع ربه عزوجل)[16] «هر لفظي که بر سلام و ملک و بقاء دلالت کند فقط شايسته خداوند متعال است، و هر دعايي که با آن تعظيم خداوند متعال مقصود باشد فقط لايق خدا است، سلام و رحمت و برکات خدا بر شما اي پيامبر خدا، سلام بر ما و بندگان صالح خدا، شهادت مي‌دهم که هيچ معبود بر حقي غير از خدا نيست و شهادت مي‌دهم که محمد بنده و فرستاده اوست. سپس هر دعايي را که دوست دارد اختيار کند و با آن خداي عزوجل را بخواند».

دعاي بعد از تشهد دوم: از ابوهريره روايت است که پيامبر ص فرمود : (إذا فرغ أحدکم من التشهد الآخر فليتعوذ بالله من أربع، من عذاب جهنم، و من عذاب القبر و من فقتنة المحيا و الممات، و من شر المسيح الدجال)[17] «هرگاه يکي از شما تشهد آخر را خواند از چهار چيز به خدا پناه ببرد، از عذاب جهنم، و از عذاب قبر، و از فتنه زندگي و مرگ و از شر مسيح دجال».

10- سلام دوم (سلام به سمت چپ) :
پيامبرr دو سلام مي‌داد : همچنانکه از ابن مسعود روايت است : (أن النبي ص کان يسلم عن يمينه و عن يساره السلام عليکم و رحمة الله، و السلام عليکم و رحمة الله، حتي يري بياض خده)[18] «پيامبر ص به طرف راست و چپش سلام مي‌داد و مي‌فرمود : السلام عيکم و رحمة الله، السلام عليکم و رحمة الله بطوريکه سفيدي گونه‌اش نمايان مي‌شد». و بعضي اوقات به يک سلام بسنده مي‌کرد، همچنانکه از عايشه روايت است که : (أن النبي ص کان يسلم في الصلاة تسليمة واحدة تلقاء وجهه، يميل إلي الشق الأيمن شيئا)[19] «پيامبر ص در نماز يک سلام روبرويش مي‌داد و رويش را کمي به طرف راستش مايل مي‌کرد».

سنته