ر شيعة ما هر نوشيدني مست كننده اي را حرام نموده و بجايش به آنها متعه داده است[2].

شيعيان براي متعه عدد معيني را شرط نكرده اند, زُراره گويد: «از ابوعبدالله پرسيده شد آيا متعه با بيش از چهار زن (همزمان) جايز است؟‌وي فرمود: با هزار زن متعه كن, آنها   اجاره اند». محمد بن مسلم گويد: ابوجعفر دربارة متعه فرمود: «متعه بر چهار زن محصور نيست, زيرا (زن صيغه اي) نه طلاقي دراد و نه ميراثي, بلكه او(زن) اجاره است»[3].

خداوند مي فرمايد: ﴿وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ * إِلاَّ عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ * فَمَنِ ابْتَغَى وَرَاءَ ذَلِكَ فَأُولَئِكَ هُمُ الْعَادُونَ﴾[4].

«آنان كه شرمگاه خود را حفظ مي كنند مگر بر زنان خود و يا كنيزي كه مالك آنانند اين افراد ملامت نيستند اما هر كس علاوه از آن طلب كند, آنان تجاوز كارند».

در اين آيه بيان شده كه همخوابي تنها با همسر و يا كنيز مملوكه جايز است و غير از اين هر چه باشد حرام است و زن متعه شده (صيغه اي) اجاره است و همسر نيست نه طلاقي دارد و نه ميراثي,‌ يعني اينكه (والعياذبالله) زني فاحشه و زناكار است.

شيخ عبدالله جبرين مي گويد: روافض براي جواز متعه از اين آيه استدلال مي كنند كه خداوند مي فرمايد: ﴿وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاءِ إِلَّا مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُمْ مَا وَرَاءَ ذَلِكُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوَالِكُمْ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ﴾[5].

«و زنان شوهر دار بر شما حرام شده است مگر زناني كه اسير كرده باشيد, براي شما حلال مي باشند, دين خدا را بر شما واجب گردانده است, براي شما ازدواج با زنان ديگري جز اينان حلال گشته است و مي توانيد با اموال خود زناني را جويا شويد و با ايشان ازدواج كنيد, پاكدامن و از زنا خويشتن دار باشيد پس اگر با زني از زنان ازدواج كرديد و از او كام گرفتيد بايد كه مهريه او را بپردازيد و اين واجبي از واجبات الهي است و بعد از تعيين مهريه گناهي بر شما نيست بر آنچه ميان خود بر آن توافق مي نماييد».

پاسخ اين است كه اين آيات همه دربارة نكاح است,‌ از آية ﴿لاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّسَاءَ كَرْهاً﴾ گرفته تا آية ‌﴿وَإِنْ أَرَدْتُمُ اسْتِبْدَالَ زَوْجٍ مَكَانَ زَوْجٍ﴾ و آية‌ ﴿وَلا تَنْكِحُوا مَا نَكَحَ آبَاؤُكُمْ﴾ و آية‌ ﴿حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهَاتُكُمْ﴾ و پس از ذكر محرمات نسبي و سببي فرمود: ﴿وَأُحِلَّ لَكُمْ مَا وَرَاءَ ذَلِكُمْ﴾ يعني ازدواج با بقية زنان جايز است,‌ پس هر گاه آنان را براي استمتاع كه همان مقاربت حلال است, نكاح كرديد, مهريه هايي كه برايشان تعيين كرده ايد, بپردازيد,‌ و اگر مقداري از مهرية‌ خود را به شما بخشيدند, اشكالي ندارد و مي توانيد آن را بپذيريد, جمهور صحابه و ديگران آيه را اينگونه تفسير كرده اند»[6].

از اين گذشته روافض مقاربت با زن را در دُبُر (راه عقب) نيز جايز مي دانند, در كتاب الإستبصار از علي بن حكم آمده كه مي گويد: از صفوان شنيدم كه گفت: به رضا گفتم مردي از موالي تو,‌ به من امر كرده تا از تو مسأله اي بپرسم,‌ چون خودش از تو بيم دارد و شرم مي كند كه بپرسد, فرمود: چه مسأله اي؟‌ گفتم:‌ آيا براي مرد جايز است كه از راه عقب با همسرش نزديكي كند؟ فرمود:‌بلي, اين حق را دارد»[7].
---------------------------
[1] ملا فتح الله كاشاني, منهج الصادقين ص 356.
[2] قمي,‌ من لايحضره الفقيه ص 330.
[3] فروع كافي 2/43 , والتهذيب 2/188.
[4] سوره مؤمنون آية 5-7.
[5] سورة‌ نساء آية ‌ 24.
[6] دليل تحريم متعه از سنت نبوي,‌ حديث ربيع بن سيره جهني است كه از پدرش روايت مى كند كه حضرت پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم فرمود: اى مردم! من به شما اجازه داده بودم كه از زنان استمتاع كنيد,‌ اكنون خداوند آن را تا روز قيامت حرام گردانيده است پس هر كس زن صيغه اى دارد,‌ رهايش كند و از آنچه به آنان داده ايد چيزى پس نگيريد»‌. مسلم حديث شماره 1406 .
[7] الإستبصار 3/243.شيعه محل قبور خيالي و يا واقعي امامان خود را حرم مقدسي مي دانند, كوفه, كربلا و قم حرمند, از صادق روايت مي كنند كه خداوند حرمي دارد و آن مكه است و پيامبر صلي الله عليه وآله وسلم حرمي دارد و آن مدينه است و اميرالمؤمنين رضي الله عنه حرمي دارد و آن كوفه است و ما نيز حرمي داريم و آن قم است.

نزد شيعه كربلا از كعبه برتر و افضل است, از ابوعبدالله روايت مي كنند كه وي گفت:«خداوند به كعبه وحي نمود كه اگر خاك كربلا نبود به تو هيچ ارزش و فضيلتي نمي دادم و اگر كسي كه در كربلا آرميده (حسين) نمي بود, تو را (مكه) و خانه اي كه به آن افتخار داري (كعبه) را نمي آفريدم, پس آرام بگير و بر جايت بمان و دنباله اي فرومايه و خوار و ذليلي براي سرزمين كربلا باش و بر آن برتري طلب نكن و گرنه تو را در زمين فرو مي برم و در آتش جهنم مي اندازم»[1]. 

در كتاب المزار باب (القول عند وقوف الحدث) چنين آمده كه: زيرا حسين با دست راست (سوي قبر) اشاره كند و (در ضمن دعاي طولاني) اينگونه دعا كند: « . . . به زيارت تو آمده ام و از تو مي خواهم كه در هجرت به سوي خود ثابت قدم و پايدارم بداري, يقين دارم كه خداوند بوسيلة شما غم و اندوهها را مي زدايد و رحمتش را نازل مي كند و بوسيله شما زمين را نگه داشته كه مبادا با ساكنانش فرو رود و بوسيلة شما كوهها را بر جايشان نگه داشته, سرور و سيّدم به وسيلة تو به پروردگارم روي آورده ام تا نيازهايم را بر آرد و گناهانم را ببخشد».

همچنين در كتاب مذكور در فضيلت كوفه از جعفر صادق –عليه السلام- روايت كرده اند كه وي گفت: «بهترين جاي روي زمين پس از حرم خدا و رسولش (مكه و مدينه) كوفه است؛ زيرا كوفه زميني پاكيزه است و قبور پيامبران و وصيّان راستين قرار دارد و عدالت الهي در آن ظاهر مي گردد, قائم و جانشينانش در آن خواهد بود و كوفه جايگاه پيامبران و وصيّان و صالحان خواهد بود»[2].
خوانندة‌گرامي! بنگر كه چگونه در شرك فرو رفته اند و از غير الله مي خواهند كه نيازهايشان را برآرند و چگونه از بشر طلب مغفرت و آمرزش مي كنند,‌ در حالي كه خداوند مي فرمايد: ﴿وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ﴾[3]. «كيست كه گناهان را بيامرزد جز الله». 
---------------------------
[1] البحار 10/107
[2] محمد نعمان ملقب به شيخ مفيد, كتاب المزار ص99 .
[3] سورة آل عمران آيه: 135 .<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<html><body><a class="text" href="w:text:3.txt">شناسنامه</a><a class="text" href="w:text:4.txt">مقدمه</a><a class="text" href="w:text:5.txt">پيدايش شيعه</a><a class="text" href="w:text:6.txt">چرا شيعه را روافض مي گويند</a><a class="text" href="w:text:7.txt">فرقه هاي شيعه</a><a class="text" href="w:text:8.txt">شيعه و عقيده بداء</a><a class="text" href="w:text:9.txt">عقيده ي شيعه درباره ي صفات خداوند جل جلاله</a><a class="text" href="w:text:10.txt">عقيده 